Σκυλομπερδέματα

Το κείμενο αποτελεί μια ευγενική χορηγία από το Τουριστάκι της καρδιάς μας.

Κοιτάξτε να δείτε πως έχει η φάση..

Ήμανε δεν ήμανε 5 χρονών..

Κάπου το 1999, λίγο πριν την καταστροφή του κόσμου χαχα και καλά..

Τα καλοκαίρια (εμένα με πιάνει μια τρέλα) την έβγαζα στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς στη Νικόπολη λίγο παραδίπλα από τη Σταυρούπολη..

Μονοκατοικία με αυλή μεγαλύτερη από το σπίτι..

Με βάζουν λοιπόν μια μέρα στο αμάξι και μου λένε θα πάμε εκδρομή..

Καταλαβαίνετε τώρα εγώ χαρά, αν και δεν ήξερα που θα πάμε..

Φτάνουμε που λέτε έξω από ένα σπίτι με αντίστοιχη αυλή και καμιά δεκαριά κουτάβια να περιφέρονται και απορώ τι κάνουμε εκεί..

Και ξαφνικά πετάγεται ένας κυριούλης με ένα κουτάβι αγκαλιά και το χώνει στα χέρια μου και λέει..

«Πως θα τον πείτε αυτόν τον λυκοσκυλάκο;»

Παιδιά κόντεψα να σωριαστώ κάτω από τη χαρά μου..

Και ακούω από πίσω μου (μάλλον τη γιαγιά μου) να αναφωνεί «Έκτορα»..

Και κάπως έτσι ερωτεύτηκα για πρώτη φορά στη ζωή μου..

Ήταν ένας γερμανοελληνικός ποιμενικός σκύλαρος..

Κουτάβι που λέτε τον ταΐζαμε αβγά για να σηκώσει τα αφτιά του (έτσι έλεγε η γιαγιά)..

Όταν μεγάλωσε λίγο έτρωγε μια κατσαρόλα μακαρόνια μόνος του..

Λάτρης της μακαρονάδας και εγώ έβαζα ένα πιατάκι (μια πιρουνίτσα έμενε) καθόμουν στην αυλή στο τραπέζι και τρώγαμε μακαρόνια παρέα..

Και γιαγιά μην ξεχάσεις τα μακαρόνια να είναι ΜΙΣΚΟ, του αρέσουν περισσότερο, του Έκτορα φυσικά..

Και κάπως έτσι μεγαλώσαμε παρέα, εγώ και ο Έκτορας, ο Έκτορας και εγώ.

Α, ξέχασα..

Και η Μόλυ..

Κανισούλα-βιλεντούλα η κυρία 7-8 χρονών..

Παίζανε με τον Έκτορα και το κεφάλι της χωρούσε ολόκληρο στο στόμα του..

Αλλά η συμβίωση ήταν ειρηνική..

Δυο σκυλιά λοιπόν και εγώ σε ένα σπίτι τα καλοκαίρια, τα Σαββατοκύριακα, τις γιορτές, τις αργίες..

Όλη μέρα αγκαλιές και παιχνίδια και δεν μας χώριζε τίποτα και κανένας..

Κάποια χρόνια μετά γυρίσαν οι παππούδες στο κωριό φυσικά με τον Έκτορα παρέα, εγώ τότε δημοτικό ενάμιση μέτρο σπόρος και ο σκύλος 70 κιλά..

Μην τα πολυλογώ με έβγαζε βόλτα, τρέχαμε παρέα (ήμανε από τότε φιτ)..

Μια μέρα μου έφερε και δώρο, μια χελώνα ξηράς, ζωντανή φυσικά..

Και αυτές οι βόλτες μας τέλειωσαν αρκετά χρόνια μετά και έμεινα χωρίς Έκτορα..

Εν έτη 2020 λοιπόν παίρνουμε την απόφαση να υιοθετήσουμε κουτάβι να χει παρέα η μάνα μου στο κωριό.. (εγώ ζω Θεσσαλονίκη πλέον).

Μικρό είπαμε μέχρι 8-9 κιλά, αλλά βάλε κ άλλο κυρ Στέφανε, φτάσαμε στα 19 κιλά..

Αδέσποτη μικρή κουταβίσια φάτσα που περιφερόταν κάπου έξω από την Κατερίνη και την έβαλαν σε καταφύγιο μέχρι να υιοθετηθεί..

Εκεί λοιπόν βρήκα τον δεύτερο μεγαλύτερο έρωτα της ζωής μου..

Την Ήρα, το λουλούδι της αυλής..

Που εξειδικεύεται στην κοκαλοθαφτική με τη μουσούδα της..

Μπίρα ήθελα να την πω αλλά αν άκουγες κάποιον να φωνάζει  στο κωριό 10 το βράδυ μόνος του Μπίρααα  Μπίραα, κάποια παράνοια..

Έτσι ήρθε το Ήρα, ολύμπια θεά..

Και κάπως έτσι τα ρεπό μου και τα Σαββατοκύριακα γέμισαν λευκές τρίχες Ήρας και ατέλειωτες αγκαλιές και γρατζουνιές από τα παιχνίδια μας στην αυλή..

Και αν με δει να κάθομαι κάτω θα σκαρφαλώσει, σα το Μήτσο το ιγκουάνα του Λάζαρου από το Είσαι το ταίρι μου, στον ώμο μου και θα μου γλύφει τα αφτιά..

Τρώμε ακόμα μακαρονάδες παρέα και αβγά..

Εσείς εκεί οι σκυλόφιλοι καταλαβαίνετε πως είναι να ανοίγεις την πόρτα και να πετάγεται μια χνουδωτή μπάλα για αγκαλιές ακόμη και να έχει να σε δει 5 λεπτά γιατί πήγες να πετάξεις απλά τα σκουπίδια.

Κοίτα γύρω, πόσο μίκρυνε ο κόσμος, πως αγρίεψαν τα μάτια

https://www.youtube.com/watch?v=SDrfqsqG-aM

Υιοθετήστε κουτάβια και σκυλάκια από τοπικές φιλοζωικές, από το δρόμο και καταφύγια.

Χωρίς εμβόλια κάποια μπορεί να μην ζήσουν για πολύ καιρό, αλλά σε ένα σπίτι με αγάπη και την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή μπορεί να σου χαρίσουν ατέλειωτες ώρες χαράς, αγάπης και κατά βάση παρέας.

Και να εμπιστεύεστε όσους εμπιστεύεται και ο σκύλος σας κατά βάση!!

 

Αποστολή κειμένων: greekdafni@gmail.com

 

Αχ, δεν μπορώ, τα αγαπάω.

Λοιπόν, δε θα μακρηγορήσω, γιατί είπαμε ο σχολιασμός μου να είναι σύντομος..

ΑΛΛΑ ΠΟΣΟ ΤΕΛΕΙΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ.

Τόσο τέλεια που δεν μας αξίζουν.

Εμείς από χαλβαδάκι έχουμε τον Μπλάκυ μας.

Που περνάει ζόρικα.

(οκει, όχι τόσο ζόρικα όσο το ντενιζάκι της έλενας)..

Και που μας κρατάει μούτρα όταν του παίρνουμε τα μαξιλάρια.

Και που χωρίς μαξιλάρια δεν μπορεί να στερεώσει το κεφάλι του.

Και που είναι τόσο ήσυχος κουταβοπαππούλης, που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ,

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΞΕΙΣ.

Και σε κοιτάει με αυτά τα μεγάλα μάτια.

Και ξέρεις ότι κάνει ΤΟΣΗ ΥΠΟΜΟΝΗ,

απλά και μόνο γιατί σ’ αγαπάει.

Τόση υπομονή, όση δεν έκανε μαζί σου κανένας άνθρωπος ποτέ.

Ναι, να αγαπάτε τα σκυλάκια σας.

Και φυσικά, ΠΟΤΕ μην εμπιστεύεστε άτομα, που δεν θα τα εμπιστεύονταν ο σκύλος σας.

(για γάτες θα επανέλθω σύντομα,

αν στο μεταξύ δεν έχουν κυριεύσει τον κόσμο)

Το Δαχτυλίδι

Σχεδόν δύο χρόνια ήμασταν τότε "μαζί"..

Ίσως λίγο λιγότερο..

Ένα βράδυ, αρχές καλοκαιριού ήταν νομίζω..

Σε ένα stand χωμένο στο βάθος από του μπαρ..

Μου άρεσε που είχες έρθει να με δεις..

Δεν έρχεσαι πολύ συχνά..

Είχα εκείνο το άγχος, εκείνη τη χαρά..

Μου άρεσε που ήσουν εκεί..

Μου άρεσε τόσο που καθόμουν με την πλάτη στην πόρτα..

Να μην βλέπω ποιοι μπαινοβγαίνουν,

να μην μιλάω με κόσμο,

να μη χαιρετάω άλλους,

να κοιτάω μόνο εσένα, να είμαι μόνο μαζί σου.

Γιατί είχες έρθει..

Και δεν ερχόσουν συχνά..

Και κάτσαμε και βολευτήκαμε και πήραμε τα ποτά μας..

Και πάνω εκεί που «γκρίνιαζες» όπως πάντα

(και πόσο μου είχε λείψει)

μου πέταξες ένα μικρό υφασμάτινο σακουλάκι..

Με όλη την αγάπη που ξέρω ότι μου έχεις..

Και με όλη τη ρομαντικότητα που ξέρω ότι ποτέ δεν μας διακατείχε..

Και ξέρεις πόσο χαίρομαι με τα μπιχλιμπίδια..

Μέσα στα άλλα είχε και ένα μικρό «βεράκι»..

Δεν μου έκανε, αλλά δεν πειράζει..

Ήμουν τόσο χαρούμενη με τα άλλα, που θα σου το έδινα πίσω αυτό..

Μου αρκούσαν όλα τα άλλα, ήταν υπέροχα..

«Είδες το χαραγμένο, ε;»

Όχι, δεν το είχα δει..

Δεν το είχα παρατηρήσει..

Απλά αφού δεν με έκανε, θα σου το έδινα..

Ήταν ένα απλό, όμορφο βεράκι στην τελική, τίποτα το ιδιαίτερο..

Το κοίταξα στο λίγο φως του μαγαζιού,

και όντως, από τη μέσα μεριά αχνοφαινόταν αυτό που είχες χαράξει..

SLAVE

Και δεν πρόλαβα να μιλήσω..

Δεν πρόλαβα να ρωτήσω..

Γιατί με το που σε κοίταξα, άρχισες να μιλάς εσύ..

«Όχι, δεν είσαι.

Και δε θα γίνεις ποτέ.

Όχι μόνο για μένα.

Γενικότερα..

Για κανέναν..

Και αν κάποιος, κάποτε, σου πει το αντίθετο,

δεν σε έμαθε ποτέ..

Απλά σου άρεσε και στο έφτιαξα..»

*********************************************************************************

Και πέρασαν χρόνια από εκείνο το βράδυ..

Τέσσερα;

Πέντε;

Πάντως πέρασαν χρόνια.

Μεγαλώσαμε.

Βασικά χωριστά, αλλά κυρίως μαζί.

Πολύ πιο Μαζί από άλλους που είναι κάθε μέρα μαζί.

Και το δαχτυλίδι, έμεινε εκεί..

Πάντα εκεί..

Στο μικρό δάχτυλο του αριστερού μου χεριού,

από την πρώτη στιγμή εκείνο το βράδυ..

Ήταν εκεί συνέχεια..

Κάθε μέρα,

κάθε στιγμή,

σε κάθε μάθημα,

σε κάθε εξέταση,

σε κάθε άγχος,

σε κάθε χαρά,

σε κάθε λύπη,

σε κάθε έξοδο..

Και ήμασταν Μαζί..

Με θυμάμαι να ξυπνάω έντρομη μέσα στο βράδυ,

νομίζοντας ότι το έχω χάσει,

γιατί δεν το ψηλάφισα στον ύπνο μου..

Με θυμάμαι να φρικάρω στη θάλασσα,

γιατί νόμιζα ότι είχε γλιστρήσει από το χέρι μου στο νερό..

Όμως όχι..

Ήταν εκεί..

Ήταν συνέχεια εκεί..

Δε θυμάμαι πώς ήμουν πριν σε γνωρίσω..

Μα βλέπω πώς είμαι από τότε που σε γνώρισα..

Βλέπω ποια είμαι από τότε που σε γνώρισα..

Βλέπω το κορίτσι, που έγινε γυναίκα..

Βλέπω την έφηβη, που μεγάλωσε..

Που δεν έγινε τέλεια..

Και δε θα γίνει ποτέ..

Γιατί το τέλειο είναι βαρετό, έτσι δεν είναι..;

Και το σημαντικότερο..

Βλέπω εσένα μέσα σε εμένα..

Και βασικά, σ’ αγαπώ!

Και όσο περνάνε τα χρόνια, σ’ αγαπώ όλο και περισσότερο..

Σ’ αγαπώ που μου έμαθες να σκέφτομαι..

Που μου έδωσες ώθηση ακόμα και για μικροπράγματα..

Σ’ αγαπώ που με ξέρεις τόσο καλά..

Που έκατσες να με μάθεις τόσο καλά..

Σ΄ αγαπώ για το χιούμορ σου..

(που ξέρεις πόσο σημαντικό είναι για μένα)..

Μα πάνω απ’ όλα, σ’ αγαπώ για το μυαλό σου..

Που όσες ώρες και να μιλάω για το μυαλό σου,

πάντα θα βρίσκω πράγματα καινούρια να αγαπάω..

Κάποια πράγματα, αν και μελό, πρέπει να λέγονται..

Με όποιο τρόπο μπορούμε..

Και πρέπει να λέγονται πριν να είναι αργά..

Σ’ ευχαριστώ.

Για όλα αυτά που ξέρεις και ίσως και γι’ άλλα..

Αλλά σ’ ευχαριστώ.

Υ.Γ.: ο κόσμος εκεί έξω, είναι χάλια.

Γεμάτος κακία και ο καθένας έχει μια άποψη για όλα.

Υπάρχουν άνθρωποι που θα σου προσφέρουν κάθε είδους δαχτυλίδι εκεί έξω.

Και κάποια θα είναι φανταχτερά, πολύχρωμα, ακριβά..

Ένα όμως θα είναι το δαχτυλίδι σου.

Αυτό, χωρίς το οποίο δε θα ήσουν εσύ.

Και όταν το βρει, να ξέρεις ότι είναι κάτι σαν την ιθάκη σου..

«Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,

ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν..»

Ρε μπαγάσα..

(το κείμενο της Λίας)

Νοέμβριος 2019, Μάρτιος 2020.

Δεν πιστεύαμε ότι θα ερχόταν αυτή η χρονιά.

Νοέμβριος 2019. και ο νονός μου, όντας και 88 χρονών, δεν θα τα καταφέρει.Παίρνω τηλέφωνο αυτόν τον αγαπημένο μου άνθρωπο ακούγοντάς τον πρώτη φορά στα 24 μου να μου φωνάζει. "Να κάτσεις εκεί που κάθεσαι, ακούς: Είναι δώρον άδωρον. Μην τολμήσεις να έρθεις." …

Covid 19 και  "Μην έρθεις γιατί ο μπαμπάς είναι ευπαθής ομάδα" ...

16 Μαρτίου, πρώτη μέρα καραντίνας και "Λία έλα, ο μπαμπάς δεν είναι καλά"...

18 Μαρτίου 2020, ο μπαμπάς μου έχοντας πει όλα όσα ήθελε σε μένα τα τελευταία 24 χρόνια, φεύγει.  Δεν έχω τελευταία λόγια, ούτε σημειώματα.  Έχω πολλά βιβλία, πολλά ποιηματάκια που μου έγραφε και πολλές φωτογραφίες.

Δεν πίστευα ότι θα χάσω  2 ανθρώπους σε τέσσερις μήνες. Πιο σωστά, δεν περίμενα να χάσω αυτούς τους ανθρώπους. Και αν υπάρχει κάτι μετά από δω, είναι μεγάλο αυτό το "αν", αυτοί οι δύο θα ναι μαζί και θα περνάνε και καλά. Και ας κάτσουμε εμείς εδώ στην καραντίνα να σκεφτόμαστε ποιο νούμερο είναι το σουπερμάρκετ στη λίστα μετακίνησης.

Η ζωή προχωρά και εσύ το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να την πιάσεις από τα μαλλιά και να δεις που θα σε βγάλει. Λίγο πιο σοφός πλέον. Λίγο πιο ήρεμος γιατί το χειρότερο σου συνέβη.

Θα 'χω τους στίχους ενός αγαπημένο σου τραγουδιού στο μυαλό και θα προχωράω όπως μου έμαθες:

"Όχι σε όλα, που κουρέλια κάνουν τα όνειρά μου,

τα 'χω γραμμένα κι έχω φτιάξει τον κρυφό έρωτά μου"

Αποστολή κειμένων στο: greekdafni@gmail.com

Λία μου..

Δύο απώλειες..

Και δύο σημαντικές απώλειες..

Και ένα κενό δυσαναπλήρωτο..

Ένα κενό που σε βάζει πάντα να σκεφτείς:

"Τι αξίζει τελικά..;"

Είσαι όντως λίγο πιο σοφός.

Και λίγο πιο ήρεμος.

Και προχωράς.

Γιατί αυτό έμαθες να κάνεις

και αυτό θα κάνεις..

Κρατάς όσα πρέπει, όσα πήρες, όσα έμαθες

και προχωράς..

Silver Spur

Παίζαμε ένα παιχνίδι πάνω..

Στην φοιτητική Θεσσαλονίκη..

Κάθε φορά που θέλαμε να γνωριστούμε..

Και να σπάσει ο πάγος.. 

"Τι θα ήσουν.. "

Ρωτάς.. "Αν ήσουν ζώο, τι θα ήσουν.. "

Και σου απαντάει..

Και γνωρίζεστε..

 

Έτσι και τώρα..

Χωρίς να φαίνονται οι ερωτήσεις..

Μόνο οι απαντήσεις..

Για κάτι που αγάπησα πολύ..

Και για κάτι που αγαπήσανε και άλλοι πολύ..

Έτσι λοιπόν, το Silver Spur..

Και αν ήταν ποτό, θα ήταν bourbon..

Αν ήταν μουσική, θα ήταν blues..

Αν ήταν σχέση, θα ήταν έρωτας.. εγκεφαλικός..

(Που αρχίζει από φιλία και γίνεται το απόλυτο)..

Αν απ’ την άλλη ήταν έρωτας, θα ήταν θυελλώδης..

Που ξεκινάει με την πρώτη ματιά και σε συνεπαίρνει σε μια δύνη, για πάντα..

Και σου αρέσει..

Δε θες να γλιτώσεις ή να λυτρωθείς..

Γιατί σου αρέσει..

Αν ήταν υλικό, θα ήταν ξύλο..  Που κρατάει την υγρασία και μυρίζει υπέροχα..

Αν ήταν συναίσθημα, θα ήταν οικειότητα .. Γιατί είναι.. Αυτό είναι..

Αν ήταν χρώμα, θα ήταν καφέ..  του ξύλου.. το βαθύ, οικείο, αγαπημένο καφέ..  

Αν ήταν αίσθηση, θα ήταν ελευθερία..

Αν ήταν όχημα, θα ήταν μηχανή..

Αν ήταν στοιχείο της φύσης, θα ήταν άνεμος..  δυνατός και ανεξέλεγκτος..

Αν ήταν τσιγάρο, θα ήτανε Winston.. λευκό με μπλε ρίγες..

Αν ήταν υλικό, θα  ήταν βινύλιο..  Γιατί αυτό ξέρει να παίζει μουσική έτσι..  σε δίσκους..

Και εν τέλει, δεν ξέρω  τι είναι..

Είναι αυτό που αγαπήσαμε..

Αυτό που διαλέξαμε..

Και αυτό που δεν αντικαθίσταται..

Δεν αναπληρώνεται..

Όπως και κάθε τι πανέμορφο και μοναδικό..

Όπως και κάθε μεγάλος, αιώνιος και καθοριστικός έρωτας..

Αποστολή κειμένων στο: greekdafni@gmail.com

Υ.Γ.: Αναφορά σε αυτό το μαγαζί, δεν γίνεται χωρίς αναφορά σε αυτό το τραγούδι:

https://www.youtube.com/watch?v=uVxE472dfn8

Υ.Γ.2: Τα 13 χρόνια μας βρήκαν κλειστούς..
Δεν κάναμε πάρτυ..
Δεν ήπιαμε τον κώλο μας..
Τα 14 χρόνια θα μας βρουν μια βδομάδα μεθυσμένους ^^
(and that's a promise ^^)