Εκλογές 2023

(Και ήταν μακρύ το διάστημα της απουσίας, 

αλλά ίσως σιγά σιγά έχει έρθει η ώρα να επανάλθουμε) 

Το κείμενο αυτό ήθελα να το έχω γράψει ήδη από την Κυριακή που μας πέρασε.

Λίγο μετά που βγήκαν τα πρώτα exit polls.

Απλά μου πήρε κάποιες μέρες να συνειδητοποιήσω, τι έχει όντως συμβεί.

Στην αρχή, και βλέποντάς τα, ήμουν σε πλήρη άρνηση.

Αρνιόμουν να δεχτώ ότι «έτσι ψήφισε ο κόσμος».

Αρνιόμουν να δεχτώ ότι «αυτό είναι δημοκρατία».

 

Μέχρι που βγήκαν τα αποτελέσματα.

Και το «ρε μαλάκες, τι ψηφίσατε» της πρώτης τετραετίας,

έγινε «ρε μαλάκες, ΤΟΝ ΨΗΦΙΣΑΤΕ».

 

Δεν μπορώ να καταλάβω, τι πάει όντως στραβά με τον νεοέλληνα.

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς υπήρχε κόσμος που ψήφισε αυτά που ψήφισε.

Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι:

Την ήττα του Σύριζα την θεωρούσα δεδομένη στο κεφάλι μου απ’ την αρχή.

Την νίκη όμως του Μητσοτάκη, ΜΕ ΤΕΤΟΙΟ ΠΟΣΟΣΤΟ, την θεωρώ ξεφτίλα ακόμα και τώρα.

 

Δεν μπορώ να διανοηθώ πώς κάποιος μπόρεσε να ξαναψηφίσει έτσι.

Τι σας άρεσε δηλαδή τα τέσσερα πρώτα χρόνια;

Που χάσαμε ανθρώπους εκτός ΜΕΘ;

Που οι υγειονομικοί έτρωγαν ξύλο μετά τις πανδημίες;

Που έχουμε το πιο ακριβό ρεύμα της ευρώπης;

Που χάσαμε κόσμο στα τέμπη;

Που έμενε κόσμος εκτός πανεπιστημίων;

Τι σας άρεσε;

 

Την πρώτη φορά, το ’19, όταν μας τον φορέσατε με εξίσου «δημοκρατικές διαδικασίες»,

είχατε (ΑΝ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΧΑΤΕ) ένα μικρό άλλοθι.

«Δεν του δώσατε μια ευκαιρία».

 

Τώρα, μετά από 4 χρόνια φασισμού, δεν έχετε δικαιολογία.

Έχετε ΜΕΡΙΔΙΟ ΕΥΘΥΝΗΣ.

Και ειλικρινά, περιμένω για τη στιγμή που θα ακούσω να ασκεί την παραμικρή κριτική, κόσμος που τον ψήφισε.

Κόσμος που θεώρησε την Κεραμέως, την Μενδώνη, τον Πέτσα, τον Άδωνι άξιους επανεκλογής.

 

Όχι παιδιά.

Ελάτε τώρα, να γκρινιάξετε αν τολμάτε.

Τολμήστε να διαμαρτυρηθείτε για  το ρεύμα.

Τολμήστε να διαμαρτυρηθείτε για τη βενζίνη.

Για τη θέρμανση.

Για το νερό (που θα ιδιωτικοποιηθεί ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΨΗΦΊΣΕΙ ΚΙΟΛΑΣ).

 

Αυτοί είμαστε.

Ένας λαός όπου ο μέσος ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας παίρνει 800 ευρώ το μήνα.

Και με περηφάνια ψηφίζει ΞΑΝΑ τα ίδια σκατά.

Τα ίδια σκατά που τον έκαναν να ζει με food pass.

Τα ίδια σκατά που τον έκαναν να ζει με fuel pass.

Και στο δεύτερο γύρο, θα τα ξαναψηφίσει.

Γιατί αν μη τι άλλο, τα σκατά πάντα επιπλέουν.

 

Δεν ξέρω πώς πρέπει να κλείσει αυτό το κείμενο.

Σε έναν μήνα ξαναέχουμε εκλογές.

Και σε έναν μήνα, θα έχουμε #κυβέρνηση_τσίρκο ορκισμένη και με «ισχυρή εντολή»

από τον ελληνικό λαό.

Ξέρω όμως ότι για πρώτη φορά, χαίρομαι για όσα παιδιά έφυγαν από αυτή τη χώρα.

Για πρώτη φορά σκέφτομαι ότι ίσως πρέπει να το κάνω και εγώ.

Γιατί η σαπίλα αυτή, δεν αλλάζει και

γιατί το γονίδιο του μαζοχισμού και της σκλαβιάς

(με την κακή έννοια) υπάρχει τόσο βαθιά ριζωμένο στην κοινωνία αυτή,

που τα πράγματα δεν αλλάζουν.

 

Αυτοί είμαστε.

Αυτά θέλουμε.

Και at the end of the day,

«κάθε λαός παίρνει αυτό που του αξίζει».

Υ.Γ.:

Και αν σε αυτό το blog αντιμετωπίσαμε πολλές φορές την επικαιρότητα με χιούμορ,

ώρες ώρες η απογοήτευση είναι ισχυρότερη.

Στερεύει το χιούμορ, η καλή διάθεση, η αντοχή και η ανοχή, 

όπως ακριβώς στερεύει η ελπίδα, ότι ο τόπος αυτός αξίζει κάτι καλύτερο, 

απ' ότι στην πραγματικότητα αξίζει. 

 

Ο λεωνίδας και η φιμωμένη επανάσταση

Μπαλάφα δεν άκουγα.

Δεν άκουγα ποτέ.

Κάνα δύο τραγουδάκια και μέχρι εκεί.

Not really my taste.

 

Πρόσφατα ωστόσο διάβασα, ότι βγήκε και είπε διάφορες μαλακίες,

για μάσκες, κεραίες 5G, εμβόλια, Bill Gates και λοιπά ψεκασμένα.

ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΨΕΚΑΣΜΕΝΑ.

(Disclaimer: οπλιστείτε με υπομονή, 

η λέξη "ψεκασμένος" θα παίξει ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΑΡΑΚΆΤΩ)

Ως απάντηση σε αυτή τη δημόσια θέση που με παρρησία πήρε ο Μπαλάφας,

ο Κουτσόπουλος του έδωσε πόδι από το φεστιβάλ του, το Samano Festival.

Θείος Λεωνίδας.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ.

ΘΕΙΟΣ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ.

Έγκαιρη αντιμετώπιση, χωρίς χρονοτριβές.

 

Χθες το απόγευμα λοιπόν, ο εν λόγω μουσικός ξαναγύρισε στα σόσιαλ

με νέο ποστ στο facebook,

όπου αναφέρει το γεγονός της εκδίωξής  του από το φεστιβάλ,

καταλήγοντας στο ότι «ελευθερία του λόγου δεν υφίσταται πια»..

 

Και ερχόμαστε στο μείζων ζήτημα των ημερών.

«Ελευθερία του λόγου».

Γενικά είναι ένα τεράστιο θέμα, με το οποίο έχει ασχοληθεί πολύς κόσμος,

διάφορες (ανθρωπιστικές κυρίως) επιστήμες και λοιπά και λοιπά..

 

Υπάρχει τελικά ελευθερία του λόγου..;

Παιδιά.

Οκέι, δημοκρατία λέτε ότι έχουμε.

ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΝΤΕ, ΝΑ ΤΟ ΔΕΧΤΩ.

Η δημοκρατία (σας) ωστόσο πουθενά δεν λέει ότι

«λέμε την αποψάρα μας ελεύθερα δημόσια όπου σταθούμε και όπου βρεθούμε».

Η δημοκρατία (η κάθε δημοκρατία αυτή τη φορά),

ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι «θα μπορείς να λες την άποψή σου ελεύθερα,

ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ».

Γιατί τα ξεχνάμε αυτά..;

Γιατί θυμόμαστε μόνο όποια πλευρά της δημοκρατίας μας συμφέρει..;

 

Εγώ άμα βγω ΔΗΜΟΣΙΑ και πω ότι «έχω μια αποθήκη εκρηκτικά και θα την ανατινάξω»,

ΘΑ ΜΕ ΜΠΟΥΖΟΥΡΙΆΣΟΥΝ

ΚΑΙ ΘΑ ΣΧΗΜΑΤΙΣΤΕΊ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ.

Ως φυσική συνέπεια της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΔΙΑΤΥΠΩΣΗΣ ΜΟΥ.

Με φίμωσε κανείς…;

Όχι.

Μου απαγόρευσε κανείς να μιλήσω..;

Ούτε.

ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΩ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ…;

Από πού και ως πού

ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΙΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΣΚΕΠΤΙΚΌ.

 

Φίμωσε κανείς τον Μπαλάφα..;

Του κατέβασε κάποιος αρμόδιος φορέας το ΨΕΚΑΣΜΕΝΟ του ποστ..;  

Όχι.

(αν και ίσως θα έπρεπε).

Ακόμα εκεί είναι.

Τα μεταξωτά βρακιά (aka “ελευθερία του λόγου”)

θέλουν και επιδέξιους κώλους (aka “τα κότσια να δεχόμαστε τις συνέπειες”).

ΑΛΛΙΩΣ ΣΚΑΣΤΕ.

Δεν είναι ανάγκη να μιλάμε για όλα.

Δεν είναι ανάγκη να έχουμε γνώμη για όλα.

Δεν μας υποχρεώνει κάποιος.

Δηλαδή, αν δεν έχεις ιδέα από κάτι,

δεν είναι ανάγκη και να πετάγεσαι παντού και πάντα.

 

Είπε τι είπε.

Αντέδρασε κάποιος πιο λογικός από εκείνον.

Και ας δεχτεί τις συνέπειες,

αντί να συνεχίζει τις μαλακίες του περί φίμωσης.

 

Όχι παιδιά.

Καμία μάσκα δεν σας φιμώνει.

Καμία μάσκα δεν σας στερεί την ελευθερία του λόγου.

ΤΗΝ ΜΑΛΑΚΙΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΟΥΜΕ.

ΤΗΝ ΜΑΛΑΚΙΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΔΕΡΝΕΙ.

 

Και να ρωτήσω και κάτι ακόμα…;

Λέει κάποιος άγραφος κανόνας της δημοκρατίας (σας)

ότι είστε ελεύθεροι να βγαίνετε και να έχετε γνώμη επί παντός επιστητού…;

Ολόκληρος παγκόσμιο οργανισμός υγείας τοποθετείται για τις μάσκες,

ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙ Ο ΣΟΥΛΗΣ ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΟΎΛΑ «ΓΝΩΜΗ»…;

Με τι γνώσεις..;

Γνώσεις βιολογίας;

Φυσικής;

Χημείας;

Φαρμακευτικής;

Ιατρικής;

ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΝΩΣΕΙΣ..;

Δέχομαι να μην γνωρίζουμε πράγματα.

Και εγώ έχω μαύρα μεσάνυχτα από φυσική.

Και από ιατρική.

Και από φαρμακευτική.

Και από πολλά άλλα.

Αλλά ξέρετε τι…;

ΓΙ’ ΑΥΤΌ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΓΝΩΜΗ.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι γνωρίζουν ΚΑΛΥΤΕΡΑ από εμένα.

Κάποιοι άνθρωποι έχουν φάει χρόνια, πάνω σε χρόνια πάνω, σε περισσότερα χρόνια,

για να κάνουν έρευνες, κι άλλες έρευνες και περισσότερες έρευνες,

και πειράματα και ξανά πειράματα και ξανά μανά πειράματα,

για να εξαλειφθούν ασθένειες που ξεπαστρέφανε το ανθρώπινο είδος σε χρόνο dt,

για να μην έχουμε μέσο όρο ζωής 30παρά.

ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΩ ΕΓΩ ΩΣ ΑΝΙΔΕΗ ΑΠΟΨΗ,

ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΟΥΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΟΥΛΑ ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΑΤΩ ΑΧΑΓΙΑ.

 

Και κάπου εκεί μπαίνει και ένα όριο

ως προς το πού πρέπει να αρχίζουν οι συνέπειες της ελευθερίας του λόγου σου.

(ΟΧΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΟΥ.

ΝΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ.

Mind the gap between those two).

Το να πας ως μέσος αμόρφωτος να έχεις γνώμη και άποψη πάνω σε κάτι,

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ.

Και θα το λέω ξανά και ξανά.

Κυρίως όταν θέλεις να λες την ΨΕΚΑΣΜΕΝΗ γνώμη σου δημόσια

και μάλιστα ως δημόσιο πρόσωπο.

Δεν είσαι μόνος σου.

Μπορεί να είσαι ο τελευταίος ατομικιστής

να έχεις τάσεις αυτοκτονίας,

να έχεις διαταραχές,

να έχεις οτιδήποτε.

ΔΗΜΟΣΙΑ ΟΜΩΣ, επηρεάζεις και παρασύρεις και άλλα πρόβατα.

Γιατί μιλάμε για πρόβατα.

Για πρόβατα που θεωρούν ότι η επανάσταση θα ξεκινήσει από τη μάσκα τους.

Ή μάλλον από την απουσία της μάσκας τους.

Πρόβατα που ακόμα και σήμερα πιστεύουν ότι με τις μάσκες θα μας βάλουν τσιπάκι

και λογισμικά αναγνώρισης προσώπων λειτουργούν από τους κινέζους,

για να ελέγξουν τον πληθυσμό πριν έρθει ο αντίχριστος.

ΟΚΕΙ;

ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ.

ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΠΡΟΒΑΤΑ.

ΔΗΜΟΣΙΑ λοιπόν δίνεις θάρρος σε όλα τα παραπάνω μηρυκαστικά

(τα πρόβατα βέβαια εντάξει συμπαθέστατα ζωάκια,

κρίμα τώρα που τα στιγματίζω για τους παραπάνω ψεκασμένους)

να συνεχίζουν να έχουν γνώμη.

Και να την εφαρμόζουν.

Να μην φοράνε στην προκειμένη μάσκα,

να προτρέπουν και άλλα άτομα προς την ίδια κατεύθυνση,

να μην «πιστεύουν στον κορονοϊό»

και άλλα τέτοια.

Χρειάζεται αλήθεια να αναλύσουμε

ΠΟΣΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΌ…;

Μάλλον όχι, έτσι..;

 

Υ.Γ.: Στα σχόλια του θείου λεωνίδα,

γίνεται ένας κακός χαμός.

Τον κατηγορούν για φασισμό, φίμωση και άλλα τέτοια.

Παιδιά.

Μάθετε δυο πραγματάκια πριν πείτε δύσκολες λεξούλες,

ναι;

Δεν είναι ντροπή, τα είπαμε και παραπάνω.

 

Παρόλα αυτά είναι άξιο έρευνας

(ψυχιατρικής βασικά αλλά τέλος πάντων)

το πώς εν έτει 2020,

ο θείος λεωνίδας είναι ο κακός φασίστας

και ο ψεκασμένος μπαλάφας, «ήρωας» κάποιας επανάστασης

και καταπιεσμένος «αγωνιστής»,

στα μάτια του (ψεκασμένου) κόσμου.  

Υ.Γ.2: Μόλις είδα και την απάντηση - τοποθέτηση του θείου λεωνίδα

για το όλο θέμα.

Παραθέτω την εικόνα ακριβώς από κάτω.

Και χαίρομαι που είναι αυτή ακριβώς η απάντηση.

Γιατί δεν περίμενα τίποτα, μα τίποτα λιγότερο.

Σχολική Τέχνη

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

άλλη μία μέρα, που ο κόσμος του ίντερνετ έχει συγκλονιστεί..

άλλη μία μέρα, που η ελληνική επικαιρότητα, ταράχθηκε..

άλλη μία μέρα, που η φοβερή και τρομερή υπουργός παιδείας μας, αποδεδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων..

και για να κάνουμε λίγο skip το intro,

γιατί δεν μου πάνε και πολύ τα δακρύβρεχτα,

μάλλον ήρθε η ώρα να πούμε δύο λόγια για το ελληνικό σχολείο και τις τέχνες.

Έχουμε και λέμε λοιπόν..

Το νέο αναλυτικό πρόγραμμα, εκτός από την κατάργηση της κοινωνιολογίας

(είπαμε, τα παιδιά θα γίνουν κομμουνιστές)

και την επαναφορά των λατινικών

(για την ωδή στην παπαγαλία θα πούμε κάποια άλλη στιγμή)

προβλέπει και την κατάργηση των καλλιτεχνικών

(ως μαθήματα επιλογής).

Παράλληλα βέβαια, έχουμε την επιστροφή στην κανονικότητα,

με τη διαγωγή να ξαναγυρίζει στα απολυτήρια,

και ίσως με τη νέα σεζόν τα σχολεία γίνουν και αρρένων – θηλέων,

ενώ δεν αποκλείεται η χρήση ποδιάς και βίτσας για να εξασφαλιστεί η διαγωγή των μαθητών και μαθητριών.

All in all, ένα ηρωικό, παραδοσιακό

«εμπρός πίσω», από κάθε άποψη και προς πάσα κατεύθυνση.

Αλήθεια όμως, γιατί πέσαμε όλοι από τα σύννεφα με τα καλλιτεχνικά..

Και βασικά..

ΠΟΙΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ..;

Ας δούμε λίγο την πραγματικότητα.

Μιλάμε για το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.

Ναι;

Ναι!

Και ο μέσος νοήμων άνθρωπος που φοίτησε σε ελληνικό σχολείο, πιθανώς να μην έχει κάνει καλλιτεχνικά οριακά ΠΟΤΕ στη σχολική του ζωή!

Μας θυμάμαι στο δημοτικό, να «κλέβουμε» ώρες από τα καλλιτεχνικά και τη μουσική

(γιατί φυσικά ΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ;;;;)

και να τις χρησιμοποιούμε για να βγάλουμε την ύλη της γεωγραφίας..

(άλλο αδικημένο μάθημα, που διδάσκεται με τον πλέον ακατάλληλο τρόπο)

Ή των μαθηματικών..

Ζήτημα αν στο δημοτικό κάναμε σε έξι χρόνια ΔΕΚΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ.

Αν είπαμε δέκα τραγούδια.

Αν μάθαμε δέκα τραγουδάκια στη φλογέρα.

Δεν μιλάμε για πίνακες..

Δεν μιλάμε για παραστάσεις..

Για κινηματογράφο..

Για γλυπτική..

Όχι όχι, ΤΑ ΒΑΣΙΚΆ.

Όόόόόχι.

Πάντα (πάντα) κάτι θα ήταν πιο χρήσιμο από τα καλλιτεχνικά.

Και φυσικά, πεδίο δόξης λαμπρό στα καλλιτεχνικά μαθήματα, ήταν το γυμνάσιο.

To make things clear: είχα την τύχη να έχω εξαιρετικές μουσικούς και στις δύο πρώτες τάξεις του γυμνασίου.

Εξαιρετικές γυναίκες.

Με απίστευτες γνώσεις και όρεξη για δουλειά.

Guess what.

Δεν είχαν όλοι την ίδια τύχη.

Οι πιο πολλοί φίλοι από άλλα σχολεία είχαν το στερεότυπο του κομπλεξικού καθηγητή,

την καρικατούρα της κομπλεξικής καθηγήτριας:

βιβλίο μουσικής, παπαγαλία, εξέταση, τεστ και πάμε πάλι από την αρχή.

Ο, τι είχαμε και εμείς στην τρίτη γυμνασίου.

Μάθαμε μουσική..;

Όχι.

Μάθαμε για τη μουσική..;

Ούτε.

Ήμασταν τα μόνα παιδιά..;

Όχι.

Στο δε λύκειο, καμία επαφή, με τίποτα σχετικό με τις τέχνες.

Τόσο απλά, χωρίς αναλύσεις και εξαιρέσεις.

Και μεγαλώνοντας βλέπω ότι πάνω κάτω, όλοι και όλες στα ίδια είμαστε.

Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο.

Και οι εξαιρέσεις ελάχιστες, έως μηδαμινές.

Γιατί λοιπόν πέσαμε από τα σύννεφα με κάποια αντίστοιχη απόφαση της φοβερής και τρομερής υπουργού παιδείας..;

Τόσα χρόνια, πρακτικά, είχαμε καταργήσει τα καλλιτεχνικά.

Όσοι δεν τα είχαν καταργήσει, τα δίδασκαν πιθανότατα με λάθος τρόπο.

Προωθώντας ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΚΕΙ την ατελείωτη παπαγαλία..

Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τα μαθήματα των καλλιτεχνικών.

Έχει να κάνει με τη διδασκαλία των τεχνών γενικότερα.

Ποτέ κανένας μαθητής δεν έμαθε να διαβάζει ποιήματα..

Ποτέ καμία μαθήτρια δεν έμαθε να βλέπει ταινίες..

Καμία επίσκεψη όπως θα έπρεπε σε κάποιο μουσείο,

καμία αναφορά στις τέχνες και στη συμβολή τους στον πολιτισμό.

Ή μήπως ξεχνάμε ότι, με το που παίρναμε τα βιβλία της ιστορίας,

και μας ενημέρωναν για την ύλη, τα κεφάλαια για τις τέχνες ήταν πάντα εκτός..;

Δεν εξετάζαμε τις τέχνες, ούτε καν ως πτυχή της ιστορίας.

Ξέραμε μόνο να παπαγαλίζουμε.

«Ο λόρδος βύρωνας, σπουδαίος φιλέλληνας, έγραψε ποίηση για την ελλάδα»

ΚΑΙ ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΑΝΤΟΛΕΣ.

Μέχρι εκεί έφτανε η διδασκαλία της τέχνης.

Τόσο όσο να μπορούμε να το καυχηθούμε..

«Φτιάξαμε κούρους, κόρες, Παρθενώνα, μάρμαρα, γλυπτά»..

Αυτό.

Αναφορά.

(και μάλιστα με μορφή αχταρμά).

Κάπου σε κάποιο βιβλίο στα πρώτα χρόνια του δημοτικού.

Και μετά τέλος.

Γιατί λοιπόν πέσαμε ξαφνικά από τα σύννεφα..;

Αυτό είναι το ελληνικό σχολείο..

Αυτό είναι το ελληνικό σχολείο χρόνια τώρα..

Διαμορφώνει σύγχρονους έλληνες και ελληνίδες, ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΙΔΕΑ ΓΙΑ ΤΕΧΝΗ.

Δεν είναι λοιπόν να απορούμε που ο μέσος έλληνας, θεωρεί μουσικούς, ηθοποιούς, τραγουδιστές και χορευτές ως επαγγέλματα πολυτελείας..

Δεν είναι να απορούμε που η μέση ελληνίδα θεωρεί τον Ελ Γκρέκο και τον Θεόφιλο μπογιατζήδες και τον Χαλεπά καλουπατζή.

Όχι, δεν είναι να απορούμε.

ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ.

Και αυτές οι ταυτότητες πολιτών, δε θα αλλάξουνε με 2-3 ώρες ελεύθερο και γραμμικό σχέδιο στο λύκειο

(ΠΟΥ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΑ – ΔΕΝ ΛΕΩ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ).

Και αυτές οι ταυτότητες πολιτών, ψήφισαν τους άριστους.

«Γιατί κάθε λαός παίρνει αυτό που τους αξίζει»

(Στίχοιμα, μιας και μιλούσαμε για τέχνη:

https://www.youtube.com/watch?v=KUcmU6az7vs )

Αποστολή κειμένων: greekdafni@gmail.com

Το Δαχτυλίδι

Σχεδόν δύο χρόνια ήμασταν τότε "μαζί"..

Ίσως λίγο λιγότερο..

Ένα βράδυ, αρχές καλοκαιριού ήταν νομίζω..

Σε ένα stand χωμένο στο βάθος από του μπαρ..

Μου άρεσε που είχες έρθει να με δεις..

Δεν έρχεσαι πολύ συχνά..

Είχα εκείνο το άγχος, εκείνη τη χαρά..

Μου άρεσε που ήσουν εκεί..

Μου άρεσε τόσο που καθόμουν με την πλάτη στην πόρτα..

Να μην βλέπω ποιοι μπαινοβγαίνουν,

να μην μιλάω με κόσμο,

να μη χαιρετάω άλλους,

να κοιτάω μόνο εσένα, να είμαι μόνο μαζί σου.

Γιατί είχες έρθει..

Και δεν ερχόσουν συχνά..

Και κάτσαμε και βολευτήκαμε και πήραμε τα ποτά μας..

Και πάνω εκεί που «γκρίνιαζες» όπως πάντα

(και πόσο μου είχε λείψει)

μου πέταξες ένα μικρό υφασμάτινο σακουλάκι..

Με όλη την αγάπη που ξέρω ότι μου έχεις..

Και με όλη τη ρομαντικότητα που ξέρω ότι ποτέ δεν μας διακατείχε..

Και ξέρεις πόσο χαίρομαι με τα μπιχλιμπίδια..

Μέσα στα άλλα είχε και ένα μικρό «βεράκι»..

Δεν μου έκανε, αλλά δεν πειράζει..

Ήμουν τόσο χαρούμενη με τα άλλα, που θα σου το έδινα πίσω αυτό..

Μου αρκούσαν όλα τα άλλα, ήταν υπέροχα..

«Είδες το χαραγμένο, ε;»

Όχι, δεν το είχα δει..

Δεν το είχα παρατηρήσει..

Απλά αφού δεν με έκανε, θα σου το έδινα..

Ήταν ένα απλό, όμορφο βεράκι στην τελική, τίποτα το ιδιαίτερο..

Το κοίταξα στο λίγο φως του μαγαζιού,

και όντως, από τη μέσα μεριά αχνοφαινόταν αυτό που είχες χαράξει..

SLAVE

Και δεν πρόλαβα να μιλήσω..

Δεν πρόλαβα να ρωτήσω..

Γιατί με το που σε κοίταξα, άρχισες να μιλάς εσύ..

«Όχι, δεν είσαι.

Και δε θα γίνεις ποτέ.

Όχι μόνο για μένα.

Γενικότερα..

Για κανέναν..

Και αν κάποιος, κάποτε, σου πει το αντίθετο,

δεν σε έμαθε ποτέ..

Απλά σου άρεσε και στο έφτιαξα..»

*********************************************************************************

Και πέρασαν χρόνια από εκείνο το βράδυ..

Τέσσερα;

Πέντε;

Πάντως πέρασαν χρόνια.

Μεγαλώσαμε.

Βασικά χωριστά, αλλά κυρίως μαζί.

Πολύ πιο Μαζί από άλλους που είναι κάθε μέρα μαζί.

Και το δαχτυλίδι, έμεινε εκεί..

Πάντα εκεί..

Στο μικρό δάχτυλο του αριστερού μου χεριού,

από την πρώτη στιγμή εκείνο το βράδυ..

Ήταν εκεί συνέχεια..

Κάθε μέρα,

κάθε στιγμή,

σε κάθε μάθημα,

σε κάθε εξέταση,

σε κάθε άγχος,

σε κάθε χαρά,

σε κάθε λύπη,

σε κάθε έξοδο..

Και ήμασταν Μαζί..

Με θυμάμαι να ξυπνάω έντρομη μέσα στο βράδυ,

νομίζοντας ότι το έχω χάσει,

γιατί δεν το ψηλάφισα στον ύπνο μου..

Με θυμάμαι να φρικάρω στη θάλασσα,

γιατί νόμιζα ότι είχε γλιστρήσει από το χέρι μου στο νερό..

Όμως όχι..

Ήταν εκεί..

Ήταν συνέχεια εκεί..

Δε θυμάμαι πώς ήμουν πριν σε γνωρίσω..

Μα βλέπω πώς είμαι από τότε που σε γνώρισα..

Βλέπω ποια είμαι από τότε που σε γνώρισα..

Βλέπω το κορίτσι, που έγινε γυναίκα..

Βλέπω την έφηβη, που μεγάλωσε..

Που δεν έγινε τέλεια..

Και δε θα γίνει ποτέ..

Γιατί το τέλειο είναι βαρετό, έτσι δεν είναι..;

Και το σημαντικότερο..

Βλέπω εσένα μέσα σε εμένα..

Και βασικά, σ’ αγαπώ!

Και όσο περνάνε τα χρόνια, σ’ αγαπώ όλο και περισσότερο..

Σ’ αγαπώ που μου έμαθες να σκέφτομαι..

Που μου έδωσες ώθηση ακόμα και για μικροπράγματα..

Σ’ αγαπώ που με ξέρεις τόσο καλά..

Που έκατσες να με μάθεις τόσο καλά..

Σ΄ αγαπώ για το χιούμορ σου..

(που ξέρεις πόσο σημαντικό είναι για μένα)..

Μα πάνω απ’ όλα, σ’ αγαπώ για το μυαλό σου..

Που όσες ώρες και να μιλάω για το μυαλό σου,

πάντα θα βρίσκω πράγματα καινούρια να αγαπάω..

Κάποια πράγματα, αν και μελό, πρέπει να λέγονται..

Με όποιο τρόπο μπορούμε..

Και πρέπει να λέγονται πριν να είναι αργά..

Σ’ ευχαριστώ.

Για όλα αυτά που ξέρεις και ίσως και γι’ άλλα..

Αλλά σ’ ευχαριστώ.

Υ.Γ.: ο κόσμος εκεί έξω, είναι χάλια.

Γεμάτος κακία και ο καθένας έχει μια άποψη για όλα.

Υπάρχουν άνθρωποι που θα σου προσφέρουν κάθε είδους δαχτυλίδι εκεί έξω.

Και κάποια θα είναι φανταχτερά, πολύχρωμα, ακριβά..

Ένα όμως θα είναι το δαχτυλίδι σου.

Αυτό, χωρίς το οποίο δε θα ήσουν εσύ.

Και όταν το βρει, να ξέρεις ότι είναι κάτι σαν την ιθάκη σου..

«Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,

ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν..»

Η Αγκαλιά & το "ξεκούμπωμα"

Δεν ξέρω τι είναι πιο δύσκολο..

Θα έλεγα ότι πιο δύσκολο είναι να βρεις την Αγκαλιά.

Την μία Αγκαλιά.

Εκείνη την Αγκαλιά.

Εκείνη την μία Αγκαλιά που «κουμπώνει τέλεια»..

Που μέσα της κρύβεσαι.

Γίνεσαι παιδί.

Σου φεύγει ό, τι για χρόνια σε πονούσε.

Εκείνο το βάρος.

Ναι, είναι δύσκολο να τη βρεις.

Είναι δύσκολο να βρεις δυο χέρια να σε σφίγγουν έτσι.

Να αφήνεσαι.

Να αφήνονται.

Και να είναι σαν να ενώθηκαν τα δύο κομμάτια του πάζλ.

 

Υπάρχει όμως και κάτι χειρότερο.

Να πρέπει να αφήσεις αυτή την αγκαλιά.

Να πρέπει να μείνεις χωρίς αυτή.

Να ζήσεις χωρίς αυτή.

Να πας παρακάτω.

Και τελικά, ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο.

Να αφήσεις αυτή την αγκαλιά, «που κουμπώνει τέλεια»..

Για να πας παρακάτω.

Γιατί αυτό παίζει με τις αγκαλιές που κουμπώνουν τέλεια..

«Πάνω στο ξεκούμπωμα πονάνε»..

Και μάλλον πονάνε για καιρό.

Πονάνε περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε.

 

«Ξεκουμπώνεις» από την αγκαλιά πρακτικά,

ενώ κατά βάθος εύχεσαι να μην ερχόταν ποτέ αυτή η ώρα.

Και κάθε τόσο σκέφτεσαι..

Άραγε, θα ξαναβρείς μια παρόμοια αγκαλιά..;

Και αν ξαναβρείς, θα είναι το ίδιο «ιδανική»…;

Ή θα περιμένεις πάντα, να γυρίσει αυτή η ίδια..;

Και τελικά, αξίζει να βρεις κάποτε την Αγκαλιά,

άμα είναι το «ξεκούμπωμά» της να πονάει τόσο πολύ..;

 

Αποστολή κειμένων στο: greekdafni@gmail.com

Υ.Γ.:

Σπέσιαλ ευχαριστώ στο Χρήστο..

Γι' αυτόν τον στίχο: 

"Να φοβάμαι αγκαλιές που θα κουμπώνουν τέλεια

γιατί πάνω στο ξεκούμπωμα πονάνε"

σε αυτό το (υπέροχο) κομμάτι: 

https://www.youtube.com/watch?v=RYt06mVjCpg

 

Διαδικτυακή Συναίνεση

 ( ... ή αλλιώς, Ο ΜΑΛΑΚΑΣ)

Γυρίζει κουρασμένη από μία ακόμη ημέρα στη δουλειά..
Η ζέστη της μεγαλούπολης την έχει χτυπήσει στο κεφάλι,
ο ιδρώτας στάζει και αμέσως χώνεται για ένα δροσερό ντουζ..

Ανανεωμένη και καθαρή, βάζει να φάει και ανοίγει τον υπολογιστή της..
Εκείνη την ώρα χτυπάει το κινητό της.
Instagram.
"Ο χρήστης τάδε επιθυμεί να σας στείλει μήνυμα".
Μπαίνει.
Βλέπει καλησπέρα.
Άγνωστο πρόσωπο.
Κλείνει κινητό.
Ανοίγει ανεμιστήρα.
Χαλαρώνει.

Λίγη ώρα μετά, χορτάτη και χαλαρή,
μπαίνει σε γνωστή ιστοσελίδα - φόρουμ σεξουαλικού περιεχομένου..
7 μηνύματα.
Μάλιστα.
Είχε να μπει και μια βδομάδα.
Αλλά και 7 μηνύματα...;
Ας είναι.
Κάνει κλικ, διαβάζει.
Αδιάφορα, αδιάφορα, αδιάφορα.
Ωωωωπ, κάποιος επίμονος.
Με φωτογραφία ενα τριαντάφυλλο πάνω σε μια καρέκλα.
Κάπου την έχει ξαναδει.
Ώπα, ο άγνωστος έχει στείλει πολλά.
Έχει στείλει ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ.
*Γεια*
*Γεια σου*
*Καλησπέρα*
*Καλησπέρα κούκλα*
*Δεν μας απαντας;*
*Καλα, καλή καρδιά!*
*Θες να ανταλλέξουμε Facebook / Instagram?*
*Δεν μας μιλάς;*
*Νταξει μωρή δε θα σε πετύχω πουθενά;;;;*
*Σε βρήκα στο ίνστα, τα λέμε εκεί!!!*

Ναι, αυτό.
Εκεί είχε ξαναδει τη φωτογραφία.
Στο μήνυμα του άγνωστου πριν λίγη ώρα.
Ο ίδιος άγνωστος.
Ο ίδιος επίμονος άγνωστος.

Κοιτάει τα μηνύματα.
Μπλοκάρει το χρήστη.
Πέφτει για ύπνο.
Ξυπνάει και βλέπει άλλα τόσα μηνύματα στο κινητό.
Ο άγνωστος ζητάει ραντεβού.
Μετά καταλαβαίνει ότι τον έχει μπλοκάρει στο φόρουμ.
Μετά ζητάει εξηγήσεις.
Και μετά αρχίζει να φωνάζει.
Αρχίζει να την βρίζει.
Μέχρι που τον μπλοκάρει και εκεί.

End of story.. 

========================================================================

Kαι ναι.

Το παραπάνω είναι απλά μια "ιστορία". 

Με κάποια φανταστικά και κάποια πραγματικά στοιχεία. 

Αλλά παντού και πάντα υπάρχει ένας πυρήνας αλήθειας.

Και στην προκειμένη βρίσκεται στη συμπεριφορά του μαλάκα.

ΓΙΑΤΙ ΓΙΑ ΜΑΛΑΚΑ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ.

ΝΑΙ;

ΝΑΙ!!

Και πόσες φορές έχει συμβεί..; 

"Σε είδα στη Χ ιστοσελίδα και σε έψαξα, σε βρήκα 

και σε addαρα σε ένα ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ μέσο κοινωνικής δικτύωσης, παντελώς άσχετο".  

Ρε φίλε, είναι τόσο δύσκολο να μην είστε τόσο creepy;

Δηλαδή ότι τι; 

Ότι θα δούμε ότι μας ψάξατε και μας stalkάρατε και θα πέσουμε ξερες; 

Θα στάξει το μουνάκι μας και θα σας ποθήσουμε αμέσως; 

ΠΑΤΕ ΚΑΛΑ;;;

Και δεν είναι μια  και δύο οι φορές που συμβαίνει.

Ούτε αποτελώ καμιά εξαίρεση.

Κανόνας είναι. 

Κανόνας είναι να είστε απλά αγενής και τρομακτικοί.

Κανόνας είναι να μην σέβεστε τον προσωπικό χώρο των γυναικών. 

Όπως κανόνας είναι να απορείτε γιατί δεν σας απαντάμε, 

γιατί δεν σας μιλάμε,

γιατί σας μπλοκάρουμε,

γιατί δεν σας θέλουμε.

Και υπάρχει απάντηση σε όλα αυτά:
ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ! 

Όχι, δεν οφείλω να σου απαντήσω επειδή από ένα σχόλιό μου στο youtube / youporn / BDSMhellas / harryworld / WHATEVER, 

με έψαξες στο instagram, με έκανες follow, μου έκανες 10 likes και μου έστειλες μήνυμα.

Πιθανώς οι παραπάνω είναι οι λόγοι για τους οποίους ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΩ. 

Παραβιάζεις μια ιδιωτικότητά μου, χωρίς καμία συναίνεση, χωρίς καμία άδεια  ΚΑΙ ΒΑΣΙΚΑ ΑΝΤΕ ΜΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ. 

Να καταλαβαίνουμε κάποια πράγματα παιδια, ναι; 

Δεν απαντάμε, γιατί δεν θέλουμε.

Δεν βγαίνουμε, γιατί δεν θέλουμε.

Απαντάμε, γιατί θέλουμε. 

Κ.ο.κ. 

Μην ζητάτε εξηγήσεις.

Μην γίνεστε πιεστικοί

Και κυρίως ΜΗΝ ΓΙΝΕΣΤΕ CREEPY ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ. 

Δηλαδή αν είναι δυνατόν, να φοβόμαστε να σχολιάσουμε σε οποιοδήποτε forum 

ή να φοβόμαστε να έχουμε παντού το ίδιο nickname, 

μόνο και μόνο επειδή είστε μαλάκες.

Αποστολή κειμένων στο greekdafni@gmail.com

Υ.Γ: 

Υπάρχει μια ειδική θέση στην κόλαση, για όλους εκείνους τους μαλάκες,

που ΣΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ να ανταλλάξετε Facebook / Instagram / Whatever, 

αρνείσαι, 

ΚΑΙ ΣΕ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ.

Ναι. 

Ειδικό καζάνι παιδιά. 

Και ξέρετε κάτι; 

Υπόσχομαι ότι μια μέρα ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΣΑΣ ΠΕΤΑΕΙ ΣΤΑ ΚΑΖΑΝΙΑ ^^ 

Πασχαλινό Placebo

(το κείμενο ενός πολύ καλού φίλου..)

Τμήμα του χειμάρρου των σκέψεων που με κατακλύζουν σήμερα.

Χριστός Ανέστη; Ε, μαγκιά του!

(..) Μήπως το ψυχολογικό τραύμα δεν υπήρχε εξαρχής και γω απλά φταίω που αισθάνομαι έτσι; Μήπως πιστεύω ότι έχω αυτό το τραύμα ώστε να μπορέσω να δικαιολογήσω το άγχος και την θλίψη που αισθάνομαι τώρα; Μήπως το έχω κάνει καραμέλα; Όχι όχι δεν μπορεί να είναι αυτό, η ψυχολόγος μου είπε ότι αυτό που αισθάνομαι είναι όντως τραύμα.

Δεν υπάρχει αρκετό αλκοόλ. Κανένας δεν πίνει πέρα από μένα και τον αλκοολικό θείο μου που ήρθε επίσκεψη. Ίσως δεν έπρεπε να πιω χθες το βράδυ για να έχω αλκοόλ σήμερα. Μόνο έτσι οι οικογενειακές συγκεντρώσεις και οι γιορτές μπορούν να γίνουν υποφερτές. Έπρεπε να πάρω άλλο ένα μπουκάλι κρασί.

Οι υπόλοιποι περνάνε όντως καλά ή όλοι υποκρίνονται ότι όλα είναι καλά και παίζουν τον ρόλο τους στο θέατρο της ευτυχισμένης οικογένειας? ίσως φοβούνται πως αν φέρουν πάλι στο προσκήνιο τα συναισθήματα τους να χαλάσουν αυτό το τέλειο ψέμα που δημιούργησαν για αυτές τις μέρες, το placebo τους.

Ίσως δεν έχω ξεπεράσει το παρελθόν ή ίσως μπορεί, πολύ απλά, τέτοιες καταστάσεις να ενεργοποιούν ένα μηχανισμό αντιμετώπισης που είναι κατάλοιπο από τοτε που το χρειαζομουν πραγματικά. Μια μέρα είναι θα περάσει.

Τώρα με ρωτάνε "γιατί δεν μιλάς;" "Γιατί είσαι τόσο αντιδραστικός; " "Σταμάτα να εκνευρίζεσαι! Έλεος πια!" "Μια ζωή έτσι είσαι". Τους καταλαβαίνω, ίσως αν ήμουν στη θέση τους και αν είχα τα δικά τους βιώματα να ρωτούσα και να έλεγα τα ίδια πράγματα...

Νιώθω σχεδόν τύψεις που δεν μπορώ να περάσω καλά, όχι όμορφα, απλά καλά! Νιώθω τύψεις που δεν μπορώ να γίνω και 'γω αυτός ο γιος/αδερφός/ανιψιός/εγγονός που είναι χαρισματικός και αγαπά την οικογένειά του και είναι η ψυχή των ήμερων. Ίσως φταίω εγώ που δεν μπορώ να αισθανθώ τους δεσμούς αυτής της οικογένειας. Ίσως ακόμη δεν μπορώ να συγχωρήσω, ίσως ακόμη δεν μπορώ να προχωρήσω. Ή μάλλον, το να βρίσκομαι σε αυτό το περιβάλλον τώρα να με κάνει να σκέφτομαι όλα αυτά τα πράγματα επειδή είμαι στρεσαρισμένος.

Άνοιξα και πάλι αυτή την πόρτα που οδηγεί σε ένα περίεργο σημείο του εγκεφάλου μου. Μπήκα σε αυτή τη λούπα σκέψης και συναισθημάτων τα οποία κατέκλυζαν την σκέψη μου από παιδί. Δεν ξέρω, ίσως φταίει και ο εγκλεισμός.

Ίσως η καλύτερη επιλογή για σήμερα θα ήταν να γίνω σκουπίδι από το αλκοόλ να μην αισθανθώ τίποτα για ακόμη μια φορά και να αράξω με τον αλκοολικό θείο μου.

Ναι, ίσως έπρεπε να αγοράσω μια τεκίλα τελικά.

Αποστολή κειμένων στο: greekdafni@gmail.com

Αχ..
Δεν ξέρεις πόσο σε νιώθω..
Όλο αυτό με τις προσδοκίες..
Όλο αυτό με τα placebo.. 
Όλο αυτό που δε χωράς πουθενά..
Πόσες φορές τα σκέφτομαι και εγώ.. 
Κάθε χρόνο..
Σε κάθε σύναξη..
Και τι να σου κάνει και η τεκίλα..;
Bourbon να πίνεις, δεν κάνει μεθύσι ;)
Όσο για το στρες των ημερών..
Το καλό του εγκλεισμού..
Γλιτώσαμε από μεγάλα τραπέζια με θείους και θείες, ξαδέρφια, συννυφάδες, συγκούμπαρους, παρακούμπαρους.. 
Και έγινε η κατάσταση πιο διαχειρίσιμη (ψυχολογικά, βεβαίως βεβαίως)..
Υπομονή..
Αλκοόλ..
Και μια μέρα είναι, θα περάσει, ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΠΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ <3 

Ρε μπαγάσα..

(το κείμενο της Λίας)

Νοέμβριος 2019, Μάρτιος 2020.

Δεν πιστεύαμε ότι θα ερχόταν αυτή η χρονιά.

Νοέμβριος 2019. και ο νονός μου, όντας και 88 χρονών, δεν θα τα καταφέρει.Παίρνω τηλέφωνο αυτόν τον αγαπημένο μου άνθρωπο ακούγοντάς τον πρώτη φορά στα 24 μου να μου φωνάζει. "Να κάτσεις εκεί που κάθεσαι, ακούς: Είναι δώρον άδωρον. Μην τολμήσεις να έρθεις." …

Covid 19 και  "Μην έρθεις γιατί ο μπαμπάς είναι ευπαθής ομάδα" ...

16 Μαρτίου, πρώτη μέρα καραντίνας και "Λία έλα, ο μπαμπάς δεν είναι καλά"...

18 Μαρτίου 2020, ο μπαμπάς μου έχοντας πει όλα όσα ήθελε σε μένα τα τελευταία 24 χρόνια, φεύγει.  Δεν έχω τελευταία λόγια, ούτε σημειώματα.  Έχω πολλά βιβλία, πολλά ποιηματάκια που μου έγραφε και πολλές φωτογραφίες.

Δεν πίστευα ότι θα χάσω  2 ανθρώπους σε τέσσερις μήνες. Πιο σωστά, δεν περίμενα να χάσω αυτούς τους ανθρώπους. Και αν υπάρχει κάτι μετά από δω, είναι μεγάλο αυτό το "αν", αυτοί οι δύο θα ναι μαζί και θα περνάνε και καλά. Και ας κάτσουμε εμείς εδώ στην καραντίνα να σκεφτόμαστε ποιο νούμερο είναι το σουπερμάρκετ στη λίστα μετακίνησης.

Η ζωή προχωρά και εσύ το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να την πιάσεις από τα μαλλιά και να δεις που θα σε βγάλει. Λίγο πιο σοφός πλέον. Λίγο πιο ήρεμος γιατί το χειρότερο σου συνέβη.

Θα 'χω τους στίχους ενός αγαπημένο σου τραγουδιού στο μυαλό και θα προχωράω όπως μου έμαθες:

"Όχι σε όλα, που κουρέλια κάνουν τα όνειρά μου,

τα 'χω γραμμένα κι έχω φτιάξει τον κρυφό έρωτά μου"

Αποστολή κειμένων στο: greekdafni@gmail.com

Λία μου..

Δύο απώλειες..

Και δύο σημαντικές απώλειες..

Και ένα κενό δυσαναπλήρωτο..

Ένα κενό που σε βάζει πάντα να σκεφτείς:

"Τι αξίζει τελικά..;"

Είσαι όντως λίγο πιο σοφός.

Και λίγο πιο ήρεμος.

Και προχωράς.

Γιατί αυτό έμαθες να κάνεις

και αυτό θα κάνεις..

Κρατάς όσα πρέπει, όσα πήρες, όσα έμαθες

και προχωράς..