Βγάλε τη Πρίζα

Φτάσαμε λοιπόν στον αυτοπεριορισμό – ημέρα ΔΕ-ΘΥΜΑΜΑΙ-ΟΥΤΕ-ΚΑΝ.

Προσπαθούμε όλοι.

Άλλοι λίγο.

Άλλοι πολύ.

Άλλοι καθόλου.

Προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να «ξεφεύγουμε» απ’ όλο αυτό.

Σειρές.

Ταινίες.

Γράψιμο.

Πλέξιμο.

Διάβασμα.

Σπρώχνουμε τις ώρες μπας και περάσουν.

Γιατί αυτό περιμένουμε.

Να περάσουν.

Και έτσι, λίγο πολύ, παλεύονται οι μέρες.

Και έτσι, λίγο πολύ, παλεύονται και οι νύχτες.

- μεταξύ μας, δεν έχει και πολύ μεγάλη διαφορά αν έξω έχει ήλιο ή φεγγάρι πλέον.

Όλα ίδια. Ένα. Καμία διαφορά –

Βρεθήκαμε λοιπόν όλοι στις πόλεις «μας».

Όλοι στα «σπίτια μας»..

Ξέρετε γιατί χρειάζονται τα εισαγωγικά.

Τα νιώθετε, τα ζείτε..

Και προσπαθούμε να επιζήσουμε.

(γιατί όσοι δεν πάμε από κάποιον ιό-μάστιγα της εποχής,

θα πάμε από νεύρα..

Ή θα πάμε επειδή θα έχουμε αυτοκτονήσει..

Ή ΘΑ ΠΑΜΕ ΦΥΛΑΚΗ, όχι εγώ, μία απ’ το χωριό, δεν την ξέρετε, δεν έχει Facebook)..

Και αλήθεια, πολλά πράγματα δεν παλεύονται.

Αλλά ένα είναι το βασικότερο.

ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΡΕ ΦΙΛΕ.

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι:

Βλέπω τηλεόραση..

Και Master Chef θα δω..

Και Luther θα δω..

Και Σαββατογεννημένες θα δω..

Και πολλά άλλα..

Αλλά ειδήσεις..;

Υπάρχει κόσμος που ΑΚΟΜΑ, το 2020, βλέπει ειδήσεις..;

Ξέρετε, εμείς εδώ έχουμε το εξής φαινόμενο:

«ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΤΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΝΕ ΑΥΤΆ ΠΟΥ ΛΕΝΕ.

ΩΠΑ. ΠΗΓΕ ΔΥΟ. ΒΑΛΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΕΙΔΗΣΕΙΣ. ΟΛΗ ΤΗ ΜΕΡΑ ΣΗΡΙΑΛ;

ΕΔΩ ΚΑΙΓΕΤΑΙ  Ο ΚΟΣΜΟΣ»

Και δώστου η μαλακία να πάει και να έρχεται..

Και προφανώς, το φαινόμενο δεν είναι μοναδικό εδώ στο σπίτι..

Είναι και αλλού.

Είναι πολλοί.

Δεν ξέρω τι είδους «βίτσιο» (;), «μαζοχισμός» (;) είναι όλο αυτό..

Από τη μία «αναγνωρίζω ότι μου πουλάνε φούμαρα οι ειδήσεις»

Και από την άλλη «ΕΛΑ ΒΑΛΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΔΩΣΤΕ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΛΑΟ»..

Και φυσικά, η παραπληροφόρηση πάει και έρχεται..

Η μία ψεύτικη είδηση ακολουθεί την άλλη..

Η κριτική σκέψη είναι «να ‘χαμε να λέγαμε»..

«- Το είπαν στις ειδήσεις..

- ….

- Σ’ όλα τα κανάλια!

- …..

- Ε καλά τώρα, όλοι λένε ψέματα, μόνο εσύ ξέρεις..»

Είναι κλασικός ο διάλογος και οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις,

καθόλου τυχαία και συμπτωματική δεν είναι.

Σε κάθε σπίτι παίζει και από ένας τέτοιος..

Εγώ κατέληξα ότι όλο αυτό μας αρέσει.

Το απολαμβάνουμε.

Απολαμβάνουμε να τρώμε σανό.

Μας αρέσει η γεύση του.

Φοβόμαστε ότι δεν θα πάρουμε την καθημερινή μας δόση.

Δε θα παραπληροφορηθούμε αρκετά.

Και μας αρέσει και η γκρίνια.

Να λέμε ότι «είναι πληρωμένες οι ειδήσεις και λένε ότι τους συμφέρει».

Αλλά να τις βλέπουμε!

Να τις ακούμε..

Να τις ζούμε..

Έχουν γίνει εθισμός.

Νομίζουμε ότι αν δεν δούμε το δελτίο των δύο και το δελτίο των οκτώ, ΚΑΤΙ ΘΑ ΠΑΘΟΥΜΕ.

Θα σταματήσουμε να αναπνέουμε.

Λες και δεν μπορούμε να μάθουμε τα νέα από αλλού.

Λες και δεν έχουμε το ίντερνετ στα χέρια μας για πολύ πιο αξιόπιστη (και σφαιρική) πληροφόρηση.

Όόόόχι.

Εμείς θέλουμε την δόση μας από δελτίο ΣΚΑΙ.

Αν δεν ενημερωθούμε με Σία και Πορδοσάλτε, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ.

Καλά, για το Οpen δεν χρειάζεται να πούμε!

Παιδιά υπάρχει κόσμο που είδε Open.

ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΨΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΕ.

ΜΑΛΑΚΕΣ.

7 χρόνια κοντεύω Θεσσαλονίκη.

Ποδηλάτες να πέφτουν στη θάλασσα, δεν είδα.

Και μάλιστα οικειοθελώς.

Να περνάνε μπροστά από την κάμερα και να βουτάνε στη θάλασσα.

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ.

ΑΛΗΘΕΙΑ.

«Γεμάάάάτη η παραλία θεσσαλονίκης»..

Και τα περνάνε δύο ποδήλατα μπροστά από την κάμερα, με κατεύθυνση προς τη θάλασσα..

Είχαμε ξεφύγει και από πριν, αλλά τώρα χάσαμε και το λίγο μυαλό που είχαμε!

Για να κλείνουμε (πάει και δύο, πρέπει να δούμε ειδήσεις,

ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΧΝΙΕΣΤΕ)..

Μαγική συσκευή η τηλεόραση.

Και το πιο μαγικό στην όλη διαδικασία, είναι το τηλεκοντρόλ.

Το παίρνεις και ΑΛΛΑΖΕΙΣ ΚΑΝΑΛΙ.

Ή την κλείνεις!

Μαγικό;

Ναι ναι, συμβαίνει.

Υπάρχει κόσμος που ζει χωρίς τηλεόραση.

Και όμως, ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΤΑΙ.

Και ενδεχομένως, ενημερώνεται και πιο έγκυρα.

Μια απόφαση είναι.

Τίποτα δύσκολο.

Αποστολή κειμένων στο: 

greekdafni@gmail.com

Υ.Γ.: Ατελείωτη η ραπ παραγωγή για το όλο θέμα,

αλλά ξεχώρισα μερικά..:

(1) Βγάλε την Πρίζα – Active Member & Winston Irie

https://www.youtube.com/watch?v=2sysRNIeIC4

“Βγάλε την πρίζα - μια τελευταία ευκαιρία

πριν μας τελειώσουν μαλάκα.”

(2) Μιλάει και Λέει – Taburo Bota

https://www.youtube.com/watch?v=LoVCuYZs6qA

“Στην τηλεόραση να παίζει Πρετεντέρη.

Σύνταξη κομμένη στη μέση με το μαχαίρι,

αλλά με εθνική συνείδηση «σαν καλό Ελληνόπουλο»”

(3) Τι άλλο να κάνω – Social Waste

https://www.youtube.com/watch?v=PhCPz5R-HcQ

“Σου πα τις ειδήσεις τις έχουν κανάλια και τα κανάλια αφεντικά

[…]

Μα έχει γεμίσει ο τόπος μπάτσους και δε γουστάρω τέτοια ρουτίνα

Φυλάν τη Βουλή, τα κανάλια, το Δέντρο, την τράπεζά τους

Για να στο κάνω λιανά, ξέρεις τώρα, ότι τους πουν τα αφεντικά τους”

18 Σεπτέμβρη

Και έφτασε 18 Σεπτέμβρη..

Και κάπου εκεί που άρχισε να πιάνει το μώβ,

Και να πέφτει ο ήλιος..

Άρχισε από πίσω να ακούγεται το Bella Ciao..

Το «εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά»

Μαζί με το «Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ..»

Και για όποιον δεν το κατάλαβε..

Πάνε 4 χρόνια από τότε που πέθανε ο παύλος..

Δεν τον ήξερα..

Τον ήξεραν κάποιοι γνωστοί μου..

Δεν έχει και σημασία..

Κάθε χρόνο αυτή τη μέρα εξοργίζομαι..

-και δυστυχώς όχι μόνο αυτή-

…

  

Δεν ήταν ο πρώτος που σκοτώθηκε από φασίστα..

Δεν θα είναι (δυστυχώς) ο τελευταίος..

Μακάρι ένα τραγούδι του να άλλαζε τον κόσμο..

Αλλά δεν ξέρω και αν αλλάζει..

Αποφεύγω να συζητάω για την δολοφονία του..

Πάντα οργίζομαι ακόμα πιο πολύ..

Γιατί κάποιοι πάντα θα βρίσκουν τρόπο να την εκμεταλλεύονται.

Για χρήματα, για κοινό, για τηλεθέαση, για μόστρα..

Κάναμε τα στραβά μάτια..

Έφτασαν «οι φαλακροί δίπλα στον κόρφο μας»

Και τώρα τι;

Βγαίνουμε 18 Σεπτέμβρη να κάνουμε τι;

Να φωνάξουμε; Μία ωρίτσα..

Και μετά να πιούμε καφέ..

Ή ρετσίνες.. ή μπύρες..

Μέχρι τον επόμενο Σεπτέμβρη..

  

Μέχρι τότε, θα αφήσουμε τον ομοφοβικό να βρίζει τον γκέι και την λεσβία μπροστά μας..

Θα αφήσουμε τον γείτονά μας να βρίζει τους πακιστανούς «που μας κλέβουν την δουλειά»..

Θα βρίζουμε την γυναίκα που «πηδιέται με όποιον βρει»..

Θα κλείνουμε τα μάτια για να μην βλέπουμε το bullying που δέχεται το παιδάκι..

Θα αγνοούμε τα σχόλια του ελληνάρα που στους παραολυμπιακούς θα σχολιάσει γι’ αυτά τα «ανάπηρα υβρίδια».. 

Και όποτε θέλουμε μια ψήφο, θα θυμόμαστε τον παύλο..

Όποτε θέλουμε να συγκινήσουμε σε ένα λάιβ, θα θυμόμαστε τον παύλο..

Και μετά, θα πάμε και σε μια πορεία και θα εξιλεωθούμε..

(και αργότερα, όταν θα πίνουμε τις μπύρες μας, θα σχολιάσουμε και «την κουνιστή που πέρασε και το γυαλίζει το πόμολο»

.. ή «την πουτάνα που στα 17 της γκαστρώθηκε»..

Ήθελα να γράψω πολλά η αλήθεια είναι..

Αλλά δεν νομίζω ότι έχει και νόημα..

Γιατί και ο ίδιος νομίζω δεν θα έγραφε πολλά.. 

Το μίσος ξεκινάει από μας.

Είναι μέσα μας..

Και είναι παντού..

Δεν ανέβηκαν οι καραφλοί μέσα σε ένα βράδυ..

Ανεβαίνουν ΚΑΘΕ φορά που στην εφορία ακούγεται «ε ρε χρυσή αυγή που σας χρειάζεται» και εσύ δεν μιλάς.

Εγώ δεν μιλάω.

Εμείς δεν μιλάμε.

Ανεβαίνουν κάθε φορά που παρκάρεις στην ράμπα αναπήρων.. 

Κάπου εκεί μέσα στο σχολείο είχα δεχτεί και εγώ επιθέσεις..

Όχι τόσο σωματικές όσο ψυχολογικές..

Από φασίστες.

Από παιδιά 17 &  18 χρονών.

Χρυσαυγίτες.

Στα γραφεία.

Κάθε μέρα.

Φασιστάκια εκκολαπτόμενα.

Γεμάτοι μίσος.

Γιατί ήμουν διαφορετική. Γιατί είχα τζίβες, γιατί έβγαινα, γιατί διασκέδαζα.

Δεν βρέθηκε ούτε ένας να με υπερασπιστεί.

Και τώρα ξαφνικά όλοι εκείνοι είναι στην πορεία για τον παύλο..

Σκότωσε πρώτα τον φασίστα που κρύβεις μέσα σου.

ΑΥΤΟ χρωστάς στον παύλο.

Μάθε στο παιδί σου να αγαπάει το προσφυγάκι,  το παιδί στο αναπηρικό..

Το παιδί χωρίς γονείς. Το παιδί με τον καρκίνο που δεν έχει μαλλιά από τις χημειοθεραπείες.

Και μετά βγες και διαδήλωσε.

Αλλά με την συνείδησή σου καθαρή.

Γνωρίζοντας ότι αυτοί οι γελοίοι, δεν ανέβηκαν εκεί

(και) με τις δικές σου πλάτες.

  

Και γνωρίζοντας ότι δεν φάσκεις και αντιφάσκεις μέσα σου και έξω σου. 

Μην γίνεσαι το μαχαίρι στα χέρια του κάθε ρουπακιά

Γίνε ο στίχος σε κάθε τραγούδι του παύλου..

Και του κάθε παύλου..

Υ.Γ.1: το κείμενο ανέβηκε για πρώτη φορά πριν δύο χρόνια στο blog του Άκυ:

 (http://akysmitsoulis.blogspot.com/2017/09/18.html?q=18)

Από τότε, οι "φαλακροί" ως "κόμμα" έχουν βγει από τη Βουλή.

Έχουν απορροφηθεί αλλού. 

Η δίκη συνεχίζεται.

Και βλέπουμε όλοι τι θα γίνει.

Η μάνα του παύλου κάθε μέρα στην αίθουσα της δίκης παραδίδει μαθήματα.

Μέσα και έξω από αυτή. 

Ποιος να της πει τι..; 

Ποιος δικαστής..; 

Ποια απόφαση..; 

Ποιος φασίστας (φαλακρός ή μη, με κοστούμι ή όχι, με μαχαίρι ή χωρίς)..;

Η μάνα του παύλου έχασε το παιδί της.

Η μάνα του παύλου, βρήκε πολλά άλλα παιδιά.

Παιδιά που την σταματάνε στο δρόμο και την φωνάζουν "μάνα". 

Δικαίωση δε θα βρει ποτέ.

Και πιθανώς ούτε ησυχία.

 Υ.Γ. 2: Υπάρχει ένα τραγούδι:

"Άμα σου τύχει να απαντήσεις και τον παύλο,

να του μιλήσεις, είναι ένας παλιός μου φίλος.

και έτσι και έχουνε φασίστες και εκεί πάνω,

να μην σε νοιάζει θα σε προστατέψει εκείνος.."

( https://www.youtube.com/watch?v=B407RQHLNrE ) 

Από τον "φασίστα" μέσα μας, ένα πράγμα μπορεί να μας προστατέψει.

Το διάβασμα.

Μόνο έτσι ανοίγουν τα στραβά μας.

Σταματάμε να βλέπουμε έθνη, σημαίες, σύνορα, φύλα, γένη.

Αρχίζουμε και βλέπουμε Ανθρώπους.

Αποστολή κειμένων: greekdafni@gmail.com

Όνειρα στο camp

Για την εμπειρία μου στο checkpoint έχω ξαναπεί..

Και θα ξαναπώ..

Πολλές φορές..

Είναι μεγάλο μάθημα..

Πριν από κάποιους μήνες άνοιξε το προσφυγικό πρόγραμμα..

Αρχίσαμε να πηγαίνουμε στα camps με τους πρόσφυγες..

Μία από τις επισκέψεις μου ήταν σε ένα camp στο Κιλκίς..

Οι ξενώνες φιλοξενούσαν πρόσφυγες από αφρική..

Σιέρα Λεόνε,

Γκάνα,

Γκάμπια,

Μαλί..

και κανα δύο ακόμα..

Δεν θυμάμαι ακριβώς και δεν έχει και σημασία..

Ήταν 32 παιδιά..

14-17 χρονών περίπου..

Όταν ενηλικιώνονταν έπρεπε να φύγουν από εκεί..

Καιρού επιτρέποντος, η ενημέρωση έγινε έξω, στα γρασίδια..

Όπου όλοι κάναμε έναν κύκλο και μιλήσαμε για τα ΣΜΝ..

Χωρίς ντροπές..

Χωρίς να κρυβόμαστε.. 

Πρώτη φορά διακόψαμε ενημέρωση γιατί δεν μας έφτανε ο χρόνος..

Πρώτη φορά είδα κόσμο να μας ακούει με τόσο μεγάλη προσοχή..

Πρώτη φορά είδα μουσουλμάνους να ρωτάνε τόσα πράγματα χωρίς κανένα ταμπού και καμία ντροπή..

Τίποτα όμως  συγκλονιστικό μέχρι εδώ..

Η ενημέρωση κυλούσε μια χαρά,

με έναν τέλειο μεταφραστή..

Έως ότου αρχίσαμε να εξετάζουμε τον κόσμο..

Ο μεταφραστής μας έλεγε διάφορα για τα παιδιά..

Πώς έφτασαν εδώ,

πώς περνάνε την μέρα τους στο camp..

τι θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν..

δάσκαλοι, γιατροί, ποδοσφαιριστές..

Ένα παιδί ρώτησε τα πάντα για την διαδικασία..

Επειδή ήθελε να γίνει γιατρός..

Κάποιος άλλος ρώτησε τα πάντα για να έχει να τα λέει σε άλλο κόσμο..

Επειδή ήθελε να γίνει δάσκαλος..

Ο μεταφραστής μας έλεγε διάφορες λεπτομέρειες για τα παιδιά..

Την καθημερινότητά τους..

Σε κάποια φάση όμως μας είπε κάτι που μας άφησε άφωνους..

«Τα παιδιά κάνουν γυμναστική..

Παίζουν μπάσκετ, ποδόσφαιρο, τρέχουν πάνω κάτω..

Τα περισσότερα γυρνάνε ζαλισμένα το μεσημέρι..

Από ηλίαση, αφυδατώνονται..

Γιατί τα παιδιά αυτά  δεν έχουν μάθει να πίνουν νερό».

Τα παιδιά αυτά δεν έχουν μάθει να πίνουν νερό.

Να πίνουν νερό.

Αυτή η φράση από τότε ηχεί στα αυτιά μου ξανά και ξανά..

Όλοι μας κάποτε έχουμε δει διαφημίσεις, καμπάνιες κλπ..

Για τα παιδιά στην αφρική..

Που πεινάνε..

Που δεν έχουν πόσιμο νερό..

Που περπατάνε χιλιόμετρα μέχρι να βρούνε νερό..

Όλοι μας.

Όλοι μας το έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας.

- Θέλω να πιστεύω -

Αλλά ξαφνικά, έρχεται η ώρα που το συνειδητοποιείς..

Εμείς μπορεί να μην μάθαμε γερμανικά..

Να μην μάθαμε πιάνο..

Να μην μάθαμε αναρρίχηση..

Τα παιδιά όμως αυτά δεν έμαθαν να πίνουν νερό.

Και ως ανθρωπότητα, έχουμε αποτύχει.

Παταγωδώς.

Έβλεπες τα παιδιά αυτά..

Να έχουν έρθει από εμφύλιο..

Να είναι σε ένα camp..

Να γελάνε, να παίζουν, να αθλούνται..

Να έχουν όνειρα..

Γιατί κάθε παιδί έχει όνειρα..

Παιδιά που δεν ξέρεις πώς ήρθαν εδώ.

Αλλά αναγκάζονται να ζήσουν μια πραγματικότητα που δεν αξίζει σε κανέναν.

Σε κανέναν άνθρωπο.

Πόσω μάλλον σε ένα παιδί.

Οι Social Waste τα έχουν πει με μεγάλη επιτυχία..

«Και τώρα ξέχνα τα όλα και πες

Ότι γεννήθηκες στο Μαρακές

Στη Σιέρα Λεόνε και τη Λιβερία,

Τη Σενεγάλη, τη Μαυριτανία

Όχι δεν ήταν σε νοσοκομείο,

Ούτε και πήγες ποτέ σε σχολείο

Δεν πήρες παιχνίδια από πολυκατάστημα

Ούτε θα ζεις για μεγάλο διάστημα

50 χρόνια το πολύ-πολύ,

Αν η ζωή είναι μαζί σου καλή

Κι αν φυσικά δε σου τύχουν προβλήματα

Όπως εμφύλιοι και πραξικοπήματα

Αν συνηθίσεις σε βίο αυτάρκη

Κι αν δε σου τύχει να πέσεις σε νάρκη

Τότε θα είσαι απ' τους τυχερούς

Και απ' τους οργανισμούς τους γερούς»

Δεν ξέρω και τι άλλο πρέπει να γράψω..

Αλλά αυτό το camp ήταν μια αφορμή να ταρακουνηθώ.

Να προσπαθήσω να βοηθήσω.

Να προσπαθήσω να γίνω καλύτερος άνθρωπος.

Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.

Και δεν θα έπρεπε.

Τέτοια προβλήματα δεν λύνονται έτσι.

Αλλά ώρες ώρες η όποια βοήθεια,

από οποιοδήποτε πόστο,

μπορεί να ανακουφίσει..

μπορεί να βοηθήσει ένα παιδί,

να έρθει μισό βήμα πιο κοντά στο να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα..

«γιατί αν γλιτώσει το παιδί,

υπάρχει ελπίδα..»

https://www.youtube.com/watch?v=Ky8PCbJCfxQ

Αποστολή κειμένων: greekdafni@gmail.com