"Αναξιότιμε βιαστή μου..."

Το κείμενο από αγαπημένη φίλη,

που επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία της..

TW: βιασμός, σεξουαλική παρενόχληση 

Αναξιότιμε βιαστή μου,

Σου γράφω αυτό το κείμενο για να φρεσκάρω τη μνήμη σου… τώρα που κάθεσαι, λογικά με τα παιδιά σου και τη γυναίκα σου και βλέπεις ειδήσεις για σεξουαλική κακοποίηση και βιασμούς και ίσως παίρνεις και το μέρος των θυμάτων. Σου γράφω, 12 χρόνια μετά, 2 χρόνια αφού, επιτέλους, κατάφερα να ονοματίσω σωστά αυτό που μου έκανες. Με βίασες.

12 χρόνια μετά, ήμουν 15 κι είμαι 27… τώρα το θυμήθηκα; Μα δεν το ξέχασα λεπτό. Μου πήρε όμως 10 χρόνια να πω ότι αυτός με βίασε. Γιατί εγώ σε ήθελα πολύ και δεν γίνεται να σε βιάσει κάποιος που θες. Γιατί κάναμε σεξ έτσι κι αλλιώς, εσύ απλά ήθελες κι από πίσω. Γιατί ήμουν μικρή κι ήταν δεδομένο ότι κάποιος θα βρεθεί να με εκμεταλλευτεί, τι ήθελα μικρό κορίτσι να πηδιέμαι; Γιατί ήσουν οξύθυμος και προφανώς σε εξόργισε που μίλησα για εμάς στον αδερφό σου, για να με αφήσει ήσυχη, να σταματήσει να με παρενοχλεί. Γιατί αν δεν ήθελα ας σηκωνόμουν να φύγω, κι ας με έσφιγγες από τον λαιμό βρίζοντάς με. Γιατί είχα έρθει σπίτι σου άρα τα ‘θελα και τα ‘παθα, άλλωστε ο βιασμός γίνεται μόνο από αγνώστους στον δρόμο. Γιατί με έκανες να πιστέψω ότι το άξιζα, ότι έπρεπε να τιμωρηθώ. Γιατί μετά σε συγχώρησα, άρα εγώ ήμουν η ηλίθια. Γιατί ήταν επόμενο να συμβεί με εσένα που έμπλεξα. Γιατί όλοι μου έλεγαν πως είσαι μαλάκας, κανένας όμως πως με βίασες, όλοι μου έλεγαν πως θα έπρεπε να το περιμένω.

12 χρόνια μετά, ήμουν 15 κι είμαι 27… τώρα το θυμήθηκα; Μα δεν το ξέχασα λεπτό. Ούτε στις πιο ευτυχισμένες στιγμές μου. Ούτε όταν αγάπησα πραγματικά. Και τότε, σαν φάντασμα ερχόσουν στο δωμάτιό μας μέχρι που έβαλα τα κλάματα, μάζεψα όση δύναμη είχα και του είπα «δες, αυτός είναι ο βιαστής μου», με φόβο μήπως αηδιάσει μαζί μου όσο είχα αηδιάσει κι εγώ. Μου πήρε χρόνια να πω ότι όποιος «ξενερώσει» μαζί μου γι’ αυτό, είναι εν δυνάμει εσύ και πρέπει να τρέξω μακριά. Και έκανα πολύ σεξ, πάρα πολύ. Κι έγινα υποτακτική, για να ανακατασκευάσω το βίωμά μου και να νιώσω ότι αυτή τη φορά συναινώ σε αυτό. Κι έγινα κυριαρχική, για να νιώσω ότι έχω τον έλεγχο σε ένα ανδρικό σώμα όπως είχες εσύ στο δικό μου. Κι ήταν όμορφα, ήταν πολύ όμορφα, όλες τις φορές που είπα σταμάτα και σταμάτησε, όλες τις φορές που ρωτούσα τους υποτακτικούς μου «να συνεχίσω»; Κι όταν κάποιος με ρώτησε 3 φορές αν είμαι εντάξει να χύσει μέσα μου, ήταν όμορφα, έγινα άλλη, όχι εκείνο το αδύναμο 15χρονο κορίτσι. Κι αν αναρωτιέσαι «αφού ήταν τόσο τραυματικό πώς κάνεις σεξ κανονικά;», τώρα την πήρες την απάντησή σου; Κάνω σεξ κανονικά για να γράψω ξανά την ιστορία μου. Για να σταματήσω να είμαι το αβοήθητο κορίτσι, για να είμαι η γυναίκα που κάνει σεξ με όποιον θέλει, όποτε θέλει, όσο θέλει. Για να γράψω ξανά την ιστορία μου. Και πλέον, δεν μπορώ όταν μας λέτε θύματα. Δεν είμαι θύμα. Επιζήσασα είμαι.

12 χρόνια μετά, ήμουν 15 κι είμαι 27… τώρα το θυμήθηκα; Μα δεν το ξέχασα λεπτό. Θα σου ακούγεται κλισέ. Είναι κλισέ ένα 15χρονο κορίτσι, χτυπημένο, τρομαγμένο, σοκαρισμένο, μες στα κλάματα, με αφόρητους πόνους που φεύγει σκαστά από το σπίτι σου; Το είχες κάνει και σε άλλες; Είναι κλισέ το σφίξιμο κάθε φορά που ακούω για ακόμη μία αδερφή μου που βιάστηκε; Ο πόνος που νιώθω ακόμη από τα χέρια σου στον λαιμό, τα μπράτσα μου; Ο πόνος από το πέος σου που ένιωθα σαν μαχαίρι και παρέλυσε όλο μου το σώμα; Είναι κλισέ να πηδάς ένα κορίτσι μέσα στα κλάματα, μουδιασμένο, να σου λέει «σταμάτα σε παρακαλώ» με όση δύναμη του έχει απομείνει ώσπου να μην μπορεί να αρθρώσει λέξη από το χέρι σου στο λαιμό του. Και να περιμένει απλά να τελειώσει ή να εύχεται, αν κρατήσει λίγο παραπάνω, να πεθάνει εκείνη τη στιγμή. Είναι κλισέ;

12 χρόνια μετά, ήμουν 15 κι είμαι 27… τώρα το θυμήθηκα; Το θυμήθηκα τώρα που γύρισα στον τόπο του εγκλήματός σου και κάθε φορά που σε βλέπω ξεχειλίζω από οργή. Και χάνω τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου. Που βλέπω τη γυναίκα και τα παιδιά σου και εξοργίζομαι που εσύ συνέχισες τη ζωή σου κανονικά. Κι αναρωτιέμαι, κατάλαβες ποτέ τι μου έκανες; Και κρατιέμαι να μην τρέξω να σε χτυπήσω και να σου πω ΜΕ ΒΙΑΣΕΣ! Ακόμη δουλεύω τις πληγές μου, ακόμη βρίσκω τραύματα όταν αφήνω κάποιον να μ’ αγγίξει, όταν απλώνω το χέρι σε έναν έρωτα, βλέπω τα χέρια σου γαντζωμένα στον καρπό μου. Μα πλέον δεν έχω τα χέρια σου στον λαιμό μου, τα έσκισα όταν μπόρεσα επιτέλους να αρθρώσω «Με βίασες». Είμαι εγώ η δυνατή. Κάθε μου τραύμα είναι και μια αδυναμία σου. Κάθε μου τραύμα είναι η ιστορία μου. Εγώ είμαι η δυνατή που επιβίωσα από εσένα και μπορώ να αγαπήσω, ακόμη κι αν ακόμη φοβάμαι. Επέζησα, σηκώθηκα, είμαι δυνατή και κάθε αδερφή μου είναι, απλά ίσως δεν το έχει καταλάβει ακόμη. Κι είμαστε, δυστυχώς, πολλές, σοκαριστικά, εξοργιστικά, αβάσταχτα πολλές. Μα είμαστε εδώ, σιωπηλές ή όχι, είμαστε εδώ, ζωντανές και νεκρές και δείχνουμε κάθε μέρα τη δύναμή μας στον σάπιο κόσμο που μας φτιάξατε.

Με μίσος και οργή,
Η επιζήσασα του βιασμού σου.

Αποστολή κειμένων: greekdafni@gmail.com

Αγαπημένη.. 
Εγώ δεν ξερω τι να πω
και δεν θέλω να σχολιάσω κάτι.. 

Σε ένα πράγμα θα σταθώ, γιατί δεν θέλω να επισκιάσω το κείμενό σου.. 

Πόσες πολλές είμαστε..; 

Πόσες τρομακτικά πολλές είμαστε..; 

Πόσες "καινούριες" προστίθενται κάθε μέρα..;

Ψάχνω απεγνωσμένα αυτή τη στιγμή να σκεφτώ κάποια γυναίκα από τον κύκλο μου,

που να μην είναι επιζήσασα..

Και με μια πρώτη σκέψη, δεν μπορώ να βρω.. 

Για κλείσιμο, θα αφήσω αυτό..

Σ' αγαπάω πολύ ♥️♥️

Η (κάθε) Σοφία

Και όντως, ψάχνω εδώ και λίγη ώρα τι να γράψω..

Και από τη μία δεν έχω λόγια, από την άλλη δεν ξέρω και από πού να πρωτοαρχίσω.

 

Μια γυναίκα βιάστηκε.

ΌΧΙ.

Κάποιος βίασε μια γυναίκα.

Και για μια ακόμη φορά η ελληνική κοινωνία βρήκε τρόπο να ξεράσει τη σαπίλα της.

Να βάλουμε δυο πράγματα στη σειρά.

Η συναίνεση δεν είναι «σεξυ» ή «κουλ» ή «καυλωτική».

Η συναίνεση είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ.

Όπως λεει και ο ρίγας,

μάθαμε ως λαός να γιορτάζουμε ένα παροιμιώδες ηρωικό «ΌΧΙ»,

που στην πράξη δεν ξέρουμε τι σημαίνει.

Που η συναίνεση μας μοιάζει μακρινή έννοια.

Σχεδόν άγνωστη για πολλούς.

 

Στην ελλάδα του 2021 μια γυναίκα μιλάει για το βιασμό της.

Για τη σεξουαλική της παρενόχληση.

Και μια κοινωνία βρίσκει άμεσους ή έμμεσους τρόπους να την κατηγορήσει.

Μακράν όμως το πιο εμετικό είναι το

«αν μιλούσε νωρίτερα, θα είχε σώσει και άλλα κορίτσια»..

Παιδιά.

ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΕ ΤΟ ΘΥΜΑ.

Λες και φταίει το θύμα που κάποιο σκουπίδι βίασε και άλλα θύματα.

Καμία αλληλεγγύη δεν δείχνουν τέτοια σχόλια.

Και μας κάνουν να ξερνάμε.

Μας κάνουν να νιώθουμε βρώμικες κάθε φορά που κάποιος απλώνει τα χέρια του πάνω μας.

Μας κάνουν να φοβόμαστε.

 

Δεν μπορώ να καταλάβω.

Ακούω και διαβάζω τόσα.

Για κορίτσια που ντύνονται «προκλητικά».

Για κορίτσια που «προκαλούν» με τη στάση τους.

Για κορίτσια που «παίζουν τους άντρες»..

Και θα κάνω μια απέλπιδα προσπάθεια να το πω:

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ

ΝΑ ΞΕΠΛΕΝΕΤΕ

ΒΙΑΣΤΕΣ.

Τόσο γαμημένα απλό.

 

Μπορώ να γαμιέμαι με όσους θέλω.

Να βγαίνω έξω χωρίς βρακί.

Και να πίνω τον κώλο μου.

Να φλερτάρω με όποιον μου καυλώσει.

ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΗΔΗΧΤΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥ.

Το «ΟΧΙ» είναι «ΟΧΙ».

Και ο βιασμός είναι βιασμός.

Η μόνη αιτία του είναι ΟΙ ΒΙΑΣΤΕΣ.

 

Όταν μια γυναίκα κακοποιείται σεξουαλικά, δεν φταίει.

Όποια και αν ήταν η συμπεριφορά της, δεν φταίει.

Η κάθε σοφία δεν έχει μερίδιο ευθύνης.

Και σίγουρα το κάθε σκουπίδι δεν έχει λόγο σε ό, τι της συνέβη.

 

Είναι απίστευτο το πώς εμείς οι ίδιες δεν έχουμε δικαίωμα να μιλάμε ούτε για την παρενόχλησή μας ΌΠΩΣ και ΟΤΑΝ γουστάρουμε.

Βλέπω σχόλια που κατηγορούν τη σοφία για το ότι άργησε να μιλήσει.

«Το ξέχασε 20 χρόνια και το θυμήθηκε τώρα;»

ΟΧΙ ΜΑΛΑΚΑ.

Δεν το ξέχασε ποτέ.

Πιθανότατα το σκέφτεται κάθε βράδυ.

Τόσο η σοφία όσο και η κάθε σοφία.

«Γιατί δεν λέει όνομα αν είναι αλήθεια;;»

«Οκει αλλά δεν ακούσαμε και την άποψη του, μπορεί να του κουνήθηκε»..

«Ναι αλλά ξέρεις πόσες αθλήτριες ντύνονται προκλητικά για να ξελογιάσουν τους παραγοντες;»

Ε Μ Ε Τ Ο Σ.

Αγνός, αθώος εμετός.

 

Έχουμε πήξει στους κυρ-παντελίδες και στις κυρά κατίνες

που φορτωμένοι από τα σκατά στα οποία είναι πνιγμένοι τόσα χρόνια,

ξεπλένουν συμπεριφορές.

Οι βιαστές μας δεν είναι άγνωστοι.

Οι βιαστές μας είναι οι φίλοι μας, οι αδερφοί μας, οι πατεραδες μας, οι δασκάλοι μας.

Οι βιαστές μας είναι οι σύντροφοί μας, οι καθηγητές μας, οι προπονητές μας, οι παππούδες μας, οι παπάδες μας.

Ή ακόμα χειρότερα είναι οι γιατροί μας, οι δικηγόροι μας, οι ψυχολόγοι μας, οι γείτονές μας.

«Άνθρωποι» «υπεράνω πάσης υποψίας».

«Οικογενειάρχες»

«Ήσυχοι, που δεν έχουν δώσει δικαιώματα».

Είναι αυτοί που θα μας ρωτήσουν τι φορούσαμε.

Που θα μας κάνουν μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση όταν μιλήσουμε.

Αυτοί που δεν είχαν δημιουργήσει ποτέ πρόβλημα στους γύρω τους.

Και που κανείς δεν θα πιστέψει ότι ήταν αυτοί.

 

Βγάλτε λοιπόν επιτέλους το σκασμό.

Γιατί είστε ο λόγος που κάποιο θύμα βιασμού δεν μιλάει.

Είστε ο λόγος που οι βιαστές βρίσκουν πάτημα.

Κανείς δε ζήτησε τη γαμημένη γνώμη σας.

Κυρίως όταν τη λέτε χωρίς ντροπή.

Κάθε φορά που αμολάτε τη μαλακία σας,

ένα θύμα σιωπά.

Και ίσως μια μέρα το θύμα να είστε εσείς.

Και όταν κάποιοι θα καλύπτουν τον βιαστή σας, 

ίσως μάθετε με τον χειρότερο τρόπο τι απότοκα δημιουργεί η συμπεριφορά σας.

 

Αποστολή κειμένων: greekdafni@gmail.com

Υ.Γ.: Η (κάθε) σοφία, δε θέλει την άποψή μας.

Την αλληλεγγύη μας θέλει. 

Θέλει να γίνουμε όλ@ μαζί η γροθιά που θα καρφωθεί στο στομάχι και στα δόντια κάθε βιαστή. 

Και ήρθε η ώρα να διαλέξεις με ποιο μέρος θα είσαι.

Τώρα.

Υ.Γ.2: Για τυχόν απορίες, για ενημέρωση, για σκέψη,

το παρακάτω βίντεο τα ξεκαθαρίζει άψογα.

( https://www.youtube.com/watch?v=pZwvrxVavnQ&ab_channel=ThamesValleyPolice )

Sex Working

- Αγχώνομαι.. Μην έχω αυτό το πράγμα.. Κολλάει..  Άμα κολλήσω, πώς θα ζήσω..; Μόνο αυτή τη δουλειά ξέρω να κάνω.. Δύο παιδιά έχω..  Με την ηπατίτιδα οι γονείς μου με έδιωξαν απ’ το σπίτι.. Δεν με άφηναν να βλέπω τα παιδιά μου.. Δύο παιδιά έχω.. Δεν με άφηναν να τρώω μαζί τους. Δεν με άφηναν να τα φιλάω. Να τα αγκαλιάζω.. Δύο παιδιά έχω. Άμα χάσω την δουλειά μου, πώς θα ζήσω μετά..;

Πάνε κάποιοι μήνες που είμαι εθελόντρια στο Checkpoint..

Εξετάζουμε δωρεάν και ενημερώνουμε δωρεάν για τον HIV, τις ηπατίτιδες Β & C, δίνουμε προφυλακτικά..

Έρχεται πολύς κόσμος.

Άνδρες, γυναίκες, πρόσφυγες, έλληνες, λευκοί, μαύροι, τρανς, γκέι, στρέιτ, άτομα εργαζόμενα στο σεξ, άτομα που κάνουν χρήση ουσιών..

Βλέπουμε πολλά και ακούμε πολλά..

Όμως μερικά είναι «μαχαιριές»..

Δεν είναι καταθλιπτικό το κλίμα. Περνάμε όμορφα. Γελάμε πολύ, πειραζόμαστε, χαβαλεδιάζουμε..

Κάποια πράγματα όμως σε «ταρακουνάνε»..

Σε βάζουν σε σκέψεις..

Έτσι έγινε και με την συγκεκριμένη Κυρία..

Μια γυναίκα γύρω στα σαράντα.. Μια κλασική γυναίκα γύρω στα σαράντα.. Αν την έβλεπες έξω, θα σου φαινόταν η τυπική σαραντάρα γυναίκα.. Το «στερεοτυπικό» που έχουμε στο κεφάλι μας, το μη επηρεασμένο από τις τσόντες..

Λίγα παραπάνω κιλά, σχετικά κοντούλα, μαλλί οριακά αχτένιστο πιασμένο πρόχειρα σε κότσο, φόρμες, αθλητικά παπούτσια, μπουφάν κουμπωμένο μέχρι πάνω (είχε κρύα ακόμα).. Τίποτα το ιδιαίτερο..

Αυτή η γυναίκα, ήταν μια εργαζόμενη. Εργαζόμενη, ίσως στο πιο σκληρό και ψυχοφθόρο επάγγελμα για μια γυναίκα. Εργαζόμενη στο σεξ.

Δεν ξέρω πόσο καιρό έκανε αυτή τη δουλειά.. Δεν έχει και σημασία..

Την έκανε όμως..

Απ’ ότι κατάλαβα απ’ όσα έλεγε, είχε κολλήσει ηπατίτιδα Β σε κάποια φάση..

Τώρα είναι καλά..

Αυτή η γυναίκα ήταν μια εργαζόμενη γυναίκα, μητέρα, ανήσυχη για το μέλλον.

Ανήσυχη μην χάσει την δουλειά της..

Ανήσυχη για το αν θα έχει δουλειά..

Ανήσυχη για το πώς θα μεγαλώσει τα παιδιά της..

Μια γυναίκα, εργαζόμενη στο σεξ, φοβισμένη..

Φοβισμένη γιατί οι γονείς της την έδιωξαν απ’ το σπίτι, μόλις έμαθαν ότι κόλλησε ηπατίτιδα..

Φοβισμένη, μην τυχόν και κολλήσει κάτι ξανά..

Φοβισμένη, μην τυχόν και δεν την αφήνουν να δει τα παιδιά της..

Έχουμε όλοι (ή τουλάχιστον οι περισσότεροι) στο μυαλό μας την «πιάτσα» ως κάτι όμορφο.. Κάτι εύκολο.. Κάτι διασκεδαστικό.. 

Επηρεασμένοι από τις τσόντες, νομίζουμε ό, τι μας κατέβει στο κεφάλι..

Ότι στις πιάτσες εργάζονται μόνο γυναίκες..

Ότι είναι φανταχτερές και μέσα στα λούσα..

Ότι έχουν τόσα λεφτά που δουλεύουν όποτε θέλουν..

Ότι είναι ψηλές, με δύο μέτρα πόδια, με κοντά φορέματα και όμορφα νύχια..

Ότι είναι πάντα βαμμένες στην τρίχα με το μαλλί κομμωτηρίου..

Ότι τα ρούχα τους είναι πάντα κοντά και «προκλητικά» με τα εσώρουχα να φαίνονται..

Ότι περνάνε καλά και το διασκεδάζουν.. Κάνουν το χόμπι τους επάγγελμα..

Ότι πάντα ψωνίζουν κόσμο και τον πάνε σε φανταχτερά ξενοδοχεία..

Ότι δεν τους νοιάζει τίποτα, γιατί είναι εξαιρετικά ικανοποιημένες..

Και πόσα άλλα άραγε..;

Τελειώνει ποτέ η λίστα..;

Και πόσοι από εμάς όντως έχουμε βρεθεί σε έναν τέτοιο χώρο, ώστε να ξέρουμε πόσο απέχει η πραγματικότητα από αυτή την εικόνα..;

Δεν έχουμε καταλάβει βασικά πράγματα..

Όπως ότι: η εργασία στο σεξ είναι ΕΡΓΑΣΙΑ.

Ίσως πολύ πιο δύσκολη από πολλά άλλα επαγγέλματα..

Πρέπει κάθε βράδυ να είσαι εκεί..

ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ να παλέψεις για το νυχτοκάματο..

Κάθε βράδυ να έχεις όρεξη.

ΠΡΕΠΕΙ να έχεις όρεξη.

Δεν μπορείς να αρνείσαι.

Γιατί δεν ξέρεις τι συνέπειες θα έχει.

Πρέπει να είσαι μόνη σου (συνήθως) σε σκοτεινά δρομάκια.

Πρέπει να πουλάς το σώμα σου σε κάθε έναν που θα το ζητήσει.

Με μερικές φορές το τίμημα να είναι πιο ακριβό απ’ ότι φανταζόμαστε..

Πρέπει να είσαι εκεί με ζέστη, κρύο ή χιόνι..

Αλλιώς δεν έχει νυχτοκάματο..

Πρέπει.

Ένα μεγάλο πρέπει.

Ένα μεγάλο πρέπει, που σχετίζεται με το σεξ.

Μια μεγάλη απόλαυση.

Και ύστερα..

Πρέπει να ανέχεσαι και όλους εκείνους τους «ηθικούς»..

Να σου λένε ότι είσαι πουτάνα..

Ότι απ’ όλες τις επιλογές που είχες στη ζωή σου, εσύ διάλεξες να είσαι πουτάνα.

ΔΙΑΛΕΞΕΣ.

Ο κόσμος θεωρεί ότι ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ.

Ότι έχεις 10 επιλογές. Και ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ.

ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ να πουλάς το σώμα σου.

ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ να δουλεύεις κάθε μέρα.

ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ να μην έχεις ρεπό.

ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ να σε χλευάζει ο κόσμος και να σε θεωρεί «κινούμενη ασθένεια».

ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ να σε διώχνουν οι γονείς σου από το σπίτι.

ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ να εκτίθεσαι σε κάθε πιθανό κίνδυνο, από ΣΜΝ μέχρι δολοφόνους.

ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ.

Ο κόσμος νομίζει ότι διαλέγεις.

Και ύστερα έρχονται όλοι εκείνοι οι «ηθικοί» ξανά..

Να σου πουν ότι δεν θα έπρεπε να μεγαλώνεις παιδί..

Και μερικές φορές αυτοί οι «ηθικοί» έρχονται και τα βράδια..

Να σου προσφέρουν τα διπλά λεφτά για να τους βγάλεις τα βίτσια τους..

Ή τα διπλά λεφτά για να πηδηχτείς μαζί τους ακάποτα..

Και φυσικά, και εκεί πρέπει να διαλέξεις..

Γιατί, ποιος μπορεί να σου εγγυηθεί ότι αύριο θα ξαναέχεις πελάτη..;

Τα «διπλά λεφτά» είναι ίσως σωτήρια, σε περιόδους «νέκρας» στην πιάτσα..

…

Και όλα ένας φαύλος κύκλος..

Μια διαρκής «διαπόμπευση» όπου εσύ, ως εργάτρια του σεξ, δεν χωράς πουθενά..

Όπου ό, τι και να κάνεις, θα σε κρίνουν..

Γιατί κάποιοι ήταν «καλύτεροι»..

Έκαναν τις σωστές «επιλογές»..

Ενώ εσύ όχι..

Αλλά φυσικά, θα κρίνουν ΜΟΝΟ εσένα..

Δεν θα κρίνει κανείς αυτόν που σε «πληρώνει»..

Γιατί συνήθως είναι άντρας..

Που έχει «ανάγκες»..

Που έχει «ορμές»..

Που «ευχαριστιέται περισσότερο χωρίς προφυλακτικό»..

Που «τον προκαλούσες με την στάση σου»..

Και άλλα πολλά..

Εξάλλου, είναι σύνηθες οι άντρες να την βγάζουν λάδι σε κάτι τέτοια, ε;

Το έχω πει πολλές φορές..

Ας σκεφτόμαστε λίγο τον άλλον..

Ας βάζουμε τον εαυτό μας, στην θέση του..

Έστω για λίγο..

Στην θέση ας πούμε, αυτής της γυναίκας..

Στο μυαλό της..

Στα άγχη, στις ανησυχίες και τους φόβους της..

Οι πιο πολλοί, παθαίνουμε πανικό και μόνο ΣΤΗΝ ΙΔΕΑ..

Πόσο μάλλον στην πράξη..

Το να κρίνεις, είναι πάντα πιο εύκολο..

Σημασία έχει να βοηθάς.

Να καταλαβαίνεις και να βοηθάς..

Όπως μπορείς.

Και όσο μπορείς.

Απ’ την θέση που μπορείς..

Μην διαλέγεις να είσαι ο ηθικολόγος της πούτσας, που θα την βρίσει στον δρόμο..

Διάλεξε να είσαι η αγκαλιά που θα της δώσει δύναμη να μην τα παρατήσει ποτέ..

Διάλεξε να είσαι το χάδι που θα την κάνει να χαμογελάσει..

Διάλεξε να είσαι η μπουνιά (κυριολεκτική ή μεταφορική) στα μούτρα αυτού που θα την χλευάσει..

Γιατί, σε αντίθεση με εκείνη,

Εσύ ΠΑΝΤΑ έχεις επιλογή..

Το κείμενο ανέβηκε για πρώτη φορά στο blog του Άκυ:

http://akysmitsoulis.blogspot.com/2019/03/sex-working.html?view=classic

Αποστολή κειμένων στο:

greekdafni@gmail.com