Όνειρα στο camp

Για την εμπειρία μου στο checkpoint έχω ξαναπεί..

Και θα ξαναπώ..

Πολλές φορές..

Είναι μεγάλο μάθημα..

Πριν από κάποιους μήνες άνοιξε το προσφυγικό πρόγραμμα..

Αρχίσαμε να πηγαίνουμε στα camps με τους πρόσφυγες..

Μία από τις επισκέψεις μου ήταν σε ένα camp στο Κιλκίς..

Οι ξενώνες φιλοξενούσαν πρόσφυγες από αφρική..

Σιέρα Λεόνε,

Γκάνα,

Γκάμπια,

Μαλί..

και κανα δύο ακόμα..

Δεν θυμάμαι ακριβώς και δεν έχει και σημασία..

Ήταν 32 παιδιά..

14-17 χρονών περίπου..

Όταν ενηλικιώνονταν έπρεπε να φύγουν από εκεί..

Καιρού επιτρέποντος, η ενημέρωση έγινε έξω, στα γρασίδια..

Όπου όλοι κάναμε έναν κύκλο και μιλήσαμε για τα ΣΜΝ..

Χωρίς ντροπές..

Χωρίς να κρυβόμαστε.. 

Πρώτη φορά διακόψαμε ενημέρωση γιατί δεν μας έφτανε ο χρόνος..

Πρώτη φορά είδα κόσμο να μας ακούει με τόσο μεγάλη προσοχή..

Πρώτη φορά είδα μουσουλμάνους να ρωτάνε τόσα πράγματα χωρίς κανένα ταμπού και καμία ντροπή..

Τίποτα όμως  συγκλονιστικό μέχρι εδώ..

Η ενημέρωση κυλούσε μια χαρά,

με έναν τέλειο μεταφραστή..

Έως ότου αρχίσαμε να εξετάζουμε τον κόσμο..

Ο μεταφραστής μας έλεγε διάφορα για τα παιδιά..

Πώς έφτασαν εδώ,

πώς περνάνε την μέρα τους στο camp..

τι θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν..

δάσκαλοι, γιατροί, ποδοσφαιριστές..

Ένα παιδί ρώτησε τα πάντα για την διαδικασία..

Επειδή ήθελε να γίνει γιατρός..

Κάποιος άλλος ρώτησε τα πάντα για να έχει να τα λέει σε άλλο κόσμο..

Επειδή ήθελε να γίνει δάσκαλος..

Ο μεταφραστής μας έλεγε διάφορες λεπτομέρειες για τα παιδιά..

Την καθημερινότητά τους..

Σε κάποια φάση όμως μας είπε κάτι που μας άφησε άφωνους..

«Τα παιδιά κάνουν γυμναστική..

Παίζουν μπάσκετ, ποδόσφαιρο, τρέχουν πάνω κάτω..

Τα περισσότερα γυρνάνε ζαλισμένα το μεσημέρι..

Από ηλίαση, αφυδατώνονται..

Γιατί τα παιδιά αυτά  δεν έχουν μάθει να πίνουν νερό».

Τα παιδιά αυτά δεν έχουν μάθει να πίνουν νερό.

Να πίνουν νερό.

Αυτή η φράση από τότε ηχεί στα αυτιά μου ξανά και ξανά..

Όλοι μας κάποτε έχουμε δει διαφημίσεις, καμπάνιες κλπ..

Για τα παιδιά στην αφρική..

Που πεινάνε..

Που δεν έχουν πόσιμο νερό..

Που περπατάνε χιλιόμετρα μέχρι να βρούνε νερό..

Όλοι μας.

Όλοι μας το έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας.

- Θέλω να πιστεύω -

Αλλά ξαφνικά, έρχεται η ώρα που το συνειδητοποιείς..

Εμείς μπορεί να μην μάθαμε γερμανικά..

Να μην μάθαμε πιάνο..

Να μην μάθαμε αναρρίχηση..

Τα παιδιά όμως αυτά δεν έμαθαν να πίνουν νερό.

Και ως ανθρωπότητα, έχουμε αποτύχει.

Παταγωδώς.

Έβλεπες τα παιδιά αυτά..

Να έχουν έρθει από εμφύλιο..

Να είναι σε ένα camp..

Να γελάνε, να παίζουν, να αθλούνται..

Να έχουν όνειρα..

Γιατί κάθε παιδί έχει όνειρα..

Παιδιά που δεν ξέρεις πώς ήρθαν εδώ.

Αλλά αναγκάζονται να ζήσουν μια πραγματικότητα που δεν αξίζει σε κανέναν.

Σε κανέναν άνθρωπο.

Πόσω μάλλον σε ένα παιδί.

Οι Social Waste τα έχουν πει με μεγάλη επιτυχία..

«Και τώρα ξέχνα τα όλα και πες

Ότι γεννήθηκες στο Μαρακές

Στη Σιέρα Λεόνε και τη Λιβερία,

Τη Σενεγάλη, τη Μαυριτανία

Όχι δεν ήταν σε νοσοκομείο,

Ούτε και πήγες ποτέ σε σχολείο

Δεν πήρες παιχνίδια από πολυκατάστημα

Ούτε θα ζεις για μεγάλο διάστημα

50 χρόνια το πολύ-πολύ,

Αν η ζωή είναι μαζί σου καλή

Κι αν φυσικά δε σου τύχουν προβλήματα

Όπως εμφύλιοι και πραξικοπήματα

Αν συνηθίσεις σε βίο αυτάρκη

Κι αν δε σου τύχει να πέσεις σε νάρκη

Τότε θα είσαι απ' τους τυχερούς

Και απ' τους οργανισμούς τους γερούς»

Δεν ξέρω και τι άλλο πρέπει να γράψω..

Αλλά αυτό το camp ήταν μια αφορμή να ταρακουνηθώ.

Να προσπαθήσω να βοηθήσω.

Να προσπαθήσω να γίνω καλύτερος άνθρωπος.

Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.

Και δεν θα έπρεπε.

Τέτοια προβλήματα δεν λύνονται έτσι.

Αλλά ώρες ώρες η όποια βοήθεια,

από οποιοδήποτε πόστο,

μπορεί να ανακουφίσει..

μπορεί να βοηθήσει ένα παιδί,

να έρθει μισό βήμα πιο κοντά στο να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα..

«γιατί αν γλιτώσει το παιδί,

υπάρχει ελπίδα..»

https://www.youtube.com/watch?v=Ky8PCbJCfxQ

Αποστολή κειμένων: greekdafni@gmail.com

Sex Working

- Αγχώνομαι.. Μην έχω αυτό το πράγμα.. Κολλάει..  Άμα κολλήσω, πώς θα ζήσω..; Μόνο αυτή τη δουλειά ξέρω να κάνω.. Δύο παιδιά έχω..  Με την ηπατίτιδα οι γονείς μου με έδιωξαν απ’ το σπίτι.. Δεν με άφηναν να βλέπω τα παιδιά μου.. Δύο παιδιά έχω.. Δεν με άφηναν να τρώω μαζί τους. Δεν με άφηναν να τα φιλάω. Να τα αγκαλιάζω.. Δύο παιδιά έχω. Άμα χάσω την δουλειά μου, πώς θα ζήσω μετά..;

Πάνε κάποιοι μήνες που είμαι εθελόντρια στο Checkpoint..

Εξετάζουμε δωρεάν και ενημερώνουμε δωρεάν για τον HIV, τις ηπατίτιδες Β & C, δίνουμε προφυλακτικά..

Έρχεται πολύς κόσμος.

Άνδρες, γυναίκες, πρόσφυγες, έλληνες, λευκοί, μαύροι, τρανς, γκέι, στρέιτ, άτομα εργαζόμενα στο σεξ, άτομα που κάνουν χρήση ουσιών..

Βλέπουμε πολλά και ακούμε πολλά..

Όμως μερικά είναι «μαχαιριές»..

Δεν είναι καταθλιπτικό το κλίμα. Περνάμε όμορφα. Γελάμε πολύ, πειραζόμαστε, χαβαλεδιάζουμε..

Κάποια πράγματα όμως σε «ταρακουνάνε»..

Σε βάζουν σε σκέψεις..

Έτσι έγινε και με την συγκεκριμένη Κυρία..

Μια γυναίκα γύρω στα σαράντα.. Μια κλασική γυναίκα γύρω στα σαράντα.. Αν την έβλεπες έξω, θα σου φαινόταν η τυπική σαραντάρα γυναίκα.. Το «στερεοτυπικό» που έχουμε στο κεφάλι μας, το μη επηρεασμένο από τις τσόντες..

Λίγα παραπάνω κιλά, σχετικά κοντούλα, μαλλί οριακά αχτένιστο πιασμένο πρόχειρα σε κότσο, φόρμες, αθλητικά παπούτσια, μπουφάν κουμπωμένο μέχρι πάνω (είχε κρύα ακόμα).. Τίποτα το ιδιαίτερο..

Αυτή η γυναίκα, ήταν μια εργαζόμενη. Εργαζόμενη, ίσως στο πιο σκληρό και ψυχοφθόρο επάγγελμα για μια γυναίκα. Εργαζόμενη στο σεξ.

Δεν ξέρω πόσο καιρό έκανε αυτή τη δουλειά.. Δεν έχει και σημασία..

Την έκανε όμως..

Απ’ ότι κατάλαβα απ’ όσα έλεγε, είχε κολλήσει ηπατίτιδα Β σε κάποια φάση..

Τώρα είναι καλά..

Αυτή η γυναίκα ήταν μια εργαζόμενη γυναίκα, μητέρα, ανήσυχη για το μέλλον.

Ανήσυχη μην χάσει την δουλειά της..

Ανήσυχη για το αν θα έχει δουλειά..

Ανήσυχη για το πώς θα μεγαλώσει τα παιδιά της..

Μια γυναίκα, εργαζόμενη στο σεξ, φοβισμένη..

Φοβισμένη γιατί οι γονείς της την έδιωξαν απ’ το σπίτι, μόλις έμαθαν ότι κόλλησε ηπατίτιδα..

Φοβισμένη, μην τυχόν και κολλήσει κάτι ξανά..

Φοβισμένη, μην τυχόν και δεν την αφήνουν να δει τα παιδιά της..

Έχουμε όλοι (ή τουλάχιστον οι περισσότεροι) στο μυαλό μας την «πιάτσα» ως κάτι όμορφο.. Κάτι εύκολο.. Κάτι διασκεδαστικό.. 

Επηρεασμένοι από τις τσόντες, νομίζουμε ό, τι μας κατέβει στο κεφάλι..

Ότι στις πιάτσες εργάζονται μόνο γυναίκες..

Ότι είναι φανταχτερές και μέσα στα λούσα..

Ότι έχουν τόσα λεφτά που δουλεύουν όποτε θέλουν..

Ότι είναι ψηλές, με δύο μέτρα πόδια, με κοντά φορέματα και όμορφα νύχια..

Ότι είναι πάντα βαμμένες στην τρίχα με το μαλλί κομμωτηρίου..

Ότι τα ρούχα τους είναι πάντα κοντά και «προκλητικά» με τα εσώρουχα να φαίνονται..

Ότι περνάνε καλά και το διασκεδάζουν.. Κάνουν το χόμπι τους επάγγελμα..

Ότι πάντα ψωνίζουν κόσμο και τον πάνε σε φανταχτερά ξενοδοχεία..

Ότι δεν τους νοιάζει τίποτα, γιατί είναι εξαιρετικά ικανοποιημένες..

Και πόσα άλλα άραγε..;

Τελειώνει ποτέ η λίστα..;

Και πόσοι από εμάς όντως έχουμε βρεθεί σε έναν τέτοιο χώρο, ώστε να ξέρουμε πόσο απέχει η πραγματικότητα από αυτή την εικόνα..;

Δεν έχουμε καταλάβει βασικά πράγματα..

Όπως ότι: η εργασία στο σεξ είναι ΕΡΓΑΣΙΑ.

Ίσως πολύ πιο δύσκολη από πολλά άλλα επαγγέλματα..

Πρέπει κάθε βράδυ να είσαι εκεί..

ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ να παλέψεις για το νυχτοκάματο..

Κάθε βράδυ να έχεις όρεξη.

ΠΡΕΠΕΙ να έχεις όρεξη.

Δεν μπορείς να αρνείσαι.

Γιατί δεν ξέρεις τι συνέπειες θα έχει.

Πρέπει να είσαι μόνη σου (συνήθως) σε σκοτεινά δρομάκια.

Πρέπει να πουλάς το σώμα σου σε κάθε έναν που θα το ζητήσει.

Με μερικές φορές το τίμημα να είναι πιο ακριβό απ’ ότι φανταζόμαστε..

Πρέπει να είσαι εκεί με ζέστη, κρύο ή χιόνι..

Αλλιώς δεν έχει νυχτοκάματο..

Πρέπει.

Ένα μεγάλο πρέπει.

Ένα μεγάλο πρέπει, που σχετίζεται με το σεξ.

Μια μεγάλη απόλαυση.

Και ύστερα..

Πρέπει να ανέχεσαι και όλους εκείνους τους «ηθικούς»..

Να σου λένε ότι είσαι πουτάνα..

Ότι απ’ όλες τις επιλογές που είχες στη ζωή σου, εσύ διάλεξες να είσαι πουτάνα.

ΔΙΑΛΕΞΕΣ.

Ο κόσμος θεωρεί ότι ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ.

Ότι έχεις 10 επιλογές. Και ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ.

ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ να πουλάς το σώμα σου.

ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ να δουλεύεις κάθε μέρα.

ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ να μην έχεις ρεπό.

ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ να σε χλευάζει ο κόσμος και να σε θεωρεί «κινούμενη ασθένεια».

ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ να σε διώχνουν οι γονείς σου από το σπίτι.

ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ να εκτίθεσαι σε κάθε πιθανό κίνδυνο, από ΣΜΝ μέχρι δολοφόνους.

ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ.

Ο κόσμος νομίζει ότι διαλέγεις.

Και ύστερα έρχονται όλοι εκείνοι οι «ηθικοί» ξανά..

Να σου πουν ότι δεν θα έπρεπε να μεγαλώνεις παιδί..

Και μερικές φορές αυτοί οι «ηθικοί» έρχονται και τα βράδια..

Να σου προσφέρουν τα διπλά λεφτά για να τους βγάλεις τα βίτσια τους..

Ή τα διπλά λεφτά για να πηδηχτείς μαζί τους ακάποτα..

Και φυσικά, και εκεί πρέπει να διαλέξεις..

Γιατί, ποιος μπορεί να σου εγγυηθεί ότι αύριο θα ξαναέχεις πελάτη..;

Τα «διπλά λεφτά» είναι ίσως σωτήρια, σε περιόδους «νέκρας» στην πιάτσα..

…

Και όλα ένας φαύλος κύκλος..

Μια διαρκής «διαπόμπευση» όπου εσύ, ως εργάτρια του σεξ, δεν χωράς πουθενά..

Όπου ό, τι και να κάνεις, θα σε κρίνουν..

Γιατί κάποιοι ήταν «καλύτεροι»..

Έκαναν τις σωστές «επιλογές»..

Ενώ εσύ όχι..

Αλλά φυσικά, θα κρίνουν ΜΟΝΟ εσένα..

Δεν θα κρίνει κανείς αυτόν που σε «πληρώνει»..

Γιατί συνήθως είναι άντρας..

Που έχει «ανάγκες»..

Που έχει «ορμές»..

Που «ευχαριστιέται περισσότερο χωρίς προφυλακτικό»..

Που «τον προκαλούσες με την στάση σου»..

Και άλλα πολλά..

Εξάλλου, είναι σύνηθες οι άντρες να την βγάζουν λάδι σε κάτι τέτοια, ε;

Το έχω πει πολλές φορές..

Ας σκεφτόμαστε λίγο τον άλλον..

Ας βάζουμε τον εαυτό μας, στην θέση του..

Έστω για λίγο..

Στην θέση ας πούμε, αυτής της γυναίκας..

Στο μυαλό της..

Στα άγχη, στις ανησυχίες και τους φόβους της..

Οι πιο πολλοί, παθαίνουμε πανικό και μόνο ΣΤΗΝ ΙΔΕΑ..

Πόσο μάλλον στην πράξη..

Το να κρίνεις, είναι πάντα πιο εύκολο..

Σημασία έχει να βοηθάς.

Να καταλαβαίνεις και να βοηθάς..

Όπως μπορείς.

Και όσο μπορείς.

Απ’ την θέση που μπορείς..

Μην διαλέγεις να είσαι ο ηθικολόγος της πούτσας, που θα την βρίσει στον δρόμο..

Διάλεξε να είσαι η αγκαλιά που θα της δώσει δύναμη να μην τα παρατήσει ποτέ..

Διάλεξε να είσαι το χάδι που θα την κάνει να χαμογελάσει..

Διάλεξε να είσαι η μπουνιά (κυριολεκτική ή μεταφορική) στα μούτρα αυτού που θα την χλευάσει..

Γιατί, σε αντίθεση με εκείνη,

Εσύ ΠΑΝΤΑ έχεις επιλογή..

Το κείμενο ανέβηκε για πρώτη φορά στο blog του Άκυ:

http://akysmitsoulis.blogspot.com/2019/03/sex-working.html?view=classic

Αποστολή κειμένων στο:

greekdafni@gmail.com