Πασχαλινό Placebo

(το κείμενο ενός πολύ καλού φίλου..)

Τμήμα του χειμάρρου των σκέψεων που με κατακλύζουν σήμερα.

Χριστός Ανέστη; Ε, μαγκιά του!

(..) Μήπως το ψυχολογικό τραύμα δεν υπήρχε εξαρχής και γω απλά φταίω που αισθάνομαι έτσι; Μήπως πιστεύω ότι έχω αυτό το τραύμα ώστε να μπορέσω να δικαιολογήσω το άγχος και την θλίψη που αισθάνομαι τώρα; Μήπως το έχω κάνει καραμέλα; Όχι όχι δεν μπορεί να είναι αυτό, η ψυχολόγος μου είπε ότι αυτό που αισθάνομαι είναι όντως τραύμα.

Δεν υπάρχει αρκετό αλκοόλ. Κανένας δεν πίνει πέρα από μένα και τον αλκοολικό θείο μου που ήρθε επίσκεψη. Ίσως δεν έπρεπε να πιω χθες το βράδυ για να έχω αλκοόλ σήμερα. Μόνο έτσι οι οικογενειακές συγκεντρώσεις και οι γιορτές μπορούν να γίνουν υποφερτές. Έπρεπε να πάρω άλλο ένα μπουκάλι κρασί.

Οι υπόλοιποι περνάνε όντως καλά ή όλοι υποκρίνονται ότι όλα είναι καλά και παίζουν τον ρόλο τους στο θέατρο της ευτυχισμένης οικογένειας? ίσως φοβούνται πως αν φέρουν πάλι στο προσκήνιο τα συναισθήματα τους να χαλάσουν αυτό το τέλειο ψέμα που δημιούργησαν για αυτές τις μέρες, το placebo τους.

Ίσως δεν έχω ξεπεράσει το παρελθόν ή ίσως μπορεί, πολύ απλά, τέτοιες καταστάσεις να ενεργοποιούν ένα μηχανισμό αντιμετώπισης που είναι κατάλοιπο από τοτε που το χρειαζομουν πραγματικά. Μια μέρα είναι θα περάσει.

Τώρα με ρωτάνε "γιατί δεν μιλάς;" "Γιατί είσαι τόσο αντιδραστικός; " "Σταμάτα να εκνευρίζεσαι! Έλεος πια!" "Μια ζωή έτσι είσαι". Τους καταλαβαίνω, ίσως αν ήμουν στη θέση τους και αν είχα τα δικά τους βιώματα να ρωτούσα και να έλεγα τα ίδια πράγματα...

Νιώθω σχεδόν τύψεις που δεν μπορώ να περάσω καλά, όχι όμορφα, απλά καλά! Νιώθω τύψεις που δεν μπορώ να γίνω και 'γω αυτός ο γιος/αδερφός/ανιψιός/εγγονός που είναι χαρισματικός και αγαπά την οικογένειά του και είναι η ψυχή των ήμερων. Ίσως φταίω εγώ που δεν μπορώ να αισθανθώ τους δεσμούς αυτής της οικογένειας. Ίσως ακόμη δεν μπορώ να συγχωρήσω, ίσως ακόμη δεν μπορώ να προχωρήσω. Ή μάλλον, το να βρίσκομαι σε αυτό το περιβάλλον τώρα να με κάνει να σκέφτομαι όλα αυτά τα πράγματα επειδή είμαι στρεσαρισμένος.

Άνοιξα και πάλι αυτή την πόρτα που οδηγεί σε ένα περίεργο σημείο του εγκεφάλου μου. Μπήκα σε αυτή τη λούπα σκέψης και συναισθημάτων τα οποία κατέκλυζαν την σκέψη μου από παιδί. Δεν ξέρω, ίσως φταίει και ο εγκλεισμός.

Ίσως η καλύτερη επιλογή για σήμερα θα ήταν να γίνω σκουπίδι από το αλκοόλ να μην αισθανθώ τίποτα για ακόμη μια φορά και να αράξω με τον αλκοολικό θείο μου.

Ναι, ίσως έπρεπε να αγοράσω μια τεκίλα τελικά.

Αποστολή κειμένων στο: greekdafni@gmail.com

Αχ..
Δεν ξέρεις πόσο σε νιώθω..
Όλο αυτό με τις προσδοκίες..
Όλο αυτό με τα placebo.. 
Όλο αυτό που δε χωράς πουθενά..
Πόσες φορές τα σκέφτομαι και εγώ.. 
Κάθε χρόνο..
Σε κάθε σύναξη..
Και τι να σου κάνει και η τεκίλα..;
Bourbon να πίνεις, δεν κάνει μεθύσι ;)
Όσο για το στρες των ημερών..
Το καλό του εγκλεισμού..
Γλιτώσαμε από μεγάλα τραπέζια με θείους και θείες, ξαδέρφια, συννυφάδες, συγκούμπαρους, παρακούμπαρους.. 
Και έγινε η κατάσταση πιο διαχειρίσιμη (ψυχολογικά, βεβαίως βεβαίως)..
Υπομονή..
Αλκοόλ..
Και μια μέρα είναι, θα περάσει, ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΠΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ <3 

New Age Πρωτοχριστιανοί - Καραντίνα Edition

Ημερολόγιο καραντίνας αυτοπεριορισμού ημέρα ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΛΕΟΝ.

Μπήκαμε αισίως στην Μεγάλη Εβδομάδα,

συνεχίζουμε να είμαστε σε κατ’ οίκον περιορισμό,

και έχω βάσιμες υποψίες ότι θα μας ξεχάσουν έτσι,

δε θα μας ξαναβγάλουν στον έξω κόσμο..

Με τον καιρό θα πάθουμε και κάτι σε «Σύνδρομο της Στοκχόλμης»,

δε θα θέλουμε να βγούμε παραέξω.

Θα το συνηθίσουμε.

Οι καναπέδες πλέον στα σπίτια πρέπει να έχουν κάνει γούβα από τον κώλο μας,

θα κατέβουν και σε διαμαρτυρία σύντομα.

Καναπέδες και σκύλοι.

ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΟΝΤΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΣΚΥΛΟΥΣ ΣΤΗ ΒΟΛΤΑ.

Και καθημερινή συνήθεια πλέον, έχε γίνει ο Χαρδαλιάς (σιχαίνομαι)..

Σήμερα λοιπόν, το τελευταίο που ανακοίνωσε,

ήταν το κλείσιμο των νεκροταφείων την Μεγάλη Παρασκευή.

Ναι;

Ναι!

Αμ δε!

Οι χριστιανοί έχουν ξεφύγει προς πάσα κατεύθυνση!

ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ.

Τα έχουν βάλει με την κυβέρνηση (την οποία ΑΥΤΟΙ ΨΗΦΙΣΑΝ

γιατί ο τσίπρας ήταν άθεος – το θυμόμαστε όλοι αυτό, ε;)

γιατί δεν τους άφησε να πάνε στην εκκλησία και να γλείφουν κουταλάκια

και να πάνε στα νεκροταφεία ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ.

Και καλούν σε μαζικές διαμαρτυρίες.

Να ξεχυθούνε όλοι στους δρόμους.

Να πάνε ομαδικά.

Ομαδικά.

Μεγάλη Παρασκευή.

ΕΙΔΙΚΑ.

Λες και χάθηκαν οι μέρες.

Λες και δεν μπορούν να πάνε άλλη μέρα.

Να ξεκαθαρίσω κάτι:

δέχομαι ότι ο κόσμος πρέπει να πενθεί τους νεκρούς του και να τους τιμάει με όποιο τρόπο νομίζει.

Αλλά κάπου ώπα!

Υπάρχουν οι χριστιανοί.

Και υπάρχουν και οι χριστιανοταλιμπάν.

Και ειδικά από τους δεύτερους, έχουμε γεμίσει!

Πάντα είχαμε, αλλά τώρα έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι!

Την είδαν πρωτοχριστιανοί.

Οσιομάρτυρες.

Και δεν ξερωγω τι άλλο.

Αντίσταση απέναντι στη μασονία που μας κυβερνά!

Και έχουν και τρομερά επιχειρήματα, έτσι;

«Τα σουπερμάρκετ είναι ανοιχτά, αλλά οι ναοί και τα νεκροταφεία κλειστά».

Μιλάμε για ΤΕΤΟΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ.

Να μην μπορούμε να ξεχωρίσουμε πλέον τη βούρτσα από την πούτσα!

Λες και μόνο αυτοί είναι πιστοί.

Λες και μόνο αυτοί στερούνται την πίστη τους.

Και στην τελική λες και θα πάθουν κάτι αν κάνουν λίγη υπομονή.

ΟΠΩΣ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ.

Γιατί, είναι και οι άλλοι.

Αυτοί που κάνουν υπομονή.

Που πιστεύουν σπίτι τους.

Ήσυχα και ωραία.

Που δεν μας ζαλίζουν τον έρωτα (για να μην πω κάτι χειρότερο)

και που φυσικά δεν είναι λιγότερο θρήσκοι από τους άλλους.

Και για να τελειώνουμε πλέον με το θέμα:

ΌΧΙ, όταν είσαι βλαμμένος και κάνεις παπαριές, μια χαρά θα ασκούμε κριτική στην πίστη σου.

Γιατί εξαιτίας σου πιθανώς θα δούμε τον ήλιο και τον έξω κόσμο κατά τον αύγουστο.

Η πίστη είναι κάτι προσωπικό.

Κάτι που βοηθάει πολλούς ανθρώπους σε δύσκολες στιγμές.

Και με την πίστη σου δεν τα έχει βάλει κανείς.

Τα έχουμε βάλει με την ΔΙΚΗ ΣΟΥ επικινδυνότητα.

Με την ΔΙΚΗ ΣΟΥ ανευθυνότητα.

Και στην τελική με την ΔΙΚΗ ΣΟΥ αμορφωσιά.

Διότι εξαιτίας αυτών, όλοι οι υπόλοιποι -μη χριστιανοταλιμπάν- πιστοί,

θα στερηθούν πολλά περισσότερα.

Μείνε λοιπόν μέσα, μπας και βγούμε καμία μέρα όλοι οι υπόλοιποι.

Δε θα γίνεις ούτε ήρωας, ούτε άγιος, αν εν μέσω καραντίνας πας και γλείφεις το ίδιο κουτάλι με άλλους 100!

Το πολύ πολύ, να γίνεις μακαρίτης!

Αποστολή κειμένων στο: greekdafni@gmail.com

Υ.Γ.: Το πιστεύω (αλήθεια το πιστεύω) ότι μερικοί δεν θα έπρεπε να βγουν από τα σπίτια, ούτε μετά τη λήξη όλου αυτού. Σε φαση: καλούσες στο Facebook κόσμο να πάει να μεταλάβει εν μέσω πανδημίας; Έδινες συγχαρητήρια στον τράγο που κοινωνούσε κόσμο εν μέσω πανδημίας; ΜΕΙΝΕ ΣΠΙΤΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2025 ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΝ ΣΤΡΩΣΕΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ.