Η επανάσταση της μάσκας

("ή αλλιώς, "Οι ψεκασμένοι γονείς)

Και η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρεις από πού να πρωτοπιάσεις την επικαιρότητα

για να τη σχολιάσεις.

Κάθε μέρα κάτι νέο.

Κάθε μέρα κάτι κουλό.

Κάθε μέρα κάτι παρανοϊκό.

Άλλες φορές γελάμε.

Άλλες φορές νευριάζουμε.

Άλλες φορές δεν έχουμε το κουράγιο ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΟΎΜΕ.

(νομίζω ανήκω στην τελευταία ομάδα εδώ και καιρό).

 

Πρόσφατα παρατράγουδα, για γέλια και για κλάματα,

οι αποφάσεις για το άνοιγμα των σχολείων.

Παιδιά ειλικρινά.

ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ.

Παίζει να είναι ότι πιο γελοίο έχει συμβεί μέσα στα υπόλοιπα γελοία της πανδημίας.

 

Και είναι γελοίο ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΠΟΨΗ.

Και δεν ξέρεις ποιον να βρίσεις.

Δεν ξέρεις ποιον να σιχτιρίσεις.

Δεν ξέρεις ποιον να σκοτώσεις εξ επαφής με κοντόκανη καραμπίνα.

(αν η απάντησή σας στα παραπάνω είναι:

«Αυτόν, 1-0»

Ή

«όλους»

είμαστε πιθανότατα ΠΟΛΥ ΦΙΛΟΙ.

Προχωράμε.)

 

Βγαίνει λοιπόν η υπουργάρα μας, παιδείας και θρησκευμάτων

(γιατί παιδεία σκέτη όχι,

ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑ,

μην ξεχνιόμαστε)

η οποία (υπουργάρα ντε) όπως έχω ξαναπεί ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΙΔΕΑ ΑΠΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

ΥΠΌ ΚΆΘΕ ΈΝΝΟΙΑ

Και ανακοινώνει την έναρξη της σχολικής χρονιάς κανονικά.

Με μέτρα προστασίας.

Τι μέτρα προστασίας..;

Μα φυσικά υποχρεωτική χρήση μασκών σε μαθητές και καθηγητές.

 

Και κάπου εδώ γελάσαμε όλοι.

ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ Η ΚΕΡΑΜΕΩΣ ΤΟ ΕΛΕΓΕ ΣΟΒΑΡΑ.

Δεν έκανε πλάκα.

Σοβαρά έλεγε ότι θα φοράνε τα πιτσιρίκια στο νηπιαγωγείο μάσκα.

ΣΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΦΙΛΕ.

Που δεν μπορείς να το πείσεις να φορέσει βρακί ξερωγω.

Που το κυνηγάς γύρω γύρω μια ώρα για να βάλει μπλούζα.

ΘΑ ΦΟΡΑΕΙ ΜΑΣΚΑ.

ΑΠΟΣΤΕΙΡΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΗ.

Οκέι.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΔΩ.

 

Και φυσικά ναι, και στις άλλες βαθμίδες.

Αλλά εδώ έρχεται το ωραίο.

Οι μάσκες υποχρεωτικές.

Η χορήγησή τους «ατομική ευθύνη».

Όχι.

Δεν θα παρέχονται δωρεάν.

Η υπουργάρα το ξεκαθάρισε.

Διότι πού να βρει το κράτος λεφτά για μάσκες..;

Το κράτος το πολύ πολύ να βρει 20 εκατομμύρια για τα ΜΜΕ,

ΠΟΥ ΘΑ ΛΕΝΕ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΝΑ ΒΑΖΟΥΝ ΜΑΣΚΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.

Αλλά όχι και λεφτά για δωρεάν μάσκες.

Κάπου όπα δηλαδή, ΑΥΤΑ ΜΟΝΟ ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΘΑ ΤΑ ΖΗΤΟΥΣΑΝ!!11! !! 1

 

Βέβαια, το ξεκαθάρισε η υπουργάρα για τις δωρεάν μάσκες.

Γιατί ο θεοδωρικάκος σήμερα (21.08) είπε ότι θα παρέχονται δωρεάν.

Αλλά μέχρι δύο ανά παιδί.

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΕΙΝΑΙ, ΟΠΟΙΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΑΣ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ.

 

Αυτά.

Παράλληλα βέβαια,

η πρόσληψη εκπαιδευτικών δεν κρίνεται απαραίτητη,

στα θρανία τα παιδιά θα κάθονται ανά δύο, όπως πάντα,

και τα τμήματα θα έχουν 25 μαθητές κανονικά.

Γιατί πού να βρεθούν λεφτά για actual μέτρα στην παιδεία..;

Είπαμε.

Λεφτά μόνο για ΜΜΕ και για τον Μεγάλο Περίγελο.

(Αλήθεια, καιρό έχουμε να ακούσουμε νέα από κει,

τι φάση, άρχισε να μικραίνει..;

Πάντως τα λεφτάκια εν μέσω πανδημίας δόθηκαν).

 

ΦΥΣΙΚΑ εδώ μιλάμε για το γελοίο κομμάτι την φοβερής κυβέρνησης – τσίρκο που έχουμε.

Αλλά υπάρχει και το άλλο πανηγύρι.

ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ.

Οι ψεκασμένοι γονείς.

Δηλαδή, το έχω πει πολλές φορές,

παράγουμε ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΒΛΑΚΕΙΑ ΑΠ’ ΟΣΗ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΕΤΑΒΟΛΙΣΟΥΜΕ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

 

Καταρχάς έχω πει πολλές φορές ότι

πριν αμολήσεις στον κόσμο τούτο παιδιά,

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΣΑΙ.

Να ξέρεις βασική βιολογία,

να ξέρεις δυο πράγματα από ψυχολογία,

δυο πράγματα από ανθρωπολογία,

ΓΕΝΙΚΑ ALL IN ALL ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟ ΧΑΡΤΙ

ΠΟΥ ΝΑ ΠΙΣΤΟΠΟΙΕΙ ΟΤΙ ΣΤΕΚΕΙΣ ΚΑΛΆ ΣΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΟΥ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΎΕΙΣ ΩΣ ΓΟΝΕΑΣ ΟΤΙ Ο ΠΟΝΟΔΟΝΤΟΣ ΠΕΡΝΆΕΙ ΜΕ ΞΕΜΆΤΙΑΣΜΑ ΞΕΡΩΓΩ.

 

Having made that clear,

ερχόμαστε στο επόμενο παρατράγουδο.

«Το παιδί μου δεν θα πάει με μάσκα στο σχολείο,

γιατί δεν πιστεύω στον κορονοϊό /

γιατί δεν πιστεύω ότι η μάσκα προστατεύει».

 

ΠΑΙΔΙΑ ΟΧΙ ΟΧΙ.

ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΣΩΣΤΑ.

Δεν υπάρχει «πιστεύω στον κορονοϊό».

Δεν είναι μάτι,

δεν είναι ζώδια,

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΥΛΗΣ

να «πιστεύετε» ή να «μην πιστεύετε».

Είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Σαν να λέμε «δεν πιστεύω ότι η γη γυρίζει».

(ΟΚΕΙ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΓΑΜΗΜΕΝΟΣ ΕΠΙΠΕΔΙΣΤΗΣ ΑΣ ΠΟΥΜΕ,

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ!)

 

Δεν έχω καταλάβει πώς εν έτει 2020

ο κάθε ψεκασμένος πατέρας και η κάθε ανίδεη μάνα,

μπορούν να λένε ΕΛΕΥΘΕΡΑ (στα πλαίσια κάποια «δημοκρατίας»

και κάποιας «ελευθερίας του λόγου» που ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ)

και ΔΗΜΟΣΙΑ ότι «εγώ θα στείλω το παιδί μου χωρίς μάσκα στο σχολείο» ΄

ή «εγώ δεν φοράω μάσκα στα παιδιά μου»

ή «καλύτερα να μην πάει σχολείο το παιδί μου αν είναι να φορέσει μάσκα».

Δεν έχω καταλάβει ΠΌΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, θα επέμβει η πρόνοια.

Δεν γίνεται να λες δημόσια και να προτρέπεις και άλλους γονείς

να μην στέλνουν τα παιδιά τους σχολείο.

Αν το παιδί λείψει από την υποχρεωτική εκπαίδευση επειδή

οι γονείς δεν θέλουν να φοράνε μάσκα, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΕΜΒΕΙ Η ΠΡΟΝΟΙΑ ΧΘΕΣ.

Δηλαδή, κάπου έχουμε μπλέξει την πούτσα με την βούρτσα.

 

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι:

Με το μητσοτακέϊκο που μπλέξαμε

(το οποίο κατά κύριο λόγο ψηφίστηκε από τους γονείς που αναφέρθηκαν παραπάνω)

κάθε απόπειρα κυβερνητικού σχεδιασμού θα αποτύχει παταγωδώς.

Δεν παίζει καμία ενημέρωση,

καμία ΣΟΒΑΡΗ ενημέρωση,

μπερδεύουν τον κόσμο

και αφήνουν πληροφορίες να πάνε και να έρχονται,

λες και είναι διαφημιστικά από πιτσαρίες.

ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΣΕ ΚΑΙΡΟ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ,

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΑΝΕΙ ΟΤΙ ΤΟΥ ΚΑΤΕΒΕΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ.

Και εμένα με πνίγει η μάσκα.

Και μου την δίνει να χαμογελάω σε ανθρώπους και να μην το βλέπουν

(οκει, αυτό είναι ψέμα, βασικά χαμογελάω σε σκυλιά).

Και με πνίγει στο λεωφορείο, στο αστικό, στο σούπερ μάρκετ.

ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ.

Είναι μια κατάσταση που πρέπει να αντιμετωπίσουμε με ψυχραιμία,

χωρίς πανικό και χωρίς να αρχίζουμε την επανάστασή μας τώρα.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΙΑΤΡΟΙ.

Και δεν θα γίνουμε.

ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΣΚΑΣΜΟ

και να μην αμολάμε την αποψάρα μας όπου ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ

και κυρίως ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ.

 

Υ.Γ.: από τις πιο ωραίες στιγμές της εβδομάδας

ήταν η εισαγγελική παρέμβαση για τους ψεκασμένους αμόρφωτους γονείς

που ήταν στο γκρούπ «Κανένα παιδί με μάσκα στο σχολείο».

Μια ομάδα που μέσα σε λίγες ώρες απέκτησε 26,6 χιλιάδες likes.

Παρενέβη εισαγγελέας.

Δημιουργήθηκε δικογραφία.

Θα μεσολαβήσει η δίωξη για εντοπισμό των διαχειριστών.

Και ειλικρινά ελπίζω και εύχομαι να υπάρχουν σοβαρές

(ΣΟΒΑΡΕΣ)

ποινικές κυρώσεις.

(στην οποία ομάδα, η φωτογραφία ήταν ένα παιδάκι, με μάσκα,

η οποία μάσκα έλεγε πάνω «I can’t breathe»

και από πίσω υπήρχε ελληνική σημαία.

Οκει, κιτς αισθητική και ψεκασμός ΠΑΡΕΑ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.)

 

Υ.Γ.2: πλέον είναι δεδομένο ότι

«η βλακεία δεν είναι αντιμετωπίσιμη» (Taburo Bota).

Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει.

Αλλά προσωπικά η μπουνιά στο μεσόφρυδο δεν μου φαίνεται κακή ιδεα.

Η Βάρκα

«Είναι παράξενες οι μέρες αυτές» είπα, και είπα να μην επεκταθώ για άλλη μία φορά με κείμενα δεξιά και αριστερά..

Ύστερα όμως νευρίασα..

Νευρίασα και οργίστηκα..

Οργίστηκα και στεναχωρήθηκα..

Γενικότερα, φημίζομαι για την αναισθησία μου..

Και αυτό το ξέρουν όλοι..

Γράφω πολλά πράγματα εκεί που δεν πιάνει μελάνι,

παράλληλα έχω και μια άγνοια κινδύνου..

Και αυτά τα δύο βοηθάνε στο να μην φοβάμαι διάφορες καταστάσεις,

που μπορεί και να έπρεπε εν μέρει..

Αυτές τις μέρες όμως, για κάποιες ώρες, φοβήθηκα..

Φοβήθηκα μήπως αυτό το ψυχάκι, που το λένε ερντογάν,

κάνει κάνα ντου κατά δω..

Και τρέχουμε και δε φτάνουμε..

Και ψάχνουμε βάρκες όλοι μαζί για να φύγουμε..

Και δεν είναι ότι φοβήθηκα για εμένα..

Είναι ότι φοβήθηκα για αγαπημένα πρόσωπα..

Που σε μία ενδεχόμενη επιστράτευση, δυστυχώς θα πήγαιναν εκεί..

[Δυστυχώς..

Θα πήγαιναν να πολεμήσουν για μια «πατρίδα»..

Για ποια «πατρίδα» αλήθεια;

Και γιατί..;

Αυτό όμως είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα..]

Φοβήθηκα λοιπόν για λίγο..

Εν τέλει μου πέρασε..

Και μου πέρασε και γρήγορα..

Δεν είναι ωραίο αίσθημα ο φόβος..

Διαπίστωσα όμως κάτι..

Ο φόβος δεν σε κάνει να μισείς κανέναν..

Όσο φοβόμουν και σκεφτόμουν διάφορα αρνητικά,

τόσο έλεγα «μα αυτοί οι άνθρωποι είναι εκεί σαν τα ζώα και περιμένουν να πεθάνουν..»

Ούτε για μία στιγμή δεν ευχήθηκα κάτι κακό γι’ αυτούς..

Ούτε για μία στιγμή δεν είπα (έστω από μέσα μου): «ΝΑ ΠΑΝΕ ΌΛΟΙ ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥΣ!!»..

Γιατί..;

Γιατί κανένας φόβος δε σε κάνει ποτέ να ξεχνάς ότι είσαι Άνθρωπος..

(Αν είσαι..

Γιατί δεν είναι όλοι)..

Και όσο τα σκεφτόμουν αυτά, γύριζε στο κεφάλι μου και ο στίχος:

«Δεν είμαι άνθρωπος του μίσους. Με ενδιαφέρει η αλληλεγγύη, η κατανόηση το ήθος..»

(https://www.youtube.com/watch?v=BYzlNuV2h_E )

Έχοντας διώξει λοιπόν τον φόβο, παρακολουθούσα τα τεκταινόμενα δεξιά και αριστερά..

Και έπεσα πάνω σε ένα βιντεάκι που με εξόργισε..

Δε θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να έχει ευχηθεί για άνθρωπο

να πεθάνει με βίαιο και αργό τρόπο..

Γι’ αυτόν όμως το ευχήθηκα..

Εν ολίγοις το βιντεάκι (το οποίο έχει παίξει πάρα πολύ) δείχνει μία βάρκα με κόσμο..

Τα περισσότερα μέσα είναι παιδιά..

Και γυναίκες..

Και προσπαθεί να πιάσει λιμάνι..

Και είναι ένας παπάρας σκατάνθρωπος στην αποβάθρα,

που βλέποντας μία έγκυο γυναίκα ωρύεται:

«Να μην ήσουν γκαστρωμένη μωρή. Κουνέλες.

Ξεκωλιάρα. Είσαι γκαστρωμένη, στ’ αρχίδια μας!

Εμείς σε γαμήσαμε..;»

Και αλήθεια, δεν έχω εξοργιστεί τόσο πολύ τον τελευταίο καιρό.

Διαβάζω και βλέπω πολλά.

Αλλά αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Αυτό και οι γύρω του.

Που γελούσαν.

Που τους φάνηκε τόσο γαμημένα αστείο αυτό που είπε ένας ΜΑΛΑΚΑΣ.

Ένας ΜΑΛΑΚΑΣ που αν ήμασταν Άνθρωποι θα τον βάζαμε σε μια βάρκα.

Και θα τον αφήναμε να πάει όπου τον βγάλει το κύμα.

Και αυτόν και όσους γελούσαν με αυτά που έλεγε.

Θα τον βάζαμε Φλεβάρη μήνα σε μια βάρκα

και αν τον αγαπούσε ο θεός ας τον έσωζε.

Στη θέση του (και στο σπίτι του) θα βάζαμε μια οικογένεια ανθρώπων που σώθηκε.

Ιδανικά αυτή τη «σκύλα που γκαστρώθηκε»..

Και έβλεπα το βίντεο.

Ξανά και ξανά.

Και έλεγα από μέσα μου ότι «δεν παίζει ρε φίλε αυτό που βλέπεις, όχι, είναι ιδέα σου..»

Δεν ήταν όμως ιδέα μου.

Έγινε.

Έγινε από κάποιον, ο οποίο κατά πάσα πιθανότητα, είναι «καλός χριστιανός»..

Και ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα, χθες ξεκίνησε να νηστεύει..

Και πάει στην εκκλησία..

Και μεταλαμβάνει..

Και κάνει σταυρό..

Ξέρετε, εκείνον τον μεγάλο τον σταυρό..

Που τους χωράει όλους..

Αρκεί να μην είναι πρόσφυγες, γκέι, μετανάστες, «λαθροπίθηκοι», έγκυες, γυναίκες και τα σχετικά.

Αυτός κάνει το σταυρό του και πάει και κοιμάται ήσυχος.

Γιατί αυτός τον κάνει, άλλοι τον κουβαλάνε.

Γιατί το να κουβαλάς τα παιδιά σου στη βάρκα μέχρι εδώ, σταυρός είναι.

Και μάλιστα μεγάλος.

Έγινε λοιπόν..

Και έγινε από κάποιον που κατά πάσα πιθανότητα είναι και κατά των εκτρώσεων..

Το «αγέννητο παιδί» πρέπει να προστατευτεί.

ΑΡΚΕΙ να είναι (α) ελληνάκι, (β) στην ελλάδα, (γ) στη στεριά, όχι σε καμια βάρκα..

Και ναι, οργίστηκα.

Και ναι, ευχήθηκα γι’ αυτόν τα χειρότερα.

Τα πολύ χειρότερα όμως.

Χωρίς γιατί και πώς.

ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ.

Γιατί δεν χωράει εδώ.

Γιατί κάποιος με τέτοιο μίσος μέσα του μόνο επικίνδυνος μπορεί να είναι.

Και για να κλείνουμε σιγά σιγά..

Μιλάμε για ανθρώπους..

Μιλάμε για ψυχές στοιβαγμένες στα σύνορα..

Ψυχές στοιβαγμένες στα camps..

Μιλάμε για παιδιά κυρίως..

Και μιλάμε για όλα αυτά χωρίς να αντιλαμβανόμαστε

ότι είμαστε στην ίδια μοίρα με αυτούς τους ανθρώπους..

Στη θέση τους θα μπορούσαμε να είμαστε..

Στη θέση τους ήμασταν..

Δεν γίνεται να ξεχάσαμε.

Δεν γίνεται να ξεχάσαμε ότι οι παππούδες μας ήταν πρόσφυγες

(ναι, χωρίς χαρτιά, χωρίς πατρίδα, χωρίς ελπίδα)..

Δεν γίνεται να ξεχάσαμε ότι οι γονείς μας ήταν μετανάστες..

(πάλι χωρίς χαρτιά πολλοί, πάλι χωρίς πατρίδα, πάλι χωρίς ελπίδα)..

Μια ζωή οι έλληνες έφευγαν..

Για ένα καλύτερο αύριο..
Για ένα καλύτερο σήμερα..

Μια ζωή..

Και δεν ήταν παναγίες εκεί που πήγαιναν..

(Αλλά ποιος τα θυμάται αυτά,

ποιος τα διαβάζει..;)

Δεν γίνεται να είμαστε ρατσιστές.

Ειδικά με ανθρώπους που δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε.

ΝΑΙ, Ο ΠΑΠΑΡΑΣ ΕΙΠΑΜΕ. ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗ ΒΑΡΚΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΆΟΛΟ.

Οι άνθρωποι όμως οι άλλοι, δε μας φταίνε σε τίποτα.

Ανοιχτά σύνορα θέλουν.

Ούτε να μας εξισλαμίσουν, ούτε τίποτα.

Να φύγουν θέλουν.

Όσο πιο μακριά γίνεται..

Και να μην ξαναγυρίσουν..

Αυτό θέλουν..

Και αυτή τη στιγμή είναι άνθρωποι που δεν έχουνε τίποτα..

Δεν έχουνε χαρτιά..

Δεν έχουνε πατρίδα..

Δεν έχουνε ελπίδα..

Αποστολή κειμένων στο: greekdafni@gmail.com

Υ.Γ.: εκεί που ήθελα να καταλήξω, είναι ότι το μίσος δεν έχει σχέση με τον φόβο.

Αν είσαι ένας γαμημένος μισάνθρωπος, ο φόβος δεν είναι άλλοθι.

Το μίσος είναι επικίνδυνο πράγμα..

Και αφήνω και αυτό εδώ:

(https://www.youtube.com/watch?v=RFzVjlzqKDA )

«Είναι το μίσος παράξενα φτιαγμένο,

αχόρταγο κομπλεξικό και ξυρισμένο..

[…]

έχει επίσημη καρέκλα σε πολεμικές εντάσεις..

Και τιμά ιδιαιτέρως τις παρελάσεις..

Βαθιά θρησκευόμενο, δηλαδή στείρο

Με το σταυρό στο χέρι και ευχές από τον κλήρο

Γαλουχήθηκε ναζιστικά και αζήμια

Και δεν χάνει συγκεντρώσεις για τα Ίμια

Είναι το μίσος που συναντάμε στους ανθρώπους

Σέρνεται ύπουλα και πάντα βρίσκει τρόπους

Ανεβαίνει αγκαλιά με πολιτικούς δυνάστες

Και σκοτώνει μουσικούς και μετανάστες..»

Υ.Γ.2: Για όσους θέλουν να λέγονται Άνθρωποι..

Ο Λειβαδίτης ένα φεγγάρι φορέθηκε πολύ..

Πολύ από διάφορους που απλά τον αναπαρήγαγαν χωρίς να καταλαβαίνουν..

Εδώ όμως, ταιριάζει..

«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.

Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα

ματώσουν απ’ τις φωνές

το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες — μα ούτε βήμα πίσω.

[…]

Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.

[…]

Δεν έχεις καιρό

δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου

αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.»

Όνειρα στο Camp - Μέρος 2ο

Κάπου ανάμεσα στις πολλές βλακείες των περασμένων ετών, έκανα την ομορφότερη..

«Έμπλεξα» με έναν υπέροχο άνθρωπο..

Ο οποίος μου έδωσε και μου έμαθε πολλά..

Ένα από αυτά είναι για τα «προσωπικά τάματα»..

Εκείνα, τα χωρίς θρησκευτικά όρια..

Και τα χωρίς θρησκευτικό χαρακτήρα..

Εκείνα που κάνεις για την πάρτη σου και μόνο..

Για τους λόγους που θες και μόνο..

Όποτε νιώθεις ότι «πρέπει»..

Κάπως έτσι βρέθηκα να τριγυρνάω σε camps και ξενώνες φιλοξενίας προσφύγων..

Και κάπως έτσι έμαθα πράγματα που κανένα σχολείο δεν πρόκειται να διδάξει ποτέ..

Και αλήθεια, δεν ξέρω πώς μπορούν να χωρέσουν αυτά σε ένα κείμενο..

Και αν έχει και κάποια σημασία..

Τελευταία φορά ήμουν σε μία δομή φιλοξενίας με παιδιά από το αφγανιστάν..

Δεκαπέντε έως δεκαοχτώ χρονών..

Αγόρια..

Και αλήθεια, ποτέ δε θα ξεχάσω τα παιδιά..

Όλα αυτά τα παιδιά..

Σε όλες τις δομές που έχω πάει..

Το τι πέρασαν αυτά τα παιδιά..

Το τι έζησαν αυτά τα παιδιά..

Το τι ζούνε ακόμα αυτά τα παιδιά..

 

Πρόσφατα διάβασα για «γονείς» σε κάποιο μέρος της ελλάδας που δεν θέλουν να στείλουν τα παιδιά τους σχολείο, γιατί η τάξη θα φιλοξενεί τα απογεύματα «ξένους»..

Στη δομή τα παιδιά από το αφγανιστάν ήταν ενθουσιασμένα που θα ξεκινούσαν σχολείο..

Φαντάσου να είσαι παιδί..

Να έχεις φύγει από τη χώρα σου, γιατί έχει πόλεμο..

Να κινδυνεύεις..

Να μην έχεις μια οικογένεια μαζί..

Είτε γιατί δε ζει..

Είτε γιατί δεν έφυγε..

Είτε γιατί χάθηκε..

Είτε γιατί χαθήκατε..

Να είσαι σε μια δομή φιλοξενίας..

Και να περιμένεις πώς και πώς να πας σχολείο..

Να λάμπει το πρόσωπό σου..

Να διαλέγεις τα ρούχα σου, να φτιάχνεις τα μαλλιά σου, να κάνεις επανάληψη τα όποια ελληνικά ξέρεις, να χτυπάει η καρδιά σου πιο γρήγορα γιατί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα πας σχολείο..

Να ρωτάς τις λειτουργούς αν θα κάνεις φίλους..

Και αν θα βρεις κοπέλα..

Και φαντάσου να πας στο σχολείο..

Και να είναι άδειο..

Γιατί οι γονείς φοβούνται..

Ή ακόμα χειρότερα..

Να είναι γεμάτο..

Γεμάτο από γονείς που έχουν έρθει για να διαμαρτυρηθούνε..

Αλήθεια..

Πώς θα ένιωθες..;

Ή πώς θα ένιωθε το παιδί σου..;

Και αλήθεια, ποιος θα εξηγήσει σε αυτά τα παιδιά γιατί γίνεται όλο αυτό..;

Ποιος θα τους πει ότι «όπου και να πάτε, θα σας θεωρούν ξένους»..;

Η δομή αυτή ήταν εξαιρετική..

Οι υποδομές της..

Το προσωπικό της..

Τα άτομα που στεγάζονταν εκεί..

Παιδιά..

Παιδιά που είχαν έρθει από ένα μακρινό αφγανιστάν..

Και που μέρα με την ημέρα προσπαθούν για ένα καλύτερο αύριο..

Παιδιά που περιμένουν να πάνε σχολείο..

(και αλήθεια, πόσα παιδιά στη δύση ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ και ΑΝΥΠΟΜΟΝΟΥΝ να πάνε σχολείο;)

Παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς γονείς..

Χωρίς χαρτιά..

Χωρίς πατρίδα..

Παιδιά..

Παιδιά με ελπίδες..

Παιδιά με ανησυχίες..

Με άγχη..

Με φόβους..

Παιδιά που μεγαλώνουν με όνειρα..

Όνειρα στεγασμένα σε μια δομή..

Ή σε ένα camp..

(γιατί δεν είναι όλοι οι πρόσφυγες τόσο «τυχεροί»)…

Δεν είναι εύκολο να είσαι σε τέτοια μέρη..

Και δεν ξέρω αν συνηθίζεται ποτέ..

Δεν είναι εύκολο να ακούς τις ιστορίες τόσων ανθρώπων..

Πώς έφυγαν από τις χώρες τους, πώς χάθηκαν, πώς σώθηκαν..

Πώς τους φέρθηκαν..

Όχι, δεν είναι εύκολο..

Είναι όμως μάθημα..

Γιατί μπορεί να μην μάθεις τίποτα άλλο,

αλλά θα μάθεις να είσαι Άνθρωπος.

Διότι αυτό έχει ανάγκη ο κόσμος.

Ανθρώπους.

Από αυτούς που μιλάνε λιγότερο..

Και βοηθάνε περισσότερο..

Και μια μέρα σε ένα τέτοιο χώρο θα σε κάνει σίγουρα λίγο περισσότερο Άνθρωπο..

Ή λίγο καλύτερο Άνθρωπο..

Υ.Γ.: Οι φωτογραφίες είναι από τη δομή..

Οι τοίχοι ήταν γεμάτοι ζωγραφιές.. 

Γεμάτοι χρώματα.. 

Ζωγραφιές παιδιών που έζησαν έναν κόσμο μουντό, ψυχρό και μαύρο.. 

Γιατί ξέρουν να βλέπουν το καλό..

Και να ελπίζουν για έναν κόσμο γεμάτο χρώματα.. 

Αποστολή κειμένων στο: greekdafni@gmail.com

Όνειρα στο camp

Για την εμπειρία μου στο checkpoint έχω ξαναπεί..

Και θα ξαναπώ..

Πολλές φορές..

Είναι μεγάλο μάθημα..

Πριν από κάποιους μήνες άνοιξε το προσφυγικό πρόγραμμα..

Αρχίσαμε να πηγαίνουμε στα camps με τους πρόσφυγες..

Μία από τις επισκέψεις μου ήταν σε ένα camp στο Κιλκίς..

Οι ξενώνες φιλοξενούσαν πρόσφυγες από αφρική..

Σιέρα Λεόνε,

Γκάνα,

Γκάμπια,

Μαλί..

και κανα δύο ακόμα..

Δεν θυμάμαι ακριβώς και δεν έχει και σημασία..

Ήταν 32 παιδιά..

14-17 χρονών περίπου..

Όταν ενηλικιώνονταν έπρεπε να φύγουν από εκεί..

Καιρού επιτρέποντος, η ενημέρωση έγινε έξω, στα γρασίδια..

Όπου όλοι κάναμε έναν κύκλο και μιλήσαμε για τα ΣΜΝ..

Χωρίς ντροπές..

Χωρίς να κρυβόμαστε.. 

Πρώτη φορά διακόψαμε ενημέρωση γιατί δεν μας έφτανε ο χρόνος..

Πρώτη φορά είδα κόσμο να μας ακούει με τόσο μεγάλη προσοχή..

Πρώτη φορά είδα μουσουλμάνους να ρωτάνε τόσα πράγματα χωρίς κανένα ταμπού και καμία ντροπή..

Τίποτα όμως  συγκλονιστικό μέχρι εδώ..

Η ενημέρωση κυλούσε μια χαρά,

με έναν τέλειο μεταφραστή..

Έως ότου αρχίσαμε να εξετάζουμε τον κόσμο..

Ο μεταφραστής μας έλεγε διάφορα για τα παιδιά..

Πώς έφτασαν εδώ,

πώς περνάνε την μέρα τους στο camp..

τι θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν..

δάσκαλοι, γιατροί, ποδοσφαιριστές..

Ένα παιδί ρώτησε τα πάντα για την διαδικασία..

Επειδή ήθελε να γίνει γιατρός..

Κάποιος άλλος ρώτησε τα πάντα για να έχει να τα λέει σε άλλο κόσμο..

Επειδή ήθελε να γίνει δάσκαλος..

Ο μεταφραστής μας έλεγε διάφορες λεπτομέρειες για τα παιδιά..

Την καθημερινότητά τους..

Σε κάποια φάση όμως μας είπε κάτι που μας άφησε άφωνους..

«Τα παιδιά κάνουν γυμναστική..

Παίζουν μπάσκετ, ποδόσφαιρο, τρέχουν πάνω κάτω..

Τα περισσότερα γυρνάνε ζαλισμένα το μεσημέρι..

Από ηλίαση, αφυδατώνονται..

Γιατί τα παιδιά αυτά  δεν έχουν μάθει να πίνουν νερό».

Τα παιδιά αυτά δεν έχουν μάθει να πίνουν νερό.

Να πίνουν νερό.

Αυτή η φράση από τότε ηχεί στα αυτιά μου ξανά και ξανά..

Όλοι μας κάποτε έχουμε δει διαφημίσεις, καμπάνιες κλπ..

Για τα παιδιά στην αφρική..

Που πεινάνε..

Που δεν έχουν πόσιμο νερό..

Που περπατάνε χιλιόμετρα μέχρι να βρούνε νερό..

Όλοι μας.

Όλοι μας το έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας.

- Θέλω να πιστεύω -

Αλλά ξαφνικά, έρχεται η ώρα που το συνειδητοποιείς..

Εμείς μπορεί να μην μάθαμε γερμανικά..

Να μην μάθαμε πιάνο..

Να μην μάθαμε αναρρίχηση..

Τα παιδιά όμως αυτά δεν έμαθαν να πίνουν νερό.

Και ως ανθρωπότητα, έχουμε αποτύχει.

Παταγωδώς.

Έβλεπες τα παιδιά αυτά..

Να έχουν έρθει από εμφύλιο..

Να είναι σε ένα camp..

Να γελάνε, να παίζουν, να αθλούνται..

Να έχουν όνειρα..

Γιατί κάθε παιδί έχει όνειρα..

Παιδιά που δεν ξέρεις πώς ήρθαν εδώ.

Αλλά αναγκάζονται να ζήσουν μια πραγματικότητα που δεν αξίζει σε κανέναν.

Σε κανέναν άνθρωπο.

Πόσω μάλλον σε ένα παιδί.

Οι Social Waste τα έχουν πει με μεγάλη επιτυχία..

«Και τώρα ξέχνα τα όλα και πες

Ότι γεννήθηκες στο Μαρακές

Στη Σιέρα Λεόνε και τη Λιβερία,

Τη Σενεγάλη, τη Μαυριτανία

Όχι δεν ήταν σε νοσοκομείο,

Ούτε και πήγες ποτέ σε σχολείο

Δεν πήρες παιχνίδια από πολυκατάστημα

Ούτε θα ζεις για μεγάλο διάστημα

50 χρόνια το πολύ-πολύ,

Αν η ζωή είναι μαζί σου καλή

Κι αν φυσικά δε σου τύχουν προβλήματα

Όπως εμφύλιοι και πραξικοπήματα

Αν συνηθίσεις σε βίο αυτάρκη

Κι αν δε σου τύχει να πέσεις σε νάρκη

Τότε θα είσαι απ' τους τυχερούς

Και απ' τους οργανισμούς τους γερούς»

Δεν ξέρω και τι άλλο πρέπει να γράψω..

Αλλά αυτό το camp ήταν μια αφορμή να ταρακουνηθώ.

Να προσπαθήσω να βοηθήσω.

Να προσπαθήσω να γίνω καλύτερος άνθρωπος.

Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.

Και δεν θα έπρεπε.

Τέτοια προβλήματα δεν λύνονται έτσι.

Αλλά ώρες ώρες η όποια βοήθεια,

από οποιοδήποτε πόστο,

μπορεί να ανακουφίσει..

μπορεί να βοηθήσει ένα παιδί,

να έρθει μισό βήμα πιο κοντά στο να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα..

«γιατί αν γλιτώσει το παιδί,

υπάρχει ελπίδα..»

https://www.youtube.com/watch?v=Ky8PCbJCfxQ

Αποστολή κειμένων: greekdafni@gmail.com

Προσφυγάκια

Δεν τα πάω καλά με τα παιδιά..

Ποτέ δεν τα πήγαινα..

Νομίζω ότι είναι ωραία για κάνα διωράκι..

Αλλά μέχρι εκεί..

Κοινώς..

Τα ξένα παιδιά είναι μια χαρά..

Αρκεί να μην έχω δικά μου..

Από την άλλη κάποιοι λένε ότι «δεν ήρθε ακόμα η ώρα μου»..

Ότι θα χτυπήσει το βιολογικό μου ρολόι..

Θα έρθει το μητρικό ένστικτο..

Υπενθυμίζω βέβαια σε όλους ότι και η Μήδεια πιθανότατα είχε κάποιο μητρικό ενστικτο..

Και όλοι ξέρουμε πώς κατέληξε..

Βλέπω κατά καιρούς παιδιά..

Έχω κρατήσει παιδιά..

Βλέπω και αντιδράσεις για παιδιά..

Κυρίως για παιδιά προσφύγων..

Ή για παιδιά Ρομά..

Αλλά κυρίως για παιδιά προσφύγων..

Να μην τα θέλουν..

Να μην τα θέλουν στο σχολείο

(οι καλοί, έλληνες, μπατριώτες, ορθόδοξοι τις κυριακές πριν το γήπεδο, αλάθητοι γονείς)..

Να μην τα θέλουν στους παιδότοπους..

Να μην τα θέλουν στα πάρκα..

Αλήθεια, ποιος είναι αυτός που δεν θέλει ένα παιδάκι;

Ποιος φοβάται ένα παιδάκι;

Ποιος «σιχαίνεται» ένα παιδάκι;

Ποιος έχει πρόβλημα το παιδί του να παίζει με ένα ξένης υπηκοότητας παιδάκι;

Είμαι στο λεωφορείο..

Και είναι ένα προσφυγάκι με τους γονείς του..

Είναι δεν είναι ενός έτους..

Χαμογελάει σε όλους..

Βγάζει ήχους..

Γελάει..

Φωνάζει χαρούμενο..

Οι υπόλοιποι επιβάτες του χαμογελάνε..

Του γελάνε..

Έρχονται οι ξένοι και μας κλέβουν τα χαμόγελα..

Την αγάπη..

Τις καρδιές..

Ναι..

Αν δεν έχεις καρδιά, δεν μπορεί να στην κλέψει..

Μπορείς να συνεχίσεις να «μην θες τα προσφυγόπουλα»..

Γιατί εσύ είσαι καλύτερος..

Γιατί εσύ (από τύχη) ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ δεν είσαι πρόσφυγας..

Μακάρι να μην είσαι ποτέ..

Μακάρι να μην γίνεις ποτέ..

Αν πάλι είσαι από αυτούς που «φοβούνται μήπως αυτά τα ξένα κολλήσουν τα δικά μου με τις αρρώστιες τους», ίσως να πρέπει να γίνεις πρόσφυγας..

Να δεις..

Να δεις πώς είναι να μην θέλουν εσένα..

Και το παιδάκι σου..

Υ.Γ.: Το λένε οι Στίχοιμα.. με μεγάλη επιτυχία..

Μεγάλη συμβουλή για κάθε γονέα «Που θέλει να λέγεται Άνθρωπος»

(με το «Α» κεφαλαίο, σε κύκλο ή χωρίς.. τα έχουμε ξαναπεί αυτά)

«Μάθε το παιδί σου ν’ αγαπά τον μετανάστη»

https://www.youtube.com/watch?v=mi1uh0KAcm0 

Υ.Γ.2: Το άρθρο αυτό ανέβηκε πρώτη φορά στο blog του Άκυ:

http://akysmitsoulis.blogspot.com/2018/10/blog-post_18.html?q=%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%AC%CE%BA%CE%B9%CE%B1

Αποστολή κειμένων στο: 

greekdafni@gmail.com