Εσύ ελεύθερη τέχνη, ανελευθέρων λαών

 (Ο τίτλος από Στίχοιμα...

https://www.youtube.com/watch?v=svgPJTGYdLs&ab_channel=StixoimaOfficial)

Και αν έχουμε καιρό να τα πούμε, τι μ’ αυτό.

Καμία σημασία δεν έχει..

Και ίσως τα λέμε πιο συχνά από εδώ και πέρα..

(ίσως πάλι μας λογοκρίνουν, και δεν τα ξαναπούμε)..

 

Τώρα θα μου πεις, ποιος να λογοκρίνει ένα blog που δεν το ξέρει ούτε η μάνα του

(ΓΕΙΑ ΜΑΜΑΑΑ!!!!)

και γιατί..

 

Και θα σου πω ότι γενικά,

ποιος περίμενε τόση λογοκρισία

και γιατί..

 

Θυμάμαι πριν από χρόνια, στη θεσσαλονίκη, να μιλάω με έναν φίλο, μουσικό:
- Γιατί δεν παίζετε και στα τρίκαλα γιάννη;

- Ε.. να.. τα τρίκαλα είναι και λίγο φασιστούπολη..

 

Και τότε απόρησα.

Γιατί το ξέρει αυτός και δεν είχα πάρει πρέφα εγώ.

Και τώρα θέλω να τον βρω και να του φωνάξω,

«ΝΑΙ ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΥ, ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΦΑΣΙΣΤΟΥΠΟΛΗ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ».

 

Γιατί δεν μπορώ να δεχτώ κάτι άλλο.

Δεν μπορώ να δεχτώ ότι εν έτει 2025 ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΤΑΙ μια παράσταση.

ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ.

ΜΙΑ ΚΩΜΩΔΙΑ.

Επειδή έβαλαν το χεράκι τους τα γαμημένα ορκς.

Και ξέρετε όλοι ποια εννοώ, ναι;

 

Αυτά που μπαίνουν σε πινακοθήκες και καταστρέφουν έργα,

αυτά που μαζεύονται έξω από παραστάσεις και διαμαρτύρονται,

αυτά που προχθές έκαιγαν βιβλία

και που αύριο θα καίνε ανθρώπους.

Ίδιο ζάρι, διαφορετικές όψεις.

 

Μια ομάδα απαίδευτων δίποδων

που το κοντινότερο που ξέρει από τέχνη είναι ο σεφερλής και τα μπουζούκια,

έχουν τη δύναμη να κατεβάζουν πίνακες και παραστάσεις.

Έχουν την εξουσία να μας λένε τι θα δούμε και τι δεν θα δούμε.

Τι θα ακούσουμε και τι δεν θα ακούσουμε.

 

Να σημειωθεί βέβαια ότι και η πινακοθήκη και τα θέατρα είναι μέρη

ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΠΑΙΝΕΙΣ ΟΙΚΕΙΟΘΕΛΩΣ, ναι;

ΝΑΙ.

Κοινώς: δεν σου αρέσει, ΔΕΝ. ΤΟ. ΒΛΕΠΕΙΣ.

Δεν το στηρίζεις.

Δεν το πληρώνεις.

 

Αντίθετα, εμείς κάθε Κυριακή ΠΡΕΠΕΙ να ακούμε καμπάνες και παπάδες να ψέλνουν.

ΠΡΕΠΕΙ να βλέπουμε περιφορές σωμάτων και εικόνων γύρω γύρω.

ΠΡΕΠΕΙ να πληρώνουμε τη μεταφορά της φωτίτσας από τα ιεροσόλυμα ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ.

ΠΡΕΠΕΙ να πληρώνουμε παπάδες.

 

Αλλά παράλληλα ΠΡΕΠΕΙ να ανεχόμαστε και ότι μαλακία κατεβαίνει στο κεφάλι του κάθε αμόρφωτου.

Για να μη θίξουμε τη θρησκεία του.

Και αλήθεια.

Τόσο εύκολα θίγεται μια θρησκεία;

Θέλω να πω.. ξέρω πολλούς χριστιανούς που βλέπουν φανατικά ζαραλίκο..

Και περνάνε και πολύύύύύ καλά.

Και βλέπω και ορκς (γιατί αυτό είναι, έτσι; Δεν είναι κάτι παραπάνω.

Δεν είναι χριστιανοί. Δεν είναι καν άνθρωποι. Είναι μισάνθρωπα όκρς)

Γιατί δεν ξέρω πώς ένας ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ χριστιανός εκδηλώνει έτσι το μίσος του.

Πώς είναι τόσο βίαιος.

Πώς ορίζει το μεροκάματο του άλλου.

(γιατί φυσικά αν δεν γίνει η παράσταση, δεν πληρώνεται ο καλλιτέχνης).

 

Παράλληλα… αν είχαν πάει κάποιοι δωδεκαθεϊστές και ξήλωναν μια εικόνα από μια εκκλησία, γιατί «προσβάλει τη θρησκεία τους», ποια θα ήταν αντίστοιχα η στάση όλων αυτών..; Ή η «σωστή» θρησκεία είναι μία..;

 

Γενικά βέβαια, όλα αυτά είναι για ανθρώπους που σκέφτονται.

Και οι άνθρωποι που σκέφτονται, δεν είναι ορκς.

 

Το θέμα είναι ότι το αυγό του φιδιού έσπασε.

Και το φίδι μεγαλώνει.

Και οι εποχές που έρχονται είναι σκοτεινές.

Είναι θέμα χρόνου να αρχίσουνε να καίνε βιβλία..

Είναι θέμα χρόνου να αρχίσουνε να καίνε ανθρώπους..

 

Και θα κλείσω με μερικούς στίχους,

για να μη ξεχνάμε..:

 

«Είναι το μίσος, παράξενα φτιαγμένο

Αχόρταγο, κομπλεξικό και ξυρισμένο

[…]

Βαθιά θρησκευόμενο, δηλαδή στείρο

Με το σταυρό στο χέρι και ευχές από τον κλήρο»

 https://www.youtube.com/watch?v=RFzVjlzqKDA&ab_channel=%CE%92%CE%AD%CE%B2%CE%B7%CE%BB%CE%BF%CF%82

 

Υ.Γ.: Αν ο ζαραλίκος

(και ο κάθε ζαραλίκος)

κάνει μήνυση στην πόλη των τρικάλων – στο δήμο τρικκαίων,

(ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΘΑ ΚΑΝΕΙ)

ποιος θα τα πληρώσει αυτά..;

η δημοτική αρχή και τα θιγμένα χριστιανά..;

ή μήπως εκεί θα αρχίσουν να κλαίνε και να οπισθοχωρούν..;

Υ.Γ.2:

Μη μου σκάσετε οι χριστιανοί με το "μη μας τσουβαλιάζεις".

ΔΕ ΣΑΣ ΤΣΟΥΒΑΛΙΑΖΩ.

Μιλάω ΜΟΝΟ για τα χριστιανά ούρουκ χάι. 

ΜΟΝΟ. 

Ναι; Ναι. 

Περί γάμου ο λόγος

Εγώ πάλι (που έχω καιρό να γράψω εδώ),

δεν καταλαβαίνω βασικά πράγματα στην όλη φάση με τους γάμους ανθρώπων του ίδιου φύλου.

Π.χ. το πρώτο που δεν καταλαβαίνω είναι

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΠΟΨΗ ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕΜΙΑΝΗ.

Θα μου πεις «δημοκρατία έχουμε, θα έχουμε άποψη».

Χμμ.. ή και όχι..

Δηλαδή, αν το επιχείρημά σου για να έχεις άποψη είναι το «Δημοκρατία έχουμε», να σε ενημερώσω από

το κοντρόλ ότι δημοκρατία σημαίνει και ισότητα απέναντι στον νόμο..

Και μιλώντας για ισότητα απέναντι στο νόμο και δημοκρατία,

να πούμε ότι αυτά τα ζευγάρια ΔΕΝ αντιμετωπίζονται με την ισότητα αυτή.

Δηλαδή κάπου αν θες δημοκρατία, να υποστείς και τις συνέπειες.

Δεν σταματάει η δημοκρατία στο «λεω τη γνώμη μου».

Όχι ότι μας συμφέρει παιδιά, δείτε το λίγο.

Βγαίνει κάθε κυρπαντελής (σις, στρέιτ, παντρεμένος με την κυρακατίνα από τον 3 ο )

και μας λέει ότι «αντιβαίνει στη φύση αυτό το πράγμα».

Παιδιά.

ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΗ.

Γιατί κάθε φορά που βάζετε καποτούλα (πολύ καλά κάνετε κατά τη γνώμη μου, κρίμα να αναπαραχθείτε),

«αντιβαίνετε στη φύση».

Κάθε φορά που κάνετε στοματικό σεξ, επίσης αντιβαίνετε στη φύση.

Κάθε φορά που πάτε για εξωσωματική αντιβαίνετε στη φύση.

Βασικά, η φύση θα σας προκαλέσει χολή, σκολικοειδήτιδα, πέτρα στα νεφρά και ΘΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΤΕ,

δεν θα ζήσετε με την φύση.

Οπότε μήπως να σκεφτούμε λίγο και αυτό με την φύση;

Γιατί παράλληλα, η φύση διαμορφώνει τη σεξουαλικότητα.

Οι στρέιτ («φυσιολογικοί» - αηδιάζω με την έκφραση αυτή) γονείς, γενούν μη στρέιτ παιδιά.

Οπότε γενικά, χωλαίνει και το επιχείρημα της φύσης ρε φίλε.

Χαλάει το αφήγημα από παντού.

Δεν σας παίρνει ούτε αυτό.

Και για να περάσω και στο θέμα μου.

Γενικά μιλώντας δεν είναι υποχρεωτικό όλ@ να έχουμε γνώμη για όλα.

Τύπου, δεν θα περπατάτε μια μέρα αμέριμνοι στο δρόμο και τσουυυυυπ θα έρθουν να σας παντρέψουν

με έναν γκέι.

Θα σας ρωτήσουν πιο πριν.

(όχι όπως κάποτε – ή μπορεί και σήμερα ακόμα – που παντρεύουν κάτι κοπελίτσες με το ζόρι..

σε στρέιτ γάμους, ναι;)

Ούτε θα έρθει ΚΑΝΕΝΑΣ να σας φέρει με το ζόρι ένα παιδί Α ΝΑ ΠΑΡΤΟ, ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ

(επίσης ξέρω πολλές στρέιτ οικογένειες που «έτυχε» και «υποχρεώθηκαν» one way or an other).

Ήρεμα.

Δεν θέλετε να παντρευτείτε άτομο του ίδιου φύλου;

ΜΗΝ ΠΑΝΤΡΕΥΕΣΤΕ.

Και βασικά μην μιλάτε.

Ας ακούσουμε ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τα άτομα που ΤΑ ΑΦΟΡΑ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ.

Τα άτομα που τα αφορά να παντρευτούν και να τεκνοθετήσουν.

Ή που απλά τα αφορά να θεμελιωθούν τα ίδια και βασικά ίσα δικαιώματα για όλους τους πολίτες εντός

της χώρας.

Το τι γελοιότητα κυκλοφορεί εκεί έξω, είναι οριακά απαράδεκτη.

«Αυτά τα παιδιά με τις δύο μαμάδες θα τρώνε μπούλινγκ στα σχολεία».

ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ;;;;

Ποιος θα είναι ο θύτης;

Θα επιτρέψεις (και θα δικαιολογήσεις) το παιδί ΣΟΥ (από την «κανονική» οικογένεια), να είναι θύτης;

Και εν συνεχεία, θεωρείς ότι θα αφήσουμε τα παιδιά μας (θετά ή όχι) να φάνε το ίδιο γαμημένο

μπούλινγκ που φάγαμε εμείς;

Όντως τώρα;

Βασικό IQ παιδιά. Όχι παραπάνω.

Μαζευτείτε γιατί εκτείθεστε και γιατί η ομοφοβία (μαζί με την μαλακία) τυφλώνει.

Αν αντί για ευτυχισμένες πολύχρωμες οικογένειες, βλέπετε εχθρούς και συνομωσίες, έχετε θεματάκι.

Σοβαρό θεματάκι.

Και κάπου κούρασε και η ομοφοβία και η ετεροκανονικότητά σας.

Κούρασε το μίσος σας για το διαφορετικό.

Κούρασε η μικροαστική σας άποψη.

Και πάνω απ’ όλα κούρασε η αμάθειά σας.

Γιατί η αμάθεια και το μίσος για το διαφορετικό κατέληξαν στις ομοφοβικές επιθέσεις.

Η μικροαστική σας άποψη καταπίεσε νέα παιδιά,

οδηγώντας τα μέχρι και στην αυτοκτονία επειδή «ήταν διαφορετικά».

Η γαμημένη ομοφοβία σας καταδικάζει ανθρώπους να ζουν ως «λιγότερο ίσοι» από άλλους, σαν να

είμαστε σε οργουελικό σύμπαν.

Αν αύριο μεθαύριο βγει μια νομοθεσία που απαγορεύει ΔΙΑ ΝΟΜΟΥ τους στρέιτ γάμους, θα είστε όλοι

στα κάγκελα για να διεκδικήσετε το δικαίωμά σας αυτό.

Γιατί;

Τι παραπάνω (δεν) έχετε από τους ομοφυλόφιλους ανθρώπους γύρω σας;

Τι σας κάνει καλύτερους;

Και στην τελική ποιος και με τι κριτήρια το αποφάσισε αυτό;

Καθίστε λίγο ένα βήμα πίσω.

Σκεφτείτε.

Αναλογιστείτε τα πράγματα.

Και μετά αγκαλιάστε τη διαφορετικότητα που υπάρχει γύρω σας.

Γιατί χωρίς χρώματα, η ζωή είναι μόνο ένα μουντό, μίζερο γκρίζο.

Μπορείτε να στείλετε τα δικά σας κείμενα στο greekdafni@gmail.com

Υ.Γ.: Όποι@ νομίζει - προτιμάει να βλέπει παιδιά να μεγαλώνουν σε ίδρυμα αντί για οικογένεια, έχει πρόβλημα σοβαρό. 

Και μηδενική γνώση της κατάστασης στα ιδρύματα.

(και μηδενικές ικανότητες να γίνει γονέας. Ασχέτως φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού).

Υ.Γ.2: Παπαδαριό δεν έπιασα στο στόμα μου όλως παραδόξως μέχρι στιγμής. 

Αλλά λίγο τουμπεκί ρε παιδιά επιτέλους. Δηλαδή..

Είναι αυτό που θες να πιάσεις τον ενοχλητικό τύπο και να του φωνάξεις ένα μεγάλο 

ΣΚΑΣΕ

το οποίο θα ακουστεί μέχρι τα βάθη της κόλασης.

Έλα, κουράσατε. 

Βγάλτε πρώτα τα φορέματα και τα χρυσαφικά, 

σταματήστε να δημιουργείτε δεκαπέντε σκάνδαλα την εβδομάδα,

(σταματήστε λίγο και να τον παίρνετε στα κρυφά)

και επικεντρωθείτε στα της θρησκείας σας.

Εκλογές 2023

(Και ήταν μακρύ το διάστημα της απουσίας, 

αλλά ίσως σιγά σιγά έχει έρθει η ώρα να επανάλθουμε) 

Το κείμενο αυτό ήθελα να το έχω γράψει ήδη από την Κυριακή που μας πέρασε.

Λίγο μετά που βγήκαν τα πρώτα exit polls.

Απλά μου πήρε κάποιες μέρες να συνειδητοποιήσω, τι έχει όντως συμβεί.

Στην αρχή, και βλέποντάς τα, ήμουν σε πλήρη άρνηση.

Αρνιόμουν να δεχτώ ότι «έτσι ψήφισε ο κόσμος».

Αρνιόμουν να δεχτώ ότι «αυτό είναι δημοκρατία».

 

Μέχρι που βγήκαν τα αποτελέσματα.

Και το «ρε μαλάκες, τι ψηφίσατε» της πρώτης τετραετίας,

έγινε «ρε μαλάκες, ΤΟΝ ΨΗΦΙΣΑΤΕ».

 

Δεν μπορώ να καταλάβω, τι πάει όντως στραβά με τον νεοέλληνα.

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς υπήρχε κόσμος που ψήφισε αυτά που ψήφισε.

Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι:

Την ήττα του Σύριζα την θεωρούσα δεδομένη στο κεφάλι μου απ’ την αρχή.

Την νίκη όμως του Μητσοτάκη, ΜΕ ΤΕΤΟΙΟ ΠΟΣΟΣΤΟ, την θεωρώ ξεφτίλα ακόμα και τώρα.

 

Δεν μπορώ να διανοηθώ πώς κάποιος μπόρεσε να ξαναψηφίσει έτσι.

Τι σας άρεσε δηλαδή τα τέσσερα πρώτα χρόνια;

Που χάσαμε ανθρώπους εκτός ΜΕΘ;

Που οι υγειονομικοί έτρωγαν ξύλο μετά τις πανδημίες;

Που έχουμε το πιο ακριβό ρεύμα της ευρώπης;

Που χάσαμε κόσμο στα τέμπη;

Που έμενε κόσμος εκτός πανεπιστημίων;

Τι σας άρεσε;

 

Την πρώτη φορά, το ’19, όταν μας τον φορέσατε με εξίσου «δημοκρατικές διαδικασίες»,

είχατε (ΑΝ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΧΑΤΕ) ένα μικρό άλλοθι.

«Δεν του δώσατε μια ευκαιρία».

 

Τώρα, μετά από 4 χρόνια φασισμού, δεν έχετε δικαιολογία.

Έχετε ΜΕΡΙΔΙΟ ΕΥΘΥΝΗΣ.

Και ειλικρινά, περιμένω για τη στιγμή που θα ακούσω να ασκεί την παραμικρή κριτική, κόσμος που τον ψήφισε.

Κόσμος που θεώρησε την Κεραμέως, την Μενδώνη, τον Πέτσα, τον Άδωνι άξιους επανεκλογής.

 

Όχι παιδιά.

Ελάτε τώρα, να γκρινιάξετε αν τολμάτε.

Τολμήστε να διαμαρτυρηθείτε για  το ρεύμα.

Τολμήστε να διαμαρτυρηθείτε για τη βενζίνη.

Για τη θέρμανση.

Για το νερό (που θα ιδιωτικοποιηθεί ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΨΗΦΊΣΕΙ ΚΙΟΛΑΣ).

 

Αυτοί είμαστε.

Ένας λαός όπου ο μέσος ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας παίρνει 800 ευρώ το μήνα.

Και με περηφάνια ψηφίζει ΞΑΝΑ τα ίδια σκατά.

Τα ίδια σκατά που τον έκαναν να ζει με food pass.

Τα ίδια σκατά που τον έκαναν να ζει με fuel pass.

Και στο δεύτερο γύρο, θα τα ξαναψηφίσει.

Γιατί αν μη τι άλλο, τα σκατά πάντα επιπλέουν.

 

Δεν ξέρω πώς πρέπει να κλείσει αυτό το κείμενο.

Σε έναν μήνα ξαναέχουμε εκλογές.

Και σε έναν μήνα, θα έχουμε #κυβέρνηση_τσίρκο ορκισμένη και με «ισχυρή εντολή»

από τον ελληνικό λαό.

Ξέρω όμως ότι για πρώτη φορά, χαίρομαι για όσα παιδιά έφυγαν από αυτή τη χώρα.

Για πρώτη φορά σκέφτομαι ότι ίσως πρέπει να το κάνω και εγώ.

Γιατί η σαπίλα αυτή, δεν αλλάζει και

γιατί το γονίδιο του μαζοχισμού και της σκλαβιάς

(με την κακή έννοια) υπάρχει τόσο βαθιά ριζωμένο στην κοινωνία αυτή,

που τα πράγματα δεν αλλάζουν.

 

Αυτοί είμαστε.

Αυτά θέλουμε.

Και at the end of the day,

«κάθε λαός παίρνει αυτό που του αξίζει».

Υ.Γ.:

Και αν σε αυτό το blog αντιμετωπίσαμε πολλές φορές την επικαιρότητα με χιούμορ,

ώρες ώρες η απογοήτευση είναι ισχυρότερη.

Στερεύει το χιούμορ, η καλή διάθεση, η αντοχή και η ανοχή, 

όπως ακριβώς στερεύει η ελπίδα, ότι ο τόπος αυτός αξίζει κάτι καλύτερο, 

απ' ότι στην πραγματικότητα αξίζει. 

 

Η χονδροφοβία και οι ρίγες

Και πολλοί ήταν αυτοί που τις τελευταίες μέρες συζήτησαν για τη χοντρή με τις ρίγες.

Οι ρίγες.

Όπως γνωρίζετε (αν δεν γνωρίζετε, λίγο σας ζηλεύω),

τις τελευταίες μέρες βρήκε στο Τικ Τοκ ένας "διάσημος" "χορευτής" 

και ανέβασε ένα βίντεο μιας κοπέλας.

Η κοπέλα διασκέδαζε σε ένα μαγαζί με μια φίλη της

και στο βίντεο ο εν λόγω μισόψυχος σχολιάζει το ντύσιμό της

λέγοντας πως είναι απαράδεκτο ένας άνθρωπος με τόσα κιλά

να φοράει οριζόντιες ρίγες,

τονίζοντας μάλιστα ότι αυτό είναι κάτι που το ξέρει «από μικρός, από την οικογένειά του»..

 

Μετά βέβαια από αυτό, ξεκίνησε ένας μεγάλος χαμός.

Άνθρωποι σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σταμάτησαν να τον ακολουθούνε,

στο Τουίτερ τρένταρε δύο μέρες με αρνητικά σχόλια,

ενώ παράλληλα η εταιρεία με την οποία συνεργαζόταν ανακοίνωσε τη λήξη της συνεργασίας τους.

 

Ας μην σταθούμε στο παράνομο της υπόθεσης,

που βιντεοσκοπείς άνθρωπο παρά τη θέλησή του..

 

Ας σταθούμε στο αηδιαστικό της υπόθεσης..

Με ποιο δικαίωμα ρε ΓΕΛΟΙΕ τύπε, σχολιάζεις το ντύσιμο ενός ανθρώπου…;

Ως τι…;

Με ποιο δικαίωμα διαπομπεύεις μια γυναίκα…;

Αντιλαμβάνεσαι τι ευθύνη φέρεις…;

Αντιλαμβάνεσαι τι μπορεί να είχε συμβεί στην κοπέλα αυτή,

όταν συνειδητοποίησε τι της έχεις κάνει…;

Καταλαβαίνεις τι ζόρι δέχτηκε όταν κόσμος

(ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ)

ΓΕΛΑΣΕ

και άρχισε να την σχολιάζει δημόσια…;

 

Και για να περάσουμε και στο θέμα μου..

Από πότε είναι έγκλημα το να είσαι χοντρός;

Από πότε είναι κακό το να είσαι χοντρή..;

Και από πότε δίνεται το δικαίωμα σε κάθε

ΑΜΟΡΦΩΤΟ υποκείμενο εκεί έξω,

να σχολιάζει το βάρος σου και να έχει άποψη..;

 

Και προτού πεταχτεί κάνας ληψός να πει «μα μιλάω για το αισθητικό»,

ΟΧΙ ΡΕ ΦΙΛΕ, ΓΑΜΗΣΟΥ,

ΔΕΝ.

ΣΕ ΡΩΤΗΣΕ.

ΚΑΝΕΙΣ.

 

Μου την δίνει ολόκληρη η στάση μιας κοινωνίας.

Από μικρό παιδάκι σου τριβελίζουν το κεφάλι.

«Κοίτα μαγουλάκια» και σε τσιμπάνε λες και είσαι ζελεδάκι.

Μετά στην εφηβεία το πάχος «θα το πάρεις μπόι, μην στεναχωριέσαι»..

Μετά σου λένε ότι «όταν βρεις γκόμενο / γκόμενα, θα αδυνατίσεις»..

Αδυνατίζεις, σε ρωτάνε αν είσαι άρρωστη.

Παχαίνεις, σε ρωτάνε «γιατί πάχυνες».

Λες και ολόκληρη η ύπαρξή σου συνίσταται σε αυτό και μόνο.

 

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι:

για κάθε χονδροφοβικό σχόλιο υπάρχει μία και μόνο θέση:

Ο ΠΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΟΜΠΟΥ.

Όποιος και αν είναι ο πομπός.

 

Γιατί η χονδροφοβία είναι παντού.

Στην γειτόνισσα,

στον πωλητή,

στη μάνα σου,

στη γιαγιά σου,

στον καθηγητή σου,

στις γνωστές σου,

στις φίλες σου,

στους φίλους σου

στο σύντροφό σου,

ακόμα και στον περιπτερά της γωνίας.

Η χονδροφοβία έχει πολλά άλλοθι:

"Στο λέω εγώ, που είμαι μάνα σου και σε πονάω..."

"Έλα ρε, μια πλάκα κάναμε!!"

"Μα και εσύ, δεν το ράβεις λίγο το ρημάδι σου!!"

"Με τα κιλά που έχεις, δεν μπορώ να σε διαχειριστώ στο κρεβάτι"

 

Σταματήστε λοιπόν να σχολιάζετε το βάρος του κόσμου και βρείτε κάτι ουσιώδες στη μίζερη ζωή σας.

Σταματήστε να «ζυγίζετε» τους ανθρώπους με το μάτι κάθε φορά.

ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ.

Αλλά κυρίως σταματήστε μια ζωή να ασχολείστε με την εμφάνιση του κόσμου.

Μάθετε μία φορά να βλέπετε το περιεχόμενο.

Αν από την άλλη θεωρείτε ότι μπορείτε να κάνετε σχόλια όπως

«ναι μην κουραστείς και χάσεις κάνα γραμμάριο» ή

«ναι είσαι που είσαι χοντρός, οι ρίγες σε κάνουν τόφαλο» ή

«θα βγεις με τόσο κοντή φούστα; Τα μπούτια σου είναι τεράστια» ή

«είδες τι φορούσε; Την πάχαινε πολύ!!» ή

«Μπικίνι; Μη χειρότερα, υπάρχουν πολύ ωραία ολόσωμα μαγιώ!» και άλλα τέτοια,

τότε guess what: είστε απλά τοξικοί.

Τοξικοί μικροαστοί, χωρίς τρόπους που το μόνο που σας νοιάζει είναι τα σώματα των άλλων.

Και καλύτερα να μην είστε στις ζωές μας, βλάπτετε σοβαρά την ψυχική μας υγεία ;)

 

Υ.Γ.: Μπορεί κάποι@ να μου απαντήσει ειλικρινά;

Γιατί το να σε λένε «χοντρό» / «χοντρή» θα έπρεπε να σε θίγει..;

Έχω πολλά σκουπίδια στο fb που τις τελευταίες μέρες με αποκαλούν έτσι,

θεωρώντας ότι θα πρέπει να θιχτώ or something..

Αν κάποι@ μπορεί να μου απαντήσει, be my guests! ^^

Θα αφήσω εδώ μερικά μηνύματα λατρείας <3 

 

Υ.Γ.2: Θυμάστε πριν λίγο καιρό την κόρη του ιερές που πέθανε,

από ιατρική αμέλεια στην προσπάθειά της να κάνει επέμβαση

για να χάσει βάρος;

Προσέχετε με τα σχόλιά σας.

Αρκετά κρίματα θα έπρεπε να έχετε ήδη, δεν σας παίρνει για παραπάνω.

Just sayin’

 

Υ.Γ.3: Για το αντίστοιχο body-shaming που δέχονται τα αδύνατα άτομα,

θα επανέλθω εκ νέου κάποια στιγμή, το υπόσχομαι <3

Μια "Σιωπηλή Πόλη" για (κάθε) Καρολάιν

 

(Ο τίτλος από Rationalistas)

Και η πόλη γέμισε ξανά με σιωπή

Και τραγουδάει συγγνώμη  συνενοχή

Το συνήθισαν έτσι απ’ την αρχή και πείστηκα ότι δεν ήμουν εκεί

Και η πόλη γέμισε ξανά με σιωπή

Και τραγουδάει συγγνώμη  συνενοχή

Το συνηθίσαμε έτσι απ' την αρχή και η πόλη έμεινε ξανά σιωπηλή..

 

 

Χθες το βράδυ, η «κοινή γνώμη» συγκλονίστηκε για ακόμα μία φορά.

Το «πανελλήνιο» για άλλη μία φορά έβαλε τα κλάματα, εξοργίστηκε,

ζήτησε θανατική ποινή, έβρισε, φώναξε, ξέσπασε..

Χθες αποκαλύφθηκε άλλη μια γυναικοκτονία.

Άλλη μια κοπέλα, 19 ετών, δολοφονήθηκε.

Από τον άντρα της.

Μέσα στο σπίτι της.

Δίπλα στο μωράκι της.

Και η «κοινή γνώμη» συγκλονίστηκε.

Και έκλαψε.

 

Και μετά έκλεισε την τηλεόραση.

Έκλεισε τον υπολογιστή.

Είδε λίγο Euro ή λίγο Netflix.

Και μετά η κοινή γνώμη κοιμήθηκε.

Το πανελλήνιο έσβησε τα φώτα, γύρισε πλευρό και κοιμήθηκε.

Όπως κάνει κάθε βράδυ.

Όπως θα κάνει κάθε βράδυ.

Όσες από εμάς και να λείπουν.

Μετά το σύντομο σοκ, τα ανθρωποφαγικά δελτία ειδήσεων,

τα γεμάτα συναίσθημα άρθρα, το πρώτο μούδιασμα,

το πανελλήνιο θα σταματήσει να ασχολείται.

Όπως σταμάτησε τόσες φορές.

Όπως θα σταματάει πάντα.

 

Αλήθεια..

Πόσο σάπια είναι μια τέτοια κοινωνία;

Πόσες ακόμα δολοφονημένες πρέπει να βρεθούνε;

Μιλάμε για μια κοινωνία, που «καμάρωνε» τη σχέση του

«πιλότου» με ένα 14χρονο.. Ένα 15χρονο..

Μέχρι που έγινε ένα 19χρονο, που απέκτησε παιδί..

Και η «τοπική κοινωνία» «καμάρωνε»..

«Καμάρωνε» την «πιτσιρίκα που τύλιξε τον πιλότο»..

Δεν μίλησε κανένας για την αρρωστημένη αυτή κατάσταση.

Δεν μίλησε κανένας για την εξόφθαλμη «παιδεραστία»..

(που με ένα παιδί, μιλάμε για «βιασμός», όχι για «εραστές»,

ασχέτως του πώς το έχετε «βαφτίσει»)..

Γιατί αν ο παιδοβιαστής είναι παππούς, ντελιβεράς, άνεργος, άστεγος,

πιάνουν όλ@ τα κάγκελα..

(και καλά κάνουν)..

Αλλά όταν ο παιδοβιαστής είναι «ένας πιλότος με ένα ανήλικο»,

τότε «τυχερή που τον τύλιξε»..

 

Δεν ξέρω ποιο κομμάτι της ιστορίας μου την δίνει περισσότερο:

ο παιδοβιασμός;

οι προσπάθειες αυτού του δολοφόνου να αποκόψει την κοπέλα 

από κάθε άλλο άτομο του κύκλου της;

η σιωπή της κοινωνίας;

η συγκάλυψη της κοινωνίας;

το πόσο πάλεψε αυτή η κοπέλα;

το πόσο τραγικό τέλος είχε;

Δεν ξέρω..

Και τρομάζω.

Τρομάζω με όσα μάθαμε.

Τρομάζω με όσα ίσως δεν μάθουμε ποτέ.

 

Αλλά όσο και να τρομάξω, όσο και να εξοργιστώ,

πιο πολύ φοβάμαι.

Φοβάμαι ότι η Καρολάιν δεν θα είναι η τελευταία.

Όπως η Ελένη δεν ήταν η τελευταία.

Φοβάμαι ότι η επόμενη θα είναι κάποια γνωστή μου.

Ή ακόμα και εγώ.

Φοβάμαι.

Και ξέρω ότι άλλες τόσες γυναίκες και θηλυκότητες φοβούνται.

Φοβούνται να βγουν μόνες,

να γυρίσουν μόνες,

να ντυθούν όπως θέλουν.

Πλέον (θα) φοβούνται να γυρίσουν σπίτι,

να κάνουν παιδί,

να παντρευτούν,

να ερωτευτούν..

 

(Θα) φοβόμαστε πάντα.

Γιατί οι δολοφόνοι και οι βιαστές μας,

δεν είναι απλά εκεί έξω.

Είναι και μέσα στα σπίτια μας.

Έχουν τα κλειδιά των σπιτιών μας.

Έχουν την πρόσβαση σε κάθε τι δικό μας.

Μας δολοφονούν «από έρωτα, από αγάπη, από ζήλεια».

 

Και παράλληλα, δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει..

Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει σε μια κοινωνία που αρνείται τον όρο «γυναικοκτονία»,

σαν να είναι κάποιο «ταμπού»..

Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει σε μια κοινωνία που αρνείται την «έμφυλη βία».

Σε μια κοινωνία που δεν μιλάει γι’ αυτά.

Σε μια κοινωνία που ο κόσμος ξέρει και σιωπά.

Σε μια κοινωνία που έμαθε μια ζωή να κρύβει τα πράγματα κάτω απ’ το χαλί.

Και μετά να «συγκλονίζεται».

Και να παρακολουθεί «σοκαρισμένη τις εξελίξεις».

Δεν ξέρω πώς αλλάζει.

Δεν ξέρω καν από ποι@ μπορεί να αλλάξει.

Μέχρι τότε, δυστυχώς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε,

είναι να προσέχουμε.

Να προσέχουμε.

Να προσέχουμε η μία την άλλη.

Μήπως καταφέρουμε να βοηθήσουμε την επόμενη.

Ή να σώσουμε την επόμενη.

 

Υ.Γ.:

Θα αφήσω αυτό εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=T88qpkrI1e8&ab_channel=Rationalistas%2F%CE%9F%CF%81%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%82

Νέο διαμάντι.

Για να ακούμε, να μαθαίνουμε.

Γιατί μόνο αυτό μπορούμε μάλλον να κάνουμε.

Να μαθαίνουμε.

 

«Κι ενώ σε χτύπαγε με όλη του τη δύναμη

πιο πολύ ποναγες γιατί ένιωθες ανίκανη  

κι η δυστυχία απέξω την πόρτα έξυνε

σαράντα χρόνια μέχρι που εκείνη πέθανε

 στα τελευταία της, τα νεύρα δεν αντέχανε  

στη γειτονιά όλοι υστερική τη λέγανε

χωρίς να ξέρουνε ότι η υστερία επινοήθηκε απ’ την πατριαρχία

Αυτή είναι η στήριξη της κοινής γνώμης

για όσες γλίτωσαν το σύνδρομο της Στοκχόλμης…»

Υ.Γ.2:

Δεν συζητάμε για σκουπίδια.

Λατινοπούλου,

Αγαθή Χριστιάνα,

Λοβέρδος..

(Α ναι, σύμφωνα με το Λοβέρδο, αν αυτή η γυναίκα είχε προλάβει να φύγει,

αυτός ο δολοφόνος θα είχε δικαίωμα στη συνεπιμέλεια του παιδιού,

γιατί ένας «κακοποιητικό σύζυγος» μπορεί άνετα να είναι «καλός πατέρας»..)

Η Δήμητρα της Λέσβου

Λίγες μέρες πριν, ένας γνωστός μου έγινε πατέρας.

Ένα μικρό, νέο ανθρωπάκι ήρθε στον κόσμο.

Ένα μικρό, νέο ανθρωπάκι, σα μια λευκή, άγραφη πλάκα,

πάνω στην οποία μπορούμε να γράψουμε ό, τι θέλουμε..

Ό, τι ξέρουμε..

Ό, τι πρέπει να θυμάται..

Ό, τι πρέπει να μάθει..

 

Μια λευκή, άγραφη πλάκα, που σηματοδοτεί μια άλλη γενιά.

Μια άλλη γενιά που έρχεται στον κόσμο τώρα.

Και που θα αποτελεί τον κόσμο αύριο ή μεθαύριο.

 

Παράλληλα σήμερα, μαθεύτηκαν και τα νέα για τη δήμητρα..

Τη δήμητρα της λέσβου..

Τη δήμητρα της σκαμιάς..

Τη δήμητρα αυτή, που η κοινωνία μας, η άριστη,

αψεγάδιαστη, ιδανική κοινωνία μας, δε χώρεσε ποτέ.

Τη δήμητρα που γεννήθηκε «δημήτρης».

Μα ήταν πάντα δήμητρα.

Αυτή που φορούσε τα φορέματά της, τις πέρλες της, το χαμόγελό της

και υποδεχόταν τον κόσμο.

Αυτή που κάποια άριστα, 15χρονα γελοιοποίησαν και διέσυραν στο ίντερνετ.

Αυτή που οι «δικοί της» άνθρωποι την έκλεισαν σε ψυχιατρικό ίδρυμα.

Αυτή που δύο μήνες δεν την αναζήτησε κανείς «δικός της».

Αυτή που χτύπησε και παράτησε ως θύμα τροχαίου κάποιος καλός «νοικοκυραίος» που πιθανώς «δεν είχε δώσει ξανά τέτοιο δικαίωμα».

Αυτή.

Αυτή που ευτυχώς ίσως για την ίδια, δεν είναι πια εδώ.

Αυτή που ακομα και τώρα, δεν την σέβονται πολλοί.

Συνεχίζουν να την αποκαλούν «Δημήτρη», όνομα που είχε αρνηθεί εδώ και χρόνια.

Χύνουν δάκρια και διατυμπανίζουν το πόσο τον αγαπούσαν.

Πόσο τον πονούσαν.

Και πόσο ήθελαν να τον βοηθήσουν.

 

Και άραγε, μια τόσο νοσηρή και άρρωστη κοινωνία,

πώς μπορεί να είναι ένα ασφαλές μέρος για ένα παιδάκι που μόλις γεννήθηκε..;

Πώς μπορεί ένα τέτοιο ανθρωπάκι,

μεγαλώνοντας να γίνει Άνθρωπος..;

Άνθρωπος.

Σαν τη δήμητρα.

Σαν το ζακ.

Σαν το γιακουμάκη.

Άνθρωποι.

Όπως αυτοί οι άνθρωποι που χάνονται κάθε μέρα.

Από τους νταήδες,

τους νοικοκυραίους,

τους μπάτσους,

τους λεβέντες.

 

Και μετά η κοινωνία μας «θρηνεί».

See the irony here?

Η ίδια κοινωνία που αρνείται να δεχτεί το αλλιώτικο.

Η ίδια κοινωνία που μαθαίνει στους άντρες να μην κλαίνε.

Να φοράνε παντελόνια,

(και όχι πέρλες και φουστάνια),

να μην φοράνε make up,

να πάνε μόνο καράτε και «ελληνορωμαϊκή πάλη»,

να μην πονάνε,

να μην θρηνούνε..

Η ίδια κοινωνία που μαθαίνει στις γυναίκες να μην ντύνονται «πρόστυχα».

Να ξυρίζονται,

να μην μιλάνε πολύ,

να δικαιολογούν τους άντρες γιατί «άντρες είναι»..

Αυτή η κοινωνία έρχεται να θρηνήσει.

Μετά.

Κατόπιν – θλιβερής – γιορτής.

Αυτή η κοινωνία θρηνεί.

Η κοινωνία που δεν έκανε ΤΙΠΟΤΑ για να βοηθήσει ουσιαστικά τα πρόσωπα αυτά.

Η κοινωνία που κάνει ΤΑ ΠΑΝΤΑ για να μην υπάρχει το «αλλιώτικο» πουθενά.

Η κοινωνία που ΤΙΜΩΡΕΙ άμεσα ή έμμεσα κάθε τι διαφορετικό.

Και το τιμωρεί με το χειρότερο τρόπο.

 

Ήθελα να γράψω τόσα πολλά.

Αλλά νομίζω ότι είμαι τόσο εξοργισμένη.

Εξοργισμένη και κουρασμένη.

Κουρασμένη γιατί «σε έναν κόσμο για λίγους, δε χωράει κανείς μας»..

Και εξοργισμένη.

Γιατί δεν ξέρω στις πόσες δήμητρες, στα πόσα ζακ,

στους πόσους βαγγέληδες, στις πόσες ελένες,

θα γίνουμε επιτέλους άνθρωποι.

Και γιατί, δεν ξέρω πότε θα είμαστε έτοιμοι, να φέρουμε στον κόσμο μια πραγματικά νέα γενιά.

Μια νέα γενιά που θα χωράει τον καθένα και την καθεμία από εμάς, έτσι όπως ακριβώς είμαστε.

Έτσι όπως ακριβώς γεννηθήκαμε.

Ή έτσι όπως ακριβώς θέλουμε.

Χωρίς να σκοτώνει και να τιμωρεί το αλλιώτικο.

Χωρίς να τρομάζει με το ανόμοιο.

Χωρίς να ξορκίζει και να περιθωριοποιεί το διαφορετικό.

 

Κλείνοντας, θα αφήσω το κείμενο που έγραψε η Πάολα Ρεβενιώτη,

στο προσωπικό της προφίλ στο Facebook..

Σε δύο παραγράφους, έχει συνοψίσει ότι έπρεπε να ειπωθεί:

 

«Και έτσι μέσα σε μια σακούλα σκουπιδιών

θα βάλει ο αδελφός της τα γυναικεία φορέματα που αγαπούσε η Δήμητρα και τα αγόραζε από ένα ιταλικό περιοδικό,

θα ξεκολλήσει και τον γυμνό Ιησού από τον τοίχο του σπιτιού της που αγαπούσε πολύ,

το χωριό θα βυθιστεί για λίγο στην ενοχή του,

θα αναλογιστούν μερικοί πώς φέρθηκαν σε έναν συγχωριανό τους που γνώριζαν από μικρό παιδί,

σίγουρα θα πάνε στην κηδεία,

και η σακούλα σκουπιδιών με τα ρούχα τα γυναικεία θα καταλήξει στην χωματερή,

όπως και η ζωή της.

 

Και το σπίτι της που είναι στο κέντρο του χωριού

από το άλλο καλοκαίρι θα δέχεται τουρίστες σαν ενοικιαζόμενα δωμάτια.

Αλλά εμείς οι ξένοι θα την θυμόμαστε

σαν τον πληγωμένο άγγελο που καθότανε κάτω από τον ήλιο

στην εκκλησία της Παναγιάς της Γοργόνας»

 Αποστολή κειμένων: greekdafni@gmail.com

Υ.Γ.: για τη δήμητρα (και για την κάθε δήμητρα),

η κοινωνία που έχουμε φτιάξει, είναι όχι απλά μικρή.

Πολύ μικρή.

 

#200_χρονια_ταγαρια

(Δεν αντιστάθηκα να επιλέξω για τίτλο αυτό που τρένταρε στο twitter σήμερα όλη μέρα..

Εναλλακτικά δεν ξέρω, "Άκρως Ανθελληνικόν"..

Ή αλλιώς "200 χρόνια κιτσαριό", 

διαλέξτε)

2021 λοιπόν..

Και φαίνεται ότι τα καταφέραμε και επιβιώσαμε από το «θανάσιμο» 2020..

Με ότι αυτό συνεπάγεται..

I mean, μετράμε ακόμα θύματα.

Κάθε μέρα.

Μετράμε θύματα και κρούσματα.

Κρούσματα και θύματα.

Διασωληνώσεις επί διασωληνώσεων.

Κλίνες ΜΕΘ που λείπουν.

Ασθενείς που πεθαίνουν χωρίς να προλάβουν να διασωληνωθούν.

Αριθμοί.

Οι Άνθρωποί μας, αριθμοί.

Αριθμοί και νούμερα.

Και speaking about «νούμερα»,

προφανώς όλ@ μας βλέπουμε τις προετοιμασίες για τα 200 χρόνια «επανάστασης» και «ελευθερίας», έτσι;

Δεν μπορεί να τα βλέπω μόνο εγώ, θέλοντας ή μη, (ΕΜΦΑΣΗ ΣΤΟ «ΜΗ»)

τα βλέπουμε όλ@ λίγο πολύ!

 

Καλά, αρχικά θα πρέπει να σταθούμε λίγο στο πόσο κιτς είναι όλο αυτό γύρω μας, έτσι;

Δεν γίνεται πραγματικά να μην βρέθηκε 

ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ απ΄όλη την «επιτροπή»

να πει: «ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ ΜΗΠΩΣ ΤΟ 

ΠΑΡΑΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΙΣΘΗΤΙΚΑ 

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ;;;;;»

Δεν γίνεται.

Ή η επιτροπή αποτελείται από κρυφοτρόλς που το διασκεδάζουν,

ή απλά τελικά ο έλληνας ΤΟ ΖΗΤΑΕΙ ΤΟ ΚΙΤΣ, το έχει στον οργανισμό του.

Ενδεικτικά βέβαια θα αναφέρουμε το εξώφυλλο του Βημαγκαζίνο.

Παιδιά.

Σοβαρευτείτε.

Αν δεν το κάνετε επίτηδες, ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

Ξεπεζέψτε και τα έρμα τα άλογα και αφήστε τα ήρεμα.

Που τους βάλατε και ασπρογάλαζες επιγονατίδες.

Δηλαδή, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΖΩΙΚΕΣ ΌΤΑΝ ΞΕΦΤΙΛΙΖΟΝΤΑΙ ΕΤΣΙ ΤΑ ΖΩΑ;

(όπου ζώα που ξεφτιλίζονται = τα άλογα,

ζώα σκέτα οι αναβάτες)..

 

Και για να περάσω και στο θέμα μου..

Υπάρχει κάποι@ που βρίσκει νόημα σε όλη αυτή τη φιέστα;

Σε όλο αυτό το πανηγύρι;

Έξω υπάρχει πανδημία.

Κόσμος πεθαίνει.

Τα εμβόλια προχωράνε με ρυθμούς χελώνας.

Άνθρωποι δεν προλαβαίνουν να διασωληνωθούν γιατί ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕΘ.

Και εμείς θα στήσουμε χορούς και πανηγύρια;

Χωρίς καμία ντροπή;

(Τώρα θα μου πείτε, ποιος έχασε τη ντροπή για να τη βρει η δεξιά.

ΤΟ ΔΕΧΟΜΑΙ)..

Πέρυσι, ολόκληροι ολυμπιακοί αγώνες ακυρώθηκαν.

Γιατί οι συνθήκες ήταν ιδιαίτερες.

Γιατί οι συνθήκες είναι ιδιαίτερες.

Και φέτος ξαφνικά, στην ταπεινή ελλαδίτσα,

θα δωθούν χρήματα και άλλα χρήματα, πάνω σε χρήματα,

για να «ζήσει ο ελληνισμός»..

Γιατί μας νοιάζει αυτό.

Ο ελληνισμός.

Είναι κυβέρνηση που νοιάζεται για την έννοια.

Την άριστη έννοια του ελληνισμού, της πατρίδας, του έθνους.

Να ζήσει «ο ελληνισμός».

Όχι ο λαός.

Ο λαός να προσέχει.

Να μείνει σπίτι.

Να δει από την τηλεόραση τους εορτασμούς.

Ο λαός να μείνει σπίτι, σαν να μην πολέμησε ποτέ.

Σαν να μην χάθηκε ποτέ.

Και ο εορτασμός να μείνει – και πάλι – στα χέρια λίγων και καλών.

Λίγων, καλών και εκλεκτών.

 

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι:

θεωρώ ακόμα και τις απλές παρελάσεις των εθνικών εορτών τσίρκο.

Τσίρκο.

Θα έπρεπε να έχουν καταργηθεί όπως και κάθε χουντικό κατάλοιπο.

Αλλά αυτά τρέφουν κατά βάθος τον νεοέλληνα.

Τέλος πάντων, διαφωνώ.

Ειδικά φέτος όμως, διαφωνώ ακόμα περισσότερο.

Γιατί είναι ΕΙΡΩΝΕΙΑ.

Ειρωνεία να «απαγορεύεις στον κόσμο» να μαζευτεί να γιορτάσει την «ελευθερία»,

για να την δει μια παρέλαση με ασφάλεια ο κάρολος και η καμίλα..

Ειρωνεία γιατί γιορτάζεις την «ελευθερία» με ελεύθερους σκοπευτές και απενεργοποιητές κινητών.

Ειρωνεία γιατί γιορτάζεις την «ελευθερία» με το στρατό στο δρόμο και τους μπάτσους να μας φυλάνε (ή μάλλον, να ΣΑΣ φυλάνε)..

Ειρωνεία πάνω στην ειρωνεία..

Και τραγικότερη ειρωνεία τα χρήματα που ξοδεύτηκαν για κιτς χορούς και πανηγύρια.

 

All in all..

Περιμένουμε αύριο να δούμε τα υπερθεάματα.

Η ανεξάρτητη δημοσιογραφία θα φροντίσει να τα καλύψει και με το παραπάνω.

Γιατί η «ανεξάρτητη δημοσιογραφία» ψοφάει για άρτο και θέαμα.

Αυτό ακριβώς που θα περιγράψει την αυριανή ημέρα.

Και αν μέχρι τώρα δεν το έχετε κάνει,

ίσως ΤΩΡΑ να είναι μια καλή στιγμή να βγάλετε την μπρίζα.

ΤΩΡΑ.

Γιατί ο βόθρος τους, δεν έχει πάτο.

Και ακόμα και εγώ (αυτό και αν είναι ειρωνεία), που τόσο δεν συμφωνώ με όλα αυτά,

εύχομαι όσ@ το επιθυμούνε να καταφέρουν ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ να γιορτάσουν τα 201 χρόνια από την περιβόητη αυτή «επανάσταση».

Με ασφάλεια.

(οκει και ιδανικά λιγότερο κιτσαριό σε θάλασσες, ακτές και πλατεία συντάγματος).

Μέχρι τότε, να προσέχετε.

Να προσέχετε εσάς και τους αγαπημένους σας ανθρώπους.

Γιατί καμία επανάσταση και πιθανώς καμία ελευθερία δεν έχει νόημα,

αν δεν την μοιράζεστε μαζί τους.

Υ.Γ.:

Ειλικρινά, αν γιορτάζετε 25η Μαρτίου με στρατό στους δρόμους,

μπάτσους παντού, 

απαγόρευση κυκλοφορίας στις 21.00,

απαγόρευση συγκεντρώσεων πολιτών κλπ, 

ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΤΡΟΜΑΖΩ για το πώς θα "γιορτάσετε" την 21η Απριλίου, 

που είναι και πιο κοντά στα πιστεύω σας.

Λίγο απορώ και λίγο τρομάζω.

Υ.Γ.2.:

ΜΑΛΑΚΕΣ, ψάχνοντας να βρω φωτογραφίες για το εν λόγω κείμενο, 

ανακάλυψα ότι έχουν βγει μέχρι και ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΤΣΑΝΤΕΣ και

κασετίνες για τον εορτασμό της επανάστασης.

(αφήνω φωτό γιατί ισως καποι@ ΔΕΝ ΜΕ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ,

δεν σας αδικώ, ούτε εγώ θα με πίστευα)

Και οκει, σόρρυ.

Δεν τρολάρετε.

Είστε απλά επικίνδυνοι.

(το πόσα λεφτά ξοδεύτηκαν και το πόσες τσέπες γέμισαν, 

δεν θέλω να το σκεφτώ όντως καθόλου)

“Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός”

Κείμενο φίλης, 

που επιθυμεί να μείνει ανώνυμη..

https://www.nostimonimar.gr/i-ellada-kai-fetos-sto-telos-tis-listas-isotitas-fylon/

Όταν μια  γυναίκα έχει κακοποιηθεί, όταν μια γυναίκα έχει υποστεί βιασμό, ή έστω παρενόχληση, το τραύμα που φέρει είναι βαθύ και ανομολόγητο. Δυστυχώς η κοινωνία είναι έτσι δομημένη ωστόσο,  που ο ζωτικός  χώρος  για  να  εκφράσει τον πόνο της και να  ακουμπήσει την ψυχή της, είναι φρικτά περιορισμένος και ασφυκτικός. It is a men´s world,  after all...

Ως πότε όμως...

Αν σκάψουμε βαθιά στης λήθης μας τα συρτάρια, όλες μας θα έχουμε να θυμηθούμε κάτι  παραβιαστικό που να το χαντακώσαμε στο ασυνείδητο κακήν κακώς. Όλες μας θα νιώσαμε  ντροπή και ενοχές ίσως, γι’ αυτό που μας συνέβη, μόνο και μόνο τις περισσότερες φορές γιατί  το επιτρέψαμε απλά να συμβεί.

Κακοποίηση είναι οτιδήποτε γίνεται παρά τη θέληση μας, οτιδήποτε μας μαυρίζει την ψυχή  και μας γεμίζει με αβεβαιότητα. Κακοποίηση είναι ακόμη και η χειριστικότητα σε μια σχέση.  Το ψυχολογικό αδιέξοδο στο οποίο μπορεί να σε οδηγήσει ο ναρκισσισμός του άλλου. Ο νάρκισσος, ξέρει πολύ καλά με τί κριτήρια θα επιλέξει το “θύμα” του, που θα το ποτίσει με  "πρέζα" συναισθηματική. Κάνει το παν ώστε να γίνει απαραίτητος και μόλις αυτό το πετύχει, τρέφεται από τον πόνο, την ανασφάλεια και το αδιέξοδο στο οποίο σε έχει οδηγήσει. Γιατί ο νάρκισσος και μπορεί και θέλει.

Έτσι, περνάς τη ζωή σου μέσα στην τοξική φούσκα που σε έχει εγκλωβίσει και τελικά δεν ζεις..

Το καλοκαίρι που μας πέρασε, είχα τη χαρά και την τιμή να είμαι προσκεκλημένη σε μια  εικαστική εγκατάσταση που πραγματευόταν την έμφυλη βία. “Πίσω από Πόρτες Κλειστές”, ο τίτλος. Συγκλονιστική αποτύπωση, εμπειρία  ζωής τολμώ να πω, καθώς μέσα από την καθ’ όλα  άρτια και με πολλή ευαισθησία επιμελημένη δουλειά των συντελεστών του project, αναδύθηκαν πράγματα τα οποία είχα θάψει επιμελώς στα κατάβαθα της ψυχής  μου.

“Με είχα χάσει. Με είχα χάσει...”  Δεν μου φεύγει από τα μάτια αυτή η φράση που υπήρχε  γραμμένη και η οποία με άδειασε, με ισοπέδωσε...

Συνειδητοποίησα κεραυνοβολημένη, πως  έτσι ακριβώς ένιωσα στο όχι και τόσο μακρινό  παρελθόν. Μόνο που τότε δεν έβρισκα ούτε τις λέξεις...

Για όσα αρσενικά θεωρήσουν ότι η συζήτηση που ανοίγει για τα ζητήματα αυτά είναι ψιλά  γράμματα, δεν πειράζει. Έχει ο χρόνος γυρίσματα για όλους. 

Για όσες γυναίκες θεωρήσουν ότι για κάποια πράγματα είναι αργά να μιλάμε, ένα έχω να πω.  Μιλήστε. Αφεθείτε και αφήστε. 

 

Από  καρδιάς.

Α.Μ.

Αποστολή κειμένων: greekdafni@gmai.com 

Είναι το δεύτερο κείμενο παρόμοιας θεματολογίας που λαμβάνω από φίλη..

Και σκέφτομαι μετά το δεύτερο, πόσες είμαστε τελικά.. 

Πόσες έχουμε υποστεί βία, σεξουαλική και μη από άντρες γύρω μας..;

Πόσες ακόμα περιπτώσεις θα ακούσουμε..; 

Είμαστε ακόμα στην αρχή, στην κορυφή του παγόβουνου..

Πράγμα θλιβερό τουλάχιστον..

Αλλά και με μια αισιόδοξη νότα, αν μπορεί κανείς να βρει κάτι τέτοιο.

Γιατί πλέον οι γυναίκες μιλάνε.

Πλέον οι γυναίκες ορθώνουν ανάστημα. 

Και ίσως κάποια μέρα, καταφέρουμε να υπάρχει αυτή η βία, μόνο ως προϊόν φαντασίας.. 

"Αναξιότιμε βιαστή μου..."

Το κείμενο από αγαπημένη φίλη,

που επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία της..

TW: βιασμός, σεξουαλική παρενόχληση 

Αναξιότιμε βιαστή μου,

Σου γράφω αυτό το κείμενο για να φρεσκάρω τη μνήμη σου… τώρα που κάθεσαι, λογικά με τα παιδιά σου και τη γυναίκα σου και βλέπεις ειδήσεις για σεξουαλική κακοποίηση και βιασμούς και ίσως παίρνεις και το μέρος των θυμάτων. Σου γράφω, 12 χρόνια μετά, 2 χρόνια αφού, επιτέλους, κατάφερα να ονοματίσω σωστά αυτό που μου έκανες. Με βίασες.

12 χρόνια μετά, ήμουν 15 κι είμαι 27… τώρα το θυμήθηκα; Μα δεν το ξέχασα λεπτό. Μου πήρε όμως 10 χρόνια να πω ότι αυτός με βίασε. Γιατί εγώ σε ήθελα πολύ και δεν γίνεται να σε βιάσει κάποιος που θες. Γιατί κάναμε σεξ έτσι κι αλλιώς, εσύ απλά ήθελες κι από πίσω. Γιατί ήμουν μικρή κι ήταν δεδομένο ότι κάποιος θα βρεθεί να με εκμεταλλευτεί, τι ήθελα μικρό κορίτσι να πηδιέμαι; Γιατί ήσουν οξύθυμος και προφανώς σε εξόργισε που μίλησα για εμάς στον αδερφό σου, για να με αφήσει ήσυχη, να σταματήσει να με παρενοχλεί. Γιατί αν δεν ήθελα ας σηκωνόμουν να φύγω, κι ας με έσφιγγες από τον λαιμό βρίζοντάς με. Γιατί είχα έρθει σπίτι σου άρα τα ‘θελα και τα ‘παθα, άλλωστε ο βιασμός γίνεται μόνο από αγνώστους στον δρόμο. Γιατί με έκανες να πιστέψω ότι το άξιζα, ότι έπρεπε να τιμωρηθώ. Γιατί μετά σε συγχώρησα, άρα εγώ ήμουν η ηλίθια. Γιατί ήταν επόμενο να συμβεί με εσένα που έμπλεξα. Γιατί όλοι μου έλεγαν πως είσαι μαλάκας, κανένας όμως πως με βίασες, όλοι μου έλεγαν πως θα έπρεπε να το περιμένω.

12 χρόνια μετά, ήμουν 15 κι είμαι 27… τώρα το θυμήθηκα; Μα δεν το ξέχασα λεπτό. Ούτε στις πιο ευτυχισμένες στιγμές μου. Ούτε όταν αγάπησα πραγματικά. Και τότε, σαν φάντασμα ερχόσουν στο δωμάτιό μας μέχρι που έβαλα τα κλάματα, μάζεψα όση δύναμη είχα και του είπα «δες, αυτός είναι ο βιαστής μου», με φόβο μήπως αηδιάσει μαζί μου όσο είχα αηδιάσει κι εγώ. Μου πήρε χρόνια να πω ότι όποιος «ξενερώσει» μαζί μου γι’ αυτό, είναι εν δυνάμει εσύ και πρέπει να τρέξω μακριά. Και έκανα πολύ σεξ, πάρα πολύ. Κι έγινα υποτακτική, για να ανακατασκευάσω το βίωμά μου και να νιώσω ότι αυτή τη φορά συναινώ σε αυτό. Κι έγινα κυριαρχική, για να νιώσω ότι έχω τον έλεγχο σε ένα ανδρικό σώμα όπως είχες εσύ στο δικό μου. Κι ήταν όμορφα, ήταν πολύ όμορφα, όλες τις φορές που είπα σταμάτα και σταμάτησε, όλες τις φορές που ρωτούσα τους υποτακτικούς μου «να συνεχίσω»; Κι όταν κάποιος με ρώτησε 3 φορές αν είμαι εντάξει να χύσει μέσα μου, ήταν όμορφα, έγινα άλλη, όχι εκείνο το αδύναμο 15χρονο κορίτσι. Κι αν αναρωτιέσαι «αφού ήταν τόσο τραυματικό πώς κάνεις σεξ κανονικά;», τώρα την πήρες την απάντησή σου; Κάνω σεξ κανονικά για να γράψω ξανά την ιστορία μου. Για να σταματήσω να είμαι το αβοήθητο κορίτσι, για να είμαι η γυναίκα που κάνει σεξ με όποιον θέλει, όποτε θέλει, όσο θέλει. Για να γράψω ξανά την ιστορία μου. Και πλέον, δεν μπορώ όταν μας λέτε θύματα. Δεν είμαι θύμα. Επιζήσασα είμαι.

12 χρόνια μετά, ήμουν 15 κι είμαι 27… τώρα το θυμήθηκα; Μα δεν το ξέχασα λεπτό. Θα σου ακούγεται κλισέ. Είναι κλισέ ένα 15χρονο κορίτσι, χτυπημένο, τρομαγμένο, σοκαρισμένο, μες στα κλάματα, με αφόρητους πόνους που φεύγει σκαστά από το σπίτι σου; Το είχες κάνει και σε άλλες; Είναι κλισέ το σφίξιμο κάθε φορά που ακούω για ακόμη μία αδερφή μου που βιάστηκε; Ο πόνος που νιώθω ακόμη από τα χέρια σου στον λαιμό, τα μπράτσα μου; Ο πόνος από το πέος σου που ένιωθα σαν μαχαίρι και παρέλυσε όλο μου το σώμα; Είναι κλισέ να πηδάς ένα κορίτσι μέσα στα κλάματα, μουδιασμένο, να σου λέει «σταμάτα σε παρακαλώ» με όση δύναμη του έχει απομείνει ώσπου να μην μπορεί να αρθρώσει λέξη από το χέρι σου στο λαιμό του. Και να περιμένει απλά να τελειώσει ή να εύχεται, αν κρατήσει λίγο παραπάνω, να πεθάνει εκείνη τη στιγμή. Είναι κλισέ;

12 χρόνια μετά, ήμουν 15 κι είμαι 27… τώρα το θυμήθηκα; Το θυμήθηκα τώρα που γύρισα στον τόπο του εγκλήματός σου και κάθε φορά που σε βλέπω ξεχειλίζω από οργή. Και χάνω τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου. Που βλέπω τη γυναίκα και τα παιδιά σου και εξοργίζομαι που εσύ συνέχισες τη ζωή σου κανονικά. Κι αναρωτιέμαι, κατάλαβες ποτέ τι μου έκανες; Και κρατιέμαι να μην τρέξω να σε χτυπήσω και να σου πω ΜΕ ΒΙΑΣΕΣ! Ακόμη δουλεύω τις πληγές μου, ακόμη βρίσκω τραύματα όταν αφήνω κάποιον να μ’ αγγίξει, όταν απλώνω το χέρι σε έναν έρωτα, βλέπω τα χέρια σου γαντζωμένα στον καρπό μου. Μα πλέον δεν έχω τα χέρια σου στον λαιμό μου, τα έσκισα όταν μπόρεσα επιτέλους να αρθρώσω «Με βίασες». Είμαι εγώ η δυνατή. Κάθε μου τραύμα είναι και μια αδυναμία σου. Κάθε μου τραύμα είναι η ιστορία μου. Εγώ είμαι η δυνατή που επιβίωσα από εσένα και μπορώ να αγαπήσω, ακόμη κι αν ακόμη φοβάμαι. Επέζησα, σηκώθηκα, είμαι δυνατή και κάθε αδερφή μου είναι, απλά ίσως δεν το έχει καταλάβει ακόμη. Κι είμαστε, δυστυχώς, πολλές, σοκαριστικά, εξοργιστικά, αβάσταχτα πολλές. Μα είμαστε εδώ, σιωπηλές ή όχι, είμαστε εδώ, ζωντανές και νεκρές και δείχνουμε κάθε μέρα τη δύναμή μας στον σάπιο κόσμο που μας φτιάξατε.

Με μίσος και οργή,
Η επιζήσασα του βιασμού σου.

Αποστολή κειμένων: greekdafni@gmail.com

Αγαπημένη.. 
Εγώ δεν ξερω τι να πω
και δεν θέλω να σχολιάσω κάτι.. 

Σε ένα πράγμα θα σταθώ, γιατί δεν θέλω να επισκιάσω το κείμενό σου.. 

Πόσες πολλές είμαστε..; 

Πόσες τρομακτικά πολλές είμαστε..; 

Πόσες "καινούριες" προστίθενται κάθε μέρα..;

Ψάχνω απεγνωσμένα αυτή τη στιγμή να σκεφτώ κάποια γυναίκα από τον κύκλο μου,

που να μην είναι επιζήσασα..

Και με μια πρώτη σκέψη, δεν μπορώ να βρω.. 

Για κλείσιμο, θα αφήσω αυτό..

Σ' αγαπάω πολύ ♥️♥️

Η επανάσταση της μάσκας

("ή αλλιώς, "Οι ψεκασμένοι γονείς)

Και η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρεις από πού να πρωτοπιάσεις την επικαιρότητα

για να τη σχολιάσεις.

Κάθε μέρα κάτι νέο.

Κάθε μέρα κάτι κουλό.

Κάθε μέρα κάτι παρανοϊκό.

Άλλες φορές γελάμε.

Άλλες φορές νευριάζουμε.

Άλλες φορές δεν έχουμε το κουράγιο ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΟΎΜΕ.

(νομίζω ανήκω στην τελευταία ομάδα εδώ και καιρό).

 

Πρόσφατα παρατράγουδα, για γέλια και για κλάματα,

οι αποφάσεις για το άνοιγμα των σχολείων.

Παιδιά ειλικρινά.

ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ.

Παίζει να είναι ότι πιο γελοίο έχει συμβεί μέσα στα υπόλοιπα γελοία της πανδημίας.

 

Και είναι γελοίο ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΠΟΨΗ.

Και δεν ξέρεις ποιον να βρίσεις.

Δεν ξέρεις ποιον να σιχτιρίσεις.

Δεν ξέρεις ποιον να σκοτώσεις εξ επαφής με κοντόκανη καραμπίνα.

(αν η απάντησή σας στα παραπάνω είναι:

«Αυτόν, 1-0»

Ή

«όλους»

είμαστε πιθανότατα ΠΟΛΥ ΦΙΛΟΙ.

Προχωράμε.)

 

Βγαίνει λοιπόν η υπουργάρα μας, παιδείας και θρησκευμάτων

(γιατί παιδεία σκέτη όχι,

ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑ,

μην ξεχνιόμαστε)

η οποία (υπουργάρα ντε) όπως έχω ξαναπεί ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΙΔΕΑ ΑΠΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

ΥΠΌ ΚΆΘΕ ΈΝΝΟΙΑ

Και ανακοινώνει την έναρξη της σχολικής χρονιάς κανονικά.

Με μέτρα προστασίας.

Τι μέτρα προστασίας..;

Μα φυσικά υποχρεωτική χρήση μασκών σε μαθητές και καθηγητές.

 

Και κάπου εδώ γελάσαμε όλοι.

ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ Η ΚΕΡΑΜΕΩΣ ΤΟ ΕΛΕΓΕ ΣΟΒΑΡΑ.

Δεν έκανε πλάκα.

Σοβαρά έλεγε ότι θα φοράνε τα πιτσιρίκια στο νηπιαγωγείο μάσκα.

ΣΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΦΙΛΕ.

Που δεν μπορείς να το πείσεις να φορέσει βρακί ξερωγω.

Που το κυνηγάς γύρω γύρω μια ώρα για να βάλει μπλούζα.

ΘΑ ΦΟΡΑΕΙ ΜΑΣΚΑ.

ΑΠΟΣΤΕΙΡΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΗ.

Οκέι.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΔΩ.

 

Και φυσικά ναι, και στις άλλες βαθμίδες.

Αλλά εδώ έρχεται το ωραίο.

Οι μάσκες υποχρεωτικές.

Η χορήγησή τους «ατομική ευθύνη».

Όχι.

Δεν θα παρέχονται δωρεάν.

Η υπουργάρα το ξεκαθάρισε.

Διότι πού να βρει το κράτος λεφτά για μάσκες..;

Το κράτος το πολύ πολύ να βρει 20 εκατομμύρια για τα ΜΜΕ,

ΠΟΥ ΘΑ ΛΕΝΕ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΝΑ ΒΑΖΟΥΝ ΜΑΣΚΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.

Αλλά όχι και λεφτά για δωρεάν μάσκες.

Κάπου όπα δηλαδή, ΑΥΤΑ ΜΟΝΟ ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΘΑ ΤΑ ΖΗΤΟΥΣΑΝ!!11! !! 1

 

Βέβαια, το ξεκαθάρισε η υπουργάρα για τις δωρεάν μάσκες.

Γιατί ο θεοδωρικάκος σήμερα (21.08) είπε ότι θα παρέχονται δωρεάν.

Αλλά μέχρι δύο ανά παιδί.

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΕΙΝΑΙ, ΟΠΟΙΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΑΣ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ.

 

Αυτά.

Παράλληλα βέβαια,

η πρόσληψη εκπαιδευτικών δεν κρίνεται απαραίτητη,

στα θρανία τα παιδιά θα κάθονται ανά δύο, όπως πάντα,

και τα τμήματα θα έχουν 25 μαθητές κανονικά.

Γιατί πού να βρεθούν λεφτά για actual μέτρα στην παιδεία..;

Είπαμε.

Λεφτά μόνο για ΜΜΕ και για τον Μεγάλο Περίγελο.

(Αλήθεια, καιρό έχουμε να ακούσουμε νέα από κει,

τι φάση, άρχισε να μικραίνει..;

Πάντως τα λεφτάκια εν μέσω πανδημίας δόθηκαν).

 

ΦΥΣΙΚΑ εδώ μιλάμε για το γελοίο κομμάτι την φοβερής κυβέρνησης – τσίρκο που έχουμε.

Αλλά υπάρχει και το άλλο πανηγύρι.

ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ.

Οι ψεκασμένοι γονείς.

Δηλαδή, το έχω πει πολλές φορές,

παράγουμε ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΒΛΑΚΕΙΑ ΑΠ’ ΟΣΗ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΕΤΑΒΟΛΙΣΟΥΜΕ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

 

Καταρχάς έχω πει πολλές φορές ότι

πριν αμολήσεις στον κόσμο τούτο παιδιά,

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΣΑΙ.

Να ξέρεις βασική βιολογία,

να ξέρεις δυο πράγματα από ψυχολογία,

δυο πράγματα από ανθρωπολογία,

ΓΕΝΙΚΑ ALL IN ALL ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟ ΧΑΡΤΙ

ΠΟΥ ΝΑ ΠΙΣΤΟΠΟΙΕΙ ΟΤΙ ΣΤΕΚΕΙΣ ΚΑΛΆ ΣΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΟΥ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΎΕΙΣ ΩΣ ΓΟΝΕΑΣ ΟΤΙ Ο ΠΟΝΟΔΟΝΤΟΣ ΠΕΡΝΆΕΙ ΜΕ ΞΕΜΆΤΙΑΣΜΑ ΞΕΡΩΓΩ.

 

Having made that clear,

ερχόμαστε στο επόμενο παρατράγουδο.

«Το παιδί μου δεν θα πάει με μάσκα στο σχολείο,

γιατί δεν πιστεύω στον κορονοϊό /

γιατί δεν πιστεύω ότι η μάσκα προστατεύει».

 

ΠΑΙΔΙΑ ΟΧΙ ΟΧΙ.

ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΣΩΣΤΑ.

Δεν υπάρχει «πιστεύω στον κορονοϊό».

Δεν είναι μάτι,

δεν είναι ζώδια,

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΥΛΗΣ

να «πιστεύετε» ή να «μην πιστεύετε».

Είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Σαν να λέμε «δεν πιστεύω ότι η γη γυρίζει».

(ΟΚΕΙ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΓΑΜΗΜΕΝΟΣ ΕΠΙΠΕΔΙΣΤΗΣ ΑΣ ΠΟΥΜΕ,

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ!)

 

Δεν έχω καταλάβει πώς εν έτει 2020

ο κάθε ψεκασμένος πατέρας και η κάθε ανίδεη μάνα,

μπορούν να λένε ΕΛΕΥΘΕΡΑ (στα πλαίσια κάποια «δημοκρατίας»

και κάποιας «ελευθερίας του λόγου» που ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ)

και ΔΗΜΟΣΙΑ ότι «εγώ θα στείλω το παιδί μου χωρίς μάσκα στο σχολείο» ΄

ή «εγώ δεν φοράω μάσκα στα παιδιά μου»

ή «καλύτερα να μην πάει σχολείο το παιδί μου αν είναι να φορέσει μάσκα».

Δεν έχω καταλάβει ΠΌΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, θα επέμβει η πρόνοια.

Δεν γίνεται να λες δημόσια και να προτρέπεις και άλλους γονείς

να μην στέλνουν τα παιδιά τους σχολείο.

Αν το παιδί λείψει από την υποχρεωτική εκπαίδευση επειδή

οι γονείς δεν θέλουν να φοράνε μάσκα, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΕΜΒΕΙ Η ΠΡΟΝΟΙΑ ΧΘΕΣ.

Δηλαδή, κάπου έχουμε μπλέξει την πούτσα με την βούρτσα.

 

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι:

Με το μητσοτακέϊκο που μπλέξαμε

(το οποίο κατά κύριο λόγο ψηφίστηκε από τους γονείς που αναφέρθηκαν παραπάνω)

κάθε απόπειρα κυβερνητικού σχεδιασμού θα αποτύχει παταγωδώς.

Δεν παίζει καμία ενημέρωση,

καμία ΣΟΒΑΡΗ ενημέρωση,

μπερδεύουν τον κόσμο

και αφήνουν πληροφορίες να πάνε και να έρχονται,

λες και είναι διαφημιστικά από πιτσαρίες.

ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΣΕ ΚΑΙΡΟ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ,

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΑΝΕΙ ΟΤΙ ΤΟΥ ΚΑΤΕΒΕΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ.

Και εμένα με πνίγει η μάσκα.

Και μου την δίνει να χαμογελάω σε ανθρώπους και να μην το βλέπουν

(οκει, αυτό είναι ψέμα, βασικά χαμογελάω σε σκυλιά).

Και με πνίγει στο λεωφορείο, στο αστικό, στο σούπερ μάρκετ.

ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ.

Είναι μια κατάσταση που πρέπει να αντιμετωπίσουμε με ψυχραιμία,

χωρίς πανικό και χωρίς να αρχίζουμε την επανάστασή μας τώρα.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΙΑΤΡΟΙ.

Και δεν θα γίνουμε.

ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΣΚΑΣΜΟ

και να μην αμολάμε την αποψάρα μας όπου ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ

και κυρίως ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ.

 

Υ.Γ.: από τις πιο ωραίες στιγμές της εβδομάδας

ήταν η εισαγγελική παρέμβαση για τους ψεκασμένους αμόρφωτους γονείς

που ήταν στο γκρούπ «Κανένα παιδί με μάσκα στο σχολείο».

Μια ομάδα που μέσα σε λίγες ώρες απέκτησε 26,6 χιλιάδες likes.

Παρενέβη εισαγγελέας.

Δημιουργήθηκε δικογραφία.

Θα μεσολαβήσει η δίωξη για εντοπισμό των διαχειριστών.

Και ειλικρινά ελπίζω και εύχομαι να υπάρχουν σοβαρές

(ΣΟΒΑΡΕΣ)

ποινικές κυρώσεις.

(στην οποία ομάδα, η φωτογραφία ήταν ένα παιδάκι, με μάσκα,

η οποία μάσκα έλεγε πάνω «I can’t breathe»

και από πίσω υπήρχε ελληνική σημαία.

Οκει, κιτς αισθητική και ψεκασμός ΠΑΡΕΑ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.)

 

Υ.Γ.2: πλέον είναι δεδομένο ότι

«η βλακεία δεν είναι αντιμετωπίσιμη» (Taburo Bota).

Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει.

Αλλά προσωπικά η μπουνιά στο μεσόφρυδο δεν μου φαίνεται κακή ιδεα.