Κανονικοποίηση

Και εν όψει νέας δεκαετίας (2020 στα σκαριά), ζούμε εμείς εδώ σύγχρονη χούντα..

Ή μεσαίωνα, δεν ξέρω..

Είναι δύο περίοδοι που συγχέονται για την ελληνική πραγματικότητα..

Μπάτσοι..

Μπάτσοι παντού..

Και μια δεξιά έξαλλη, να μας θυμίζει κάθε μέρα και ώρα, ότι είναι εκεί.

«Μεμονωμένα» περιστατικά αστυνομικής βίας, κάθε δεύτερη μέρα..

Έξω από το ΑΤ Ομόνοιας, κατέβρεξαν με μάνικα ΑΜΕΑ γυναίκα..

Στο Κουκάκι, μέρα μεσημέρι μπήκαν στο σπίτι (δεξιού, να τα λέμε και αυτά) κατοίκου..

(δηλαδή, τρώγονται και μεταξύ τους αυτοί, 

δεν δέρνουν μόνο τους "άλλους"..)

Μια κανονικότητα προ των πυλών..

Ένα νέο περιστατικό εξυγίανσης κάθε μέρα..

Πραγματικά, τόση δημοκρατία είχαμε να δούμε από τη χούντα.

Και ένας μπακογιάννης να πουλάει τσαμπουκάδες με το δέντρο στα εξάρχεια.

Το αγάπησα αυτό το δέντρο.

Το λάτρεψα.

Το κάψανε δύο φορές μέσα σε δύο μέρες.

Γιατί ήταν «μαγκιά» του μπακογιάννη να το ξαναστήσει μπαμ μπαμ..

Για να αποδείξει ότι μπορεί να μείνει όρθιο..

Αλλά τα όμορφα δέντρα, όμορφα καίγονται.

Και πραγματικά, αν ξαναστηθεί, μπορούν να το κάψουν ξανά..; 

(γιατί θα το κάψουν).. 

Να μην μιλήσουμε για τον χρυσοχοϊδη..

Που βγήκε ξεκάθαρα και είπε ότι θα υπάρχει διαρκής παρουσία αστυνομικών σε κάθε γειτονιά..

Και ότι κάθε δέκα λεπτά οι πολίτες θα βλέπουν αστυνομικούς..

Διότι «τότε το κάθε μέρος είχε το ρουφιάνο του, τώρα ο καθένας έχει έναν μπάτσο πάνω του.. Κι αν χτυπάν την πόρτα, όλα είναι βάσει νόμου δωρεάν […]. Παίρνει εκδίκηση ο φασίστας ο ευνούχος, τώρα ο μπάτσος είναι γείτονάς μας κι αριστούχος..».

Ωστόσο, υπάρχουν εδώ άτομα «να θυμίζουν σ’ όποιον μπάτσο την είδε μάγκας, πως στο σχολείο τους είχαμε όλους στην καρπαζιά»…

Τα παιδιά της σφαλιάρας, έγιναν οι μπάτσοι της διπλανής πόρτας..

Βάλανε στολή, πιάσανε πιστόλι..

Και ξαφνικά μεγάλωσαν τ’ αρχίδια τους.

Ξαφνικά έγιναν "δυνατοί".. 

Ξαφνικά έγιναν "εξουσία"..

Δεν θεωρούσα εαυτή ποτέ μου αναρχική.

Και εν μέρει δεν με θεωρώ και ακόμα.

Αλλά πλέον ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι.

Κάθε μέρα, ακούμε και διαβάζουμε και βλέπουμε τι γίνεται.

Και κάθε μέρα περιμένουμε να δούμε ποιο είναι το επόμενο.

Γιατί πλέον ξέρουμε ότι θα υπάρχει επόμενο..

Το επόμενο "μεμονωμένο περιστατικό"..

Όπως ξέρουμε ότι για κάθε προσπάθεια εξυγίανσης,

θα βρίσκουν μπροστά τους όλοι από ένα καμένο δέντρο.

Ή από έναν καμένο μπάτσο.

Διότι αυτό σηκώνει η εποχή.

Και αυτό απαιτεί η εποχή.

Γιατί η «κανονικοποίησή» τους, βρωμάει φασισμό.

Και σε αυτή την κανονικοποίηση, μόνο με φωτιές μπορούμε και πρέπει να απαντήσουμε!

Αποστολή κειμένων στο: greekdafni@gmail.com

Υ.Γ.: Πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν καλοί νοικοκυραίοι 

και κυρ-παντελίδες / κυρα-κατίνες που θα ξεπλένουν δεξιά φασιστικά σκουπίδια..

Που θα περιμένουν για να φωνάξουν "ναι, καλά τους κάνουν, να καθαρίσει ο τόπος"..

Ή "ναι αλλά για τους αστυνομικούς που τρώνε ξύλο δε λέτε, κάνουν τη δουλειά τους τα παιδιά 

και δεν ξέρουν αν θα γυρίσουν σπίτια τους το βράδυ".. 

Ναι. Δεν ξέρουν αν θα γυρίσουν σπίτια τους το βράδυ. 

Αλλά ΔΙΑΛΕΞΑΝ να είναι μπάτσοι. 

Δεν πήγε κανένας με το πιστόλι στον κρόταφο να τους πει 

"γίνε μπάτσος". 

το ΔΙΑΛΕΞΑΝ. 

και αφού το ΔΙΑΛΕΞΑΝ, πλέον, εν έτει 2020, 

ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΟΥΝ. 

Τα ήξεραν; 

Τα έβλεπαν; 

Καμία δικαιολογία. 

Και καμία συγκάλυψη! 

Η δουλειά μπορεί (και σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις) να είναι ντροπή.

Έκαναν Λάθος

«Μεγαλώσαμε, δε κλαίμε, κι αγαπήσαμε να ζούμε με το διαφορετικό γιατί βλέπουμε τους εαυτούς μας μέσα σε αυτό. Προερχόμαστε από μια ρίζα φυτεμένη στη πεποίθηση ότι δεν είμαστε ότι μας αποκάλεσαν, κι αν με κάποιο τρόπο είμαστε μην ανησυχείτε, θα αποδείξουμε το αντίθετο!

Τελειώσαμε τελικά την τάξη, τα καταφέραμε! Οι ξεθωριασμένες εικόνες που φώναζαν ονόματα δε θα με βλάψουν ποτέ! Φυσικά και έκαναν λάθος! Η ζωή μας θα είναι συνεχώς μια πράξη ισορροπίας που θα έχει λιγότερο να κάνει με τον πόνο και περισσότερο με την ομορφιά.»

Δεν ήθελα να γράψω πολλά..

Γιατί ο Θανάσης έχει ήδη πει τα πάντα..

Άκουσα αυτό το τραγούδι πριν από περίπου έναν χρόνο, όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος..

Και σφίχτηκα..

Και δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω..

Δεν υπάρχουν πολλοί Άνθρωποι, που να μιλάνε μέσα από τα τραγούδια τους για το bullying..

Είναι δύσκολο..

Ίσως είναι το δυσκολότερο και χειρότερο πράγμα που μπορεί να βιώσει ένας μαθητής στη σχολική ζωή του..

Όσοι δεν το έχουν ζήσει, είναι τυχεροί..

Όσοι δεν το έχουν ζήσει, πιθανώς δε θα καταλάβουν..

Πιθανώς δεν θα καταλάβουν ποτέ,

πώς είναι να πας κάθε πρωί σχολείο με ένα πολύ γνώριμο βάρος στο στήθος..

πώς είναι να φτύσουν πάνω στο θρανίο σου..

πώς είναι να ψάχνουν την τσάντα σου..

πώς είναι να περνάς κάθε διάλειμμα μέσα.. γιατί έξω είναι χειρότερα..

πώς είναι να κλείνεσαι στα διαλείμματα στις τουαλέτες και να κλαις..

.. να είναι το μοναδικό μέρος όπου νιώθεις ασφάλεια ..

.. γιατί αν είσαι τυχερός, δε θα ακούσεις κανέναν ..

Και σίγουρα, όσοι δεν το έχουν ζήσει, δεν θα καταλάβουν,

πώς είναι να πας σχολική εκδρομή.. όπου όλα γίνονται χειρότερα..

Όχι.

Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει εύκολα..

Γιατί ο κόσμος δεν έχει ενσυναίσθηση..

Δεν νοιάζεται..

Και δεν έχει όρια..

«Χιούμορ»..

«Πλάκα»..

Όσοι σου κάνουν τη ζωή πατίνι στο σχολείο, αυτά επικαλούνται..

«Μα εμείς κάναμε χαβαλέ»..

Και ας σε τραυματίζουν..

Μεταφορικά..

Ή και κυριολεκτικά..

Εξάλλου, είπαμε..

Είναι πλάκα..

Κάποτε το bullying τελειώνει..

Περνάμε την τάξη.

Τα καταφέρνουμε.

Μένουν μόνο οι άσχημες αναμνήσεις.

Εκεί.

Να σου θυμίζουν όσα (δεν) έζησες..

Άλλες φορές πάλι, το bullying δεν τελειώνει..

Πας πανεπιστήμιο..

Και οι ίδιοι νταήδες είναι εκεί, να ξανακάνουν «πλάκα»..

Και κάποιες φορές, το bullying μπορεί να τελειώσει με το χειρότερο τρόπο..

Έναν ξυλοδαρμό..

Μία αυτοκτονία..

Μία δολοφονία..

Και η λύση, δεν είναι να είσαι σκληρός.

Δεν είναι να είναι δυνατό το θύμα.

Γιατί δεν φταίει το θύμα.

Και κάποτε πρέπει να σταματήσουμε να κατηγορούμε επιτέλους το θύμα.

Η λύση είναι να βοηθηθεί το θύμα.

Να βρούνε οι θύτες απέναντί τους ενωμένο ένα ολόκληρο σχολείο.

Λέμε και ξαναλέμε..

Διδάξτε Βέβηλο στα σχολεία.

ΑΥΤΟ έχουν ανάγκη οι καιροί.

ΑΥΤΟ το τραγούδι πρέπει να γίνει σχολικός ύμνος κατά του bullying..

Και υπέρ της αγάπης..

Της ομορφιάς..

Και της αλληλεγγύης..

Δεν είναι ανάγκη να ακούς hip-hop για να ταυτιστείς με αυτό το τραγούδι..

Δεν είναι ανάγκη να  ακούς hip-hop για να έχεις ως στάση ζωής αυτό το τραγούδι..

Μία είναι η ανάγκη..

.. πιο ισχυρή και δυνατή από ποτέ ..

.. να είσαι Άνθρωπος ..

Anser

Στην εφηβεία μου δεν πέρασα πολύ καλά..

Είχα κάποιες παρέες εκτός σχολείου..

Και πολλούς «εχθρούς» (μεγάλη κουβέντα, γι’ αυτό και τα εισαγωγικά) εντός σχολείου..

Κάπου τότε είχα τις πρώτες μου επαφές με το hip-hop..

Ελληνόφωνο κυρίως..

Άκουγα τα πάντα που έπεφταν στην αντίληψή μου..

Αν αρχίσω να απαριθμώ ίσως να μην τελειώσω..

Σε κάποια φάση, έπεσε στα ακούσματά μου ο Anser..

 (είχε κυκλοφορήσει πρόσφατα το «Ιθύνων νους»)..

Δεν θυμάμαι πολλά απ’ όσα άκουγα τότε..

Πολλά έχουν σβηστεί από τη μνήμη μου..

Και έχουν μείνει κάπου σε αυτήν, εν είδη αρχείου..

«ααα.. αυτό κάτι μου θυμίζει..»

Ξεκάθαρα όμως, από αυτόν τον Άνθρωπο

(κεφαλαίο το Α)

θυμάμαι ένα κομμάτι από τότε..

Ένα κομμάτι που λέει..

«.. συνάντησα ανθρώπους που δεν τους θυμάμαι καν

μα χίλιες σελίδες να γράψω γι’ αυτούς δεν θα ‘φταναν..

κάποιους τους μίσησα μα ακόμα είναι κοντά μου

κάποιους άλλους που αγάπησα ίσως δεν θυμούνται τ’ όνομά μου πια..

[…]

Έτσι είναι οι άνθρωποι πιο εύκολα ξεχνάν,

παρά εκτιμάνε..

γι’ αυτό δεν μάθανε ποτέ τους ν’ αγαπάνε»

Όλο το κομμάτι πάει κάπως έτσι..

Και λέγεται «Έτσι είναι οι άνθρωποι»

( https://www.youtube.com/watch?v=gNEbVgd0iQs&list=PLPl862cpmLY4ZbfiLfIDOoy_bOc0w5sLp&index=5 )

Χρόνια μετά, είδα τον Anser live..

Τον άκουγα όλον αυτό τον καιρό αλλά αποσπασματικά..

(ντροπή, ξέρω)..

Πάντα όμως, όποτε έπεφτα σε ένα κομμάτι του,

αμέσως έβαζα να παίξει και το «έτσι είναι οι άνθρωποι»..

Με το κομμάτι αυτό πέρασα μια ολόκληρη εφηβεία..

Το κομμάτι αυτό ήταν πάντα εκεί, ακόμα και αν έλειπαν όλοι οι άλλοι..

Με το κομμάτι αυτό έκλαψα βράδια ατελείωτα..

Με το κομμάτι αυτό «γεννήθηκα» αμέτρητα πρωινά..

Το κομμάτι αυτό μου έδωσε δύναμη..

Δύναμη να ξεπεράσω κάποιες αυτοκαταστροφικές τάσεις που είχα..

Δύναμη πολλή να συνεχίζω κάθε επόμενη μέρα..

Δύναμη..

Το κομμάτι αυτό έπαιζε πάντα σε λούπα..

Σε αμέτρητες «άκυρες» στιγμές..

Απλά έπαιζε μέσα στο κεφάλι μου..

Ποτέ δεν κατάφερα να εξηγήσω το πώς..

Πλέον δεν με αφορά το να  εξηγήσω το πώς..

Απλά συμβαίνει..

Ακόμα..

Τον Anser λοιπόν τον είδα ζωντανά μετά από χρόνια..

(γιατί στο μεταξύ, συνέχισε.. πιο δυνατός από ποτέ..

πιο καυλωτικός απο ποτέ..

πιο μάχιμος απο ποτέ..)

Πλέον δεν ήξερα απ’ έξω τη δισκογραφία του..

Ήξερα τη φωνή του..

Ό, τι και να τραγουδούσε, όσο και να μην θυμόμουν τίποτα,

εμένα γύριζε στο κεφάλι μου αυτό το τραγούδι..

Δεν το είπε εκείνο το βράδυ..

Και δεν το είπε κανένα βράδυ, απ’ όσα πλέον τον έχω ακούσει..

(παρόλα αυτά, ελπίζω κάποτε να το πει.. και να το ακούσω)

Γιατί πλέον τον ακούω..

Συστηματικά..

Και κάθε μέρα..

Και κάθε νύχτα..

Και πάντα στο τέλος, βάζω αυτό το κομμάτι..

Σε κάποια φάση, σε ένα live του Βέβηλου κοντά στα Χριστούγεννα,

τον είχα πλησιάσει..

(όσοι με ξέρουν, ξέρουν πόσο ντροπαλή είμαι.

ξέρουν τι κατόρθωμα είναι για μένα αυτό)..

Του έδωσα ένα μικρό δώρο..

Δώρο από καρδιάς..

Για μένα τότε, έγινε ο «Γιάννης»..

Είναι αυτό που μιλάς με τον άλλον και ξαφνικά τον νιώθεις πιο κοντά σου..

Ε, αυτό!

Πρόσφατα λοιπόν, έχοντας γυρίσει στην πόλη μου,

βρήκα ένα μικρό post-it πάνω σε μια ντουλάπα..

Με μερικές αράδες απ’ το «έτσι είναι οι άνθρωποι»..

Του το έστειλα και μιλήσαμε λίγο..

Ήταν ο τρόπος μου να του πω ευχαριστώ..

Ευχαριστώ που ήταν εκεί..

Που, χωρίς να το ξέρει, με στήριξε όσο κανείς..

Αν δεν είναι αυτό το νόημα της μουσικής, τότε δεν ξέρω ποιο είναι..

Αν δεν υπάρχουν Άνθρωποι σαν τον Γιάννη, δεν ξέρω τι άνθρωποι αξίζει να υπάρχουν!

Ακόμα ένα λοιπόν ευχαριστώ.

Για όλα.

Υ.Γ.: Ο Anser ήταν εκεί σε μια ήδη δύσκολη φάση..
Πλέον είναι εδώ ξανά..
Με ρίμες όπως:
"φάγαμε τρικλοποδιές από ανθρώπους δικούς μας
μας σπάσαν τα γόνατα..
Πες τους να παν να γαμηθούν δίχως αυτούς ενσαρκώνουμε όνειρα "
( https://www.youtube.com/watch?v=n5F0s0-rZQ4 )
Οπότε πιθανώς να χρειάζεται και άλλο ένα Ευχαριστώ <3